Er is weer een nieuwsbrief uit! Lees meer over wat er gebeurd is hier in Rovereto en tijdens een kleine zendingsreis van de kerk naar Moldavie.
Klik om de nieuwsbrief te lezen op deze link: BikNieuws September 2014.
Veel leesplezier!
vrijdag 19 september 2014
donderdag 26 juni 2014
Zendingsreis in Moldavie
Vorige week is een groep van acht leden van de Chiesa Evangelica Rovereto naar Moldavie geweest om daar een week lang een zendingsechtpaar te helpen. Ik had het voorrecht om mee te gaan. Het was een heel bijzondere reis, want ik was de enige met zendingservaring. Het was geweldig om te zien hoe verschillende broeders en zusters uit hun zone van comfort zijn gestapt om dingen te doen die ze nog nooit gedaan hebben (bijvoorbeeld hun getuigenis geven).
Verschillende keren hebben we mogen helpen in de mensa voor de armen. Daar roken we direct een heel groot probleem van de Moldavische maatschappij: alcoholisme. Door uitzichtsloze situaties zien mensen vaak geen uitweg meer en raken daardoor aan de drank.
Na deze mensa was er gelegenheid voor getuigenissen, liederen, een Bijbelse boodschap enz. Schitterend om deze mensen zonder hoop, Degene te mogen presenteren die hen hoop kan bieden!
In Moldavie wordt er Moldavisch (Roemeens) en Russisch gesproken. Converseren met de mensen was daardoor zonder vertaling niet mogelijk, maar we hebben liedjes geleerd in deze twee talen. Bijzonder om de reacties van de mensen te zien als we in hun eigen taal gingen zingen!
Voor ons als groep is het een zeer gezegende ervaring geweest en we zijn dankbaar dat we daar tot zegen hebben kunnen zijn!
dinsdag 28 januari 2014
Onverwachte bureaucratie
Op 6 januari was het acht jaar geleden dat ik naar Italie verhuisde. Wat een bureaucratie kwam daar bij kijken. Ten eerste in Perugia op de Universiteit voor buitenlanders. Via de universiteit was dat verder geen probleem. Lastiger was vervolgens de verhuizing naar de Bijbelschool in Rome, omdat het officieel niet mogelijk was om in de Bijbelschool te wonen (vraag me niet waarom). Uren heb ik daar in het postkantoor gestaan tussen de Koreanen, Chinezen, Amerikanen en andere mensen van buiten de EU. Als ik dan aan de beurt was, was ik ook zo klaar, want voor EU-burgers was het verder niet zo'n probleem. Ik had een paar handtekeningen van het echtpaar waar ik officieel woonde en daar was de kous mee af.
In 2007 is de wet veranderd en hoeven EU-burgers dat niet meer allemaal te hebben en zijn we vrij om ons te vestigen in het EU-land van onze keuze. Toen ik naar Rovereto verhuisde in 2009 heb ik daar dus eigenlijk nooit meer over nagedacht. Het inschrijven in de gemeente was toen wat lastig omdat er dan naar een werkcontract gevraagd wordt en dat heb ik niet. Uiteindelijk heb ik de inschrijving voor elkaar gekregen omdat ik zelf op internet de informatie had gevonden dat als je kunt aantonen een bepaald minimum bedrag op je rekening te hebben, ze je moeten accepteren. Natuurlijk heb ik dat, want ondanks dat ik geen werkcontract heb, krijg ik wel iedere maand geld binnen via giften. Bij de inschrijving was toen alles voor elkaar en kreeg tevens mijn Italiaansde identiteitskaart (alleen geldig in Italie; heeft niks met staatsburgerschap te maken).
Zo is het jaren goed gegaan, maar vorige week kreeg ik een kaartje in de bus van de gemeente of ik mijn "attestato di soggiorno di regolarità" wilde komen laten zien. Wattuh? Nee, ik had ook geen idee wat dit dan was. Iets als een verblijfsvergunning... Maar eens even gaan informeren. Direct maar wat belastingzegels meegenomen, want als ik een document moest laten maken, dan zouden die er ongetwijfeld op moeten en tevens maar weer uitdraaien van mijn bankrekening. De man met wie ik sprak was zeer verbaasd dat ik al sinds oktober 2009 officieel ingeschreven sta in Rovereto en dat nooit iemand naar dat document heeft gevraagd. Volgens hem is dat document zelfs noodzakelijk om je in te schrijven in de gemeente. Nou ja, het eind van het liedje was dat hij dat document voor me heeft gemaakt. Inderdaad twee belastingzegels à €16,= per stuk en dan nog twee keer €0,52 = totaal €33,04. Jammer dat ze niet nog een paar maanden hebben gewacht met me deze uitnodiging sturen, want vanaf oktober dit jaar zou ik een onbeperkte kunnen aanvragen (na vijf jaar hier ingeschreven te staan).
Wat me volledig onduidelijk blijft is de meerwaarde van dit document... Maar goed, regels zijn regels en daar kunnen we wel tegenin gaan, maar uiteindelijk schieten we daar niks mee op. De enige oplossing is dan weer: betalen en laten gaan...
In 2007 is de wet veranderd en hoeven EU-burgers dat niet meer allemaal te hebben en zijn we vrij om ons te vestigen in het EU-land van onze keuze. Toen ik naar Rovereto verhuisde in 2009 heb ik daar dus eigenlijk nooit meer over nagedacht. Het inschrijven in de gemeente was toen wat lastig omdat er dan naar een werkcontract gevraagd wordt en dat heb ik niet. Uiteindelijk heb ik de inschrijving voor elkaar gekregen omdat ik zelf op internet de informatie had gevonden dat als je kunt aantonen een bepaald minimum bedrag op je rekening te hebben, ze je moeten accepteren. Natuurlijk heb ik dat, want ondanks dat ik geen werkcontract heb, krijg ik wel iedere maand geld binnen via giften. Bij de inschrijving was toen alles voor elkaar en kreeg tevens mijn Italiaansde identiteitskaart (alleen geldig in Italie; heeft niks met staatsburgerschap te maken).
Zo is het jaren goed gegaan, maar vorige week kreeg ik een kaartje in de bus van de gemeente of ik mijn "attestato di soggiorno di regolarità" wilde komen laten zien. Wattuh? Nee, ik had ook geen idee wat dit dan was. Iets als een verblijfsvergunning... Maar eens even gaan informeren. Direct maar wat belastingzegels meegenomen, want als ik een document moest laten maken, dan zouden die er ongetwijfeld op moeten en tevens maar weer uitdraaien van mijn bankrekening. De man met wie ik sprak was zeer verbaasd dat ik al sinds oktober 2009 officieel ingeschreven sta in Rovereto en dat nooit iemand naar dat document heeft gevraagd. Volgens hem is dat document zelfs noodzakelijk om je in te schrijven in de gemeente. Nou ja, het eind van het liedje was dat hij dat document voor me heeft gemaakt. Inderdaad twee belastingzegels à €16,= per stuk en dan nog twee keer €0,52 = totaal €33,04. Jammer dat ze niet nog een paar maanden hebben gewacht met me deze uitnodiging sturen, want vanaf oktober dit jaar zou ik een onbeperkte kunnen aanvragen (na vijf jaar hier ingeschreven te staan).
Wat me volledig onduidelijk blijft is de meerwaarde van dit document... Maar goed, regels zijn regels en daar kunnen we wel tegenin gaan, maar uiteindelijk schieten we daar niks mee op. De enige oplossing is dan weer: betalen en laten gaan...
woensdag 22 januari 2014
De laatste kalenders
We hadden nog scheurkalenders over, dus op zaterdag 18 januari toch maar weer de straat op voor de boekentafel met als doel om de laatste kalenders uit te delen. Het regende tamelijk hard en normaal zouden we de heleboel waarschijnlijk afgelast hebben, maar volgende maand is het natuurlijk wat laat om nog op straat te staan, kalenders uit te delen en iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen... De regen kwam echter de motivatie van deze en gene niet ten goede...
Nou ja, het weer was natuurlijk ook niet het meest ideaal, want om een paraplu vast te houden, de kalenders nog en ze dan ook kunnen aanbieden aan de passanten, was wel een hele kunst. Na wat peptalk gingen we toch aan de slag en er was ondanks de regen aardig wat volk op de been. Reacties verschilden van: "Ik neem nooit cadeautjes aan" tot "ik ben niet religieus" en van "hoeveel moet ik hiervoor betalen" tot een aanmatigend vingertje en een opgetrokken neus (en verder geen woord). Gelukkig waren er ook velen die met een hartelijk en verrast: "Bedankt!" de kalender aannamen. Laten we bidden dat God door deze kalenders heen harten zal aanraken!
Op een gegeven moment kwam er iemand in uniform aan. Ik herinnerde me dat hij me ooit een keer aangesproken heeft op straat. Dit heb ik toen gepost op facebook (november 2012): "Ik liep op straat en werd aangesproken door een klein politiemannetje. Hij vroeg me: "Hoe lang ben jij?" Hahaha, dat was nogal een onverwachte vraag. Hij reikte niet verder dan mijn schouder en hij zei dat hij heel graag wat langer zou zijn."
Ik had geen idee dat het al ruim een jaar geleden was dat we elkaar gesproken hadden, dus ik begon spontaan tegen hem te praten. Laat het duidelijk zijn dat hij dus geen idee meer had wie ik was, maar uiteindelijk is het een erg leuk gesprek geworden. Hij gaf aan helemaal nergens in te geloven en overtuigd te zijn dat er na dit leven niks is en dat vond hij ook wel prima. Vervolgens heb ik mogen getuigen over wat de Here Jezus voor bij betekent. Het was een heel mooi en open gesprek. Misschien zouden jullie voor deze man willen bidden (hij is de hoogste pief van een van de politiekorpsen hier in de stad).
Nou ja, het weer was natuurlijk ook niet het meest ideaal, want om een paraplu vast te houden, de kalenders nog en ze dan ook kunnen aanbieden aan de passanten, was wel een hele kunst. Na wat peptalk gingen we toch aan de slag en er was ondanks de regen aardig wat volk op de been. Reacties verschilden van: "Ik neem nooit cadeautjes aan" tot "ik ben niet religieus" en van "hoeveel moet ik hiervoor betalen" tot een aanmatigend vingertje en een opgetrokken neus (en verder geen woord). Gelukkig waren er ook velen die met een hartelijk en verrast: "Bedankt!" de kalender aannamen. Laten we bidden dat God door deze kalenders heen harten zal aanraken!
Op een gegeven moment kwam er iemand in uniform aan. Ik herinnerde me dat hij me ooit een keer aangesproken heeft op straat. Dit heb ik toen gepost op facebook (november 2012): "Ik liep op straat en werd aangesproken door een klein politiemannetje. Hij vroeg me: "Hoe lang ben jij?" Hahaha, dat was nogal een onverwachte vraag. Hij reikte niet verder dan mijn schouder en hij zei dat hij heel graag wat langer zou zijn."
Ik had geen idee dat het al ruim een jaar geleden was dat we elkaar gesproken hadden, dus ik begon spontaan tegen hem te praten. Laat het duidelijk zijn dat hij dus geen idee meer had wie ik was, maar uiteindelijk is het een erg leuk gesprek geworden. Hij gaf aan helemaal nergens in te geloven en overtuigd te zijn dat er na dit leven niks is en dat vond hij ook wel prima. Vervolgens heb ik mogen getuigen over wat de Here Jezus voor bij betekent. Het was een heel mooi en open gesprek. Misschien zouden jullie voor deze man willen bidden (hij is de hoogste pief van een van de politiekorpsen hier in de stad).
dinsdag 31 december 2013
Gezegend 2014!
Mijn wens voor iedereen:
"De genade van de Heer zij met u nu en voor altijd."
Gezegend 2014!
dinsdag 24 december 2013
Kerstcadeautjes in het verzorgingshuis
Twee van de zusters van de kerk werken in een verzorgingshuis hier in Rovereto. Omdat er onder ouderen veel eenzaamheid bestaat, hebben we het idee opgevat om aan alle bewoners van het verzorgingshuis een kerstcadeautje te brengen. Dit cadeautje bestond uit: een kalender, een kerstkaart, een infokaartje van de kerk, een zacht broodje en een paar snoepjes en chocolaatjes.
Op vrijdagochtend 20 december gingen we met een groep van zes op stap in het verzorgingshuis.
Wat een vreugde om de blijdschap te zien van de mensen die een cadeautje kregen. Velen konden niet geloven dat we aan hun gedacht hebben en dan ook nog iets kwamen brengen. Verschillende mensen vroegen hoeveel ze ervoor moesten betalen, omdat het voor hen ondenkbaar was in de wereld van vandaag zomaar iets te krijgen en dan ook nog van mensen die ze helemaal niet kennen. Mooi mooi mooi! Echt een mooie en bemoedigende ervaring voor ons zelf, maar zeker weten ook voor alle bewoners van het huis en het verplegend personeel (voor wie er ook een presentje was :-) Dit gaan we zeker nog eens doen. Wat een kleine moeite een groot plezier kan doen!
Op vrijdagochtend 20 december gingen we met een groep van zes op stap in het verzorgingshuis.
dinsdag 17 december 2013
Drie weken in Nederland, drie kerken en nog veel meer
Vrijdag ben ik weer thuis gekomen in Italie na 3 1/2 week in Nederland. De reden van mijn bezoek was een belangrijke verjaardag en omdat dat in de tweede helft van november was, wilde ik ook graag voor Sinterklaas blijven. Dat is een van de dingen die ik toch wel jammer vind hier in Italie: Sinterklaas komt hier niet...
Aangezien het al ruim anderhalf jaar geleden was dat ik in mijn zendende gemeente in Enschede (Evangelische Gemeente Enschede) was geweest, werd dat ook weer hoog tijd. Wat een vreugde om daar weer "thuis te komen" en veel broeders en zusters na al die tijden weer terug te zien. Datzelfde gold voor de andere twee gemeenten waar ik geweest ben: Vrij Baptistengemeente Elim in Heerenveen (waar ik tot geloof ben gekomen) en Baptistengemeente Treebeek/Brunssum (waar ik al van kleinsaf aan af en toe kwam, omdat mijn grootouders daar in de buurt woonden). Gewoon dus ook veel herinneringen :-)
En wat ik ook nog heel bijzonder vond, was een bezoekje aan mijn geboortehuis in Roermond. Deze week is het precies 25 jaar geleden dat wij van Limburg naar Friesland verhuisden. Tijdens de terugreis van Zuid-Limburg naar Friesland zijn we op visite geweest bij "de overbuurvrouw" (is toch grappig hoe iemand ooit een bepaalde titel kreeg en die ook na 25 jaar nog heeft :-)
Ik besloot om aan te bellen op "nummer 39" om te vragen of ik even binnen zou mogen kijken. Nee had ik, ja kon ik krijgen. Het echtpaar dat er woont, was enorm enthousiast en ik heb het hele huis mogen zien. Natuurlijk is er na al die jaren heel erg veel veranderd en omdat ik negen jaar oud was toen we verhuisden, heb ik niet al te veel herinneringen aan hoe het huis precies was, maar alles ziende kwamen er toch weer meer en meer dingetjes naar boven.
Samenvattend: deze drie weken in Nederland zijn bemoedigend en ontspannend geweest en ik ben weer klaar voor wat er in Rovereto op mijn pad mag komen! Daarover gauw meer! :-)
 |
| Een gedicht voorlezen tijdens onze Sinterklaasavond. |
 |
| Ook Sinterklaas weet dat ik veel reis en heeft dat gebruikt voor de surprise :-) |
En wat ik ook nog heel bijzonder vond, was een bezoekje aan mijn geboortehuis in Roermond. Deze week is het precies 25 jaar geleden dat wij van Limburg naar Friesland verhuisden. Tijdens de terugreis van Zuid-Limburg naar Friesland zijn we op visite geweest bij "de overbuurvrouw" (is toch grappig hoe iemand ooit een bepaalde titel kreeg en die ook na 25 jaar nog heeft :-)
Ik besloot om aan te bellen op "nummer 39" om te vragen of ik even binnen zou mogen kijken. Nee had ik, ja kon ik krijgen. Het echtpaar dat er woont, was enorm enthousiast en ik heb het hele huis mogen zien. Natuurlijk is er na al die jaren heel erg veel veranderd en omdat ik negen jaar oud was toen we verhuisden, heb ik niet al te veel herinneringen aan hoe het huis precies was, maar alles ziende kwamen er toch weer meer en meer dingetjes naar boven.
Samenvattend: deze drie weken in Nederland zijn bemoedigend en ontspannend geweest en ik ben weer klaar voor wat er in Rovereto op mijn pad mag komen! Daarover gauw meer! :-)
woensdag 6 november 2013
Een gebedsverhoring en de Opening van de tentoonstelling
Vorige week was ik nog weer in het gemeentekantoor waar ik twee jaar geleden de aanvraag heb ingediend voor de zaal waar we momenteel de tentoonstelling van Claudio Centin houden. Toen ter sprake kwam dat we tijdens de tentoonstelling ook twee keer een conferentie organiseren, werd het lastig. De persoon in het kantoor zei dat we dat niet gemeld hadden en dat het in die zaal niet mocht. Ik was er van overtuigd dat we het er voorheen al over gehad hadden en ik werd doorverwezen naar de baas van dat kantoor. Nee, er was absoluut geen mogelijkheid dat zou worden toegestaan om stoelen neer te zetten voor een conferentie...
En daar sta je dan... Hoe gaan we dit oplossen... De mensen anderhalf uur laten staan? De oudste van de kerk en ik hebben er allebei best wel even wakker van gelegen... Uiteraard hebben we veel gebeden, maar als het verantwoordelijke gemeentekantoor zegt dat het niet mag, wat kun je dan nog doen?
Twee dagen na dit "nee" is de oudste op bezoek gegaan bij de locoburgemeester. Zonder afspraak is hij daar binnen gelopen en heeft de secretaresse gevraagd of hij er toevallig was. "Toevallig" wel en hij was blij om de oudste weer te zien (de laatste keer was in april). Het probleem voorgelegd aan de locoburgemeester en hij vond dit toch maar raar. Na uitgelegd te hebben dat het eigenlijk om een debat gaat n.a.v. de kunstwerken, kregen we van hem officieel toestemming!
Conclusie: 1. We houden geen conferentie, maar een debat (als terminologie zo belangrijk is, dan gebruiken we toch een ander woord ;-) 2. Het hebben van "hoge" vrienden opent deuren.
Goede les (die we steeds weer opnieuw leren): VOOR GOD IS NIETS ONMOGELIJK!
En op zondag 3 november was het dan eindelijk zo ver dat de tentoonstelling waar we al zolang aan werken, geopend werd. Het officiele gebeuren zou om 15:00 plaatsvinden, maar aangezien de locoburgemeester er nog niet was, werd het later en later. Tegen 16:00 begonnen we toch te denken dat hij het misschien vergeten zou zijn... Maar iets na vieren kwam hij dan toch!
Het is een groot succes geweest. Veel mensen zijn de tentoonstelling komen bekijken en werden geraakt door de boodschap. We zien uit naar wat de Here God nog meer zal gaan doen in de komende weken.
En daar sta je dan... Hoe gaan we dit oplossen... De mensen anderhalf uur laten staan? De oudste van de kerk en ik hebben er allebei best wel even wakker van gelegen... Uiteraard hebben we veel gebeden, maar als het verantwoordelijke gemeentekantoor zegt dat het niet mag, wat kun je dan nog doen?
Twee dagen na dit "nee" is de oudste op bezoek gegaan bij de locoburgemeester. Zonder afspraak is hij daar binnen gelopen en heeft de secretaresse gevraagd of hij er toevallig was. "Toevallig" wel en hij was blij om de oudste weer te zien (de laatste keer was in april). Het probleem voorgelegd aan de locoburgemeester en hij vond dit toch maar raar. Na uitgelegd te hebben dat het eigenlijk om een debat gaat n.a.v. de kunstwerken, kregen we van hem officieel toestemming!
Conclusie: 1. We houden geen conferentie, maar een debat (als terminologie zo belangrijk is, dan gebruiken we toch een ander woord ;-) 2. Het hebben van "hoge" vrienden opent deuren.
Goede les (die we steeds weer opnieuw leren): VOOR GOD IS NIETS ONMOGELIJK!
 |
| Van links naar rechts: Claudio Centin, de oudste van de kerk en de locoburgemeester van Rovereto. |
En op zondag 3 november was het dan eindelijk zo ver dat de tentoonstelling waar we al zolang aan werken, geopend werd. Het officiele gebeuren zou om 15:00 plaatsvinden, maar aangezien de locoburgemeester er nog niet was, werd het later en later. Tegen 16:00 begonnen we toch te denken dat hij het misschien vergeten zou zijn... Maar iets na vieren kwam hij dan toch!
Het is een groot succes geweest. Veel mensen zijn de tentoonstelling komen bekijken en werden geraakt door de boodschap. We zien uit naar wat de Here God nog meer zal gaan doen in de komende weken.
woensdag 30 oktober 2013
Kunst in Rovereto
Als kerk zijn we momenteel erg druk met het organiseren van een, voor ons als kleine kerk, groot project. Van 3 - 15 november zal er hier in Rovereto een tentoonstelling plaatsvinden van een Christelijke kunstenaar. Deze man maakt kunstwerken van materiaal "dat al een geschiedenis heeft", met andere woorden: dingen die we weggegooid zouden hebben. Al zijn werken zijn dan weer aan de Bijbel gerelateerd wat de gelegenheid biedt om te getuigen!
Deze week zijn we vooral bezig met publiciteit. Folderen op straat en huis-aan-huis, posters, etc. In de hele stad hangen sinds gisteren grote posters:
Deze week zijn we vooral bezig met publiciteit. Folderen op straat en huis-aan-huis, posters, etc. In de hele stad hangen sinds gisteren grote posters:
Het doel van deze tentoonstelling is uiteraard om te getuigen van onze Heer Jezus Christus! Verder hopen we veel nieuwe contacten te kunnen leggen met mensen die komen kijken. Als kerk hebben we nog nooit een dergelijke activiteit georganiseerd, dus het is allemaal best wel spannend... We vertrouwen erop dat de Heer Zijn zegen zal geven, zoals Hij al gedaan heeft tot op heden. Bidden jullie met ons mee de komende weken?
woensdag 25 september 2013
Twee weken in Canada
Inmiddels is meer dan de helft van mijn verblijf in Canada voorbij. Veel, heel veel, ervaringen en belevenissen hebben elkaar in sneltreinvaart opgevolgd. Mooie, interessante en bemoedigende ontmoetingen.
In een van de kerken waar ik geweest ben, had ik de kans om tijdens de kerkdienst wat te vertellen, in een jeugdmeeting en voor de senioren. Veel mensen heb ik dus vaker ontmoet en dat bood de mogelijkheid om echt wat dieper op de zaken in te gaan! Echt een geweldige tijd gehad in die kerk en ik vond het gewoon echt jammer om weg te gaan!
De voorganger was zo enthousiast dat hij een aantal kerken in Toronto een mail gestuurd heeft met de mededeling dat ik ook hun kant op ga komen en dat ze me misschien zouden kunnen ontmoeten. Geen idee of er wat uitkomt, maar alleen het feit al dat deze voorganger dit initiatief nam, was een grote bemoediging voor me!
Afgelopen zondag was ik in de derde kerk van mijn trip. Weer een heel andere kerk, met hele andere mensen, maar wederom heel bemoedigend en goed. In de dienst mocht ik vijf minuten wat vertellen en ik moest dus echt goed nadenken wat ik zou gaan zeggen, want vijf minuten vliegen om. Ik was meer gespannen hiervoor dan voor een complete presentatie... Ik had dus voorbereid wat ik zou gaan zeggen, maar uiteindelijk heb ik hele andere dingen gezegd :-) Erg positieve reacties gehad naderhand en veel mensen zijn naar me toe gekomen om vragen te stellen.
En natuurlijk heb ik ook een beetje de toerist uitgehangen. Canada is een schitterend land (en gisteren een dagtrip naar de VS) en er is ontzettend veel te zien. Ik tref het met het seizoen, want de Indian Summer is begonnen. De bomen hebben schitterende kleuren! Geweldig!
Naast het genieten hier, mis ik dan tegelijkertijd toch ook Italie. Gelukkig dat er moderne communicatiemiddelen bestaan :-)
In een van de kerken waar ik geweest ben, had ik de kans om tijdens de kerkdienst wat te vertellen, in een jeugdmeeting en voor de senioren. Veel mensen heb ik dus vaker ontmoet en dat bood de mogelijkheid om echt wat dieper op de zaken in te gaan! Echt een geweldige tijd gehad in die kerk en ik vond het gewoon echt jammer om weg te gaan!
De voorganger was zo enthousiast dat hij een aantal kerken in Toronto een mail gestuurd heeft met de mededeling dat ik ook hun kant op ga komen en dat ze me misschien zouden kunnen ontmoeten. Geen idee of er wat uitkomt, maar alleen het feit al dat deze voorganger dit initiatief nam, was een grote bemoediging voor me!
 |
Afgelopen zondag was ik in de derde kerk van mijn trip. Weer een heel andere kerk, met hele andere mensen, maar wederom heel bemoedigend en goed. In de dienst mocht ik vijf minuten wat vertellen en ik moest dus echt goed nadenken wat ik zou gaan zeggen, want vijf minuten vliegen om. Ik was meer gespannen hiervoor dan voor een complete presentatie... Ik had dus voorbereid wat ik zou gaan zeggen, maar uiteindelijk heb ik hele andere dingen gezegd :-) Erg positieve reacties gehad naderhand en veel mensen zijn naar me toe gekomen om vragen te stellen.
En natuurlijk heb ik ook een beetje de toerist uitgehangen. Canada is een schitterend land (en gisteren een dagtrip naar de VS) en er is ontzettend veel te zien. Ik tref het met het seizoen, want de Indian Summer is begonnen. De bomen hebben schitterende kleuren! Geweldig!
 |
| Little Italy in Ottawa |
 |
| Montréal |
 |
| Museum of civilization |
 |
| Whiteface Mountain, Lake Placid, NY, Verenigde Staten |
Naast het genieten hier, mis ik dan tegelijkertijd toch ook Italie. Gelukkig dat er moderne communicatiemiddelen bestaan :-)
maandag 9 september 2013
My first days in Ottawa
It's only two days ago that I arrived in Canada, but it seems much longer. So many new things, so many new people! The thing that keeps amazing me are all the stop signs. Okay, not the stop signs in itself, but the fact that everybody really stops even when there are no other cars around. Another funny thing is that they have milk in plastic bags! I have never seen something like that before :-)
This morning I went to the Greenbelt Baptist Church. The moment I got in there, immediately I felt very welcome! So many people came to me for a chat! Being used to church services with about 25 people in Rovereto, I have loved to be with a big room full of brothers and sisters! During the service they called me to the stage and introduced me and prayed for me. After the service people had the opportunity to come to a meeting where I would tell more about my ministry. About 15 people showed up and we had a very good meeting. I was very encouraged by their questions and their interest! Praise the Lord! I was quite nervous before the meeting, but in the end I really enjoyed it (as always when I talk about Italy :-)
This morning I went to the Greenbelt Baptist Church. The moment I got in there, immediately I felt very welcome! So many people came to me for a chat! Being used to church services with about 25 people in Rovereto, I have loved to be with a big room full of brothers and sisters! During the service they called me to the stage and introduced me and prayed for me. After the service people had the opportunity to come to a meeting where I would tell more about my ministry. About 15 people showed up and we had a very good meeting. I was very encouraged by their questions and their interest! Praise the Lord! I was quite nervous before the meeting, but in the end I really enjoyed it (as always when I talk about Italy :-)
Eerste dagen in Ottawa
Wat een avontuur! Ik ben nog maar een paar dagen hier, maar heb al zoveel meegemaakt! Mooie dingen gezien over wat de Here God hier aan het doen is en gave ontmoetingen gehad met broeders en zusters die geinteresseerd waren om meer te horen over zending in Europa en in Italie!
Vanochtend heb ik de eerste kerk bezocht: de Greenbelt Baptist Church in Ottawa. Tijdens de dienst ben ik voorgesteld en is er voor me gebeden. Tevens was er een uitnodiging voor na de dienst om samen te lunchen en naar mijn presentatie te luisteren. Omdat het de eerste zondag van het nieuwe seizoen was, waren er ook andere meetings na de dienst, maar met een opkomst van zo'n 15 personen, was ik heel tevreden :-) Ik was wel een beetje gespannen, maar het was echt super! De mensen waren geboeid, stelde goede vragen en willen graag op de hoogte blijven van wat er in Rovereto gebeurt.
Vanochtend heb ik de eerste kerk bezocht: de Greenbelt Baptist Church in Ottawa. Tijdens de dienst ben ik voorgesteld en is er voor me gebeden. Tevens was er een uitnodiging voor na de dienst om samen te lunchen en naar mijn presentatie te luisteren. Omdat het de eerste zondag van het nieuwe seizoen was, waren er ook andere meetings na de dienst, maar met een opkomst van zo'n 15 personen, was ik heel tevreden :-) Ik was wel een beetje gespannen, maar het was echt super! De mensen waren geboeid, stelde goede vragen en willen graag op de hoogte blijven van wat er in Rovereto gebeurt.
Na afloop nog een goed gesprek gehad met de voorganger. Wat een geweldige bemoediging is deze dag geweest. Prijs de Heer!
Ik zie uit naar wat de Heer nog meer zal gaan doen in de komende weken!
zondag 8 september 2013
Blogs in English
For my international brothers and sisters interested in what I'm doing in Italy and where ever I go, I decided to start writing blogs in English as well. I have to figure out how this works, so for the moment Dutch and English blogs will be on the same page. Please give me some time (after my Canada trip) to work on that :-)
woensdag 4 september 2013
Canada, ik kom eraan!!!
Nog een paar dagen te gaan tot ik voor een aantal weken naar Canada
De komende weken zal ik geregeld een berichtje posten hier over wat ik allemaal meemaak.
vertrek! Ik kan het me nog nauwelijks voorstellen, maar ik zie er naar uit. Ik zie uit naar wat de Here God mij wil laten zien daarginds en wat Hij door mij heen aan de mensen wil doorgeven. Zonder meer wordt het een geweldig avontuur!!! Ik hoop dat jullie me willen omringen met jullie gebeden.
De komende weken zal ik geregeld een berichtje posten hier over wat ik allemaal meemaak.woensdag 28 augustus 2013
Verboden te parkeren...
Heb je dat nou ook wel eens dat je heel graag wil dat een persoon onze Here Jezus leert kennen, maar dat het gewoon niet tot hem of haar doordringt? Mensen die zeggen: "Maar ik wil mijn leven nu leiden zoals ik dat wil en dat ik dan in de hel terecht zou komen, neem ik op de koop toe." Waarom begrijpen deze mensen niet dat het leven met Jezus VRIJ MAAKT en dat het juist een rijker leven is dan zonder Hem...
Onlangs kwam ik in Rovereto in straat met de naam "Via al Cristo" (weg tot Christus), verboden te parkeren.
Even dacht ik: "Wat zou het makkelijk zijn als we mensen gewoon daar naar toe zouden kunnen sturen en dat ze dan de Weg zouden vinden." Al direct realiseerde ik me dat, ook al zou dat zo zijn, iedereen nog steeds zelf in beweging moet komen. Een persoon zou zelf naar die weg toe moeten gaan. Uiteindelijk maakt het dus niet uit of het een straat is in Rovereto of een sprirituele weg, als mensen niet zelf in beweging willen komen, kunnen wij niks doen. Nou ja, niks... We hebben een zeer machtig wapen dat gebed heet. Laten we dan ook bidden voor al die mensen die "geparkeerd". Laten we bidden dat ze zich zullen realiseren dat een geparkeerde auto echt niet vooruit komt. Verboden te parkeren...
Heer, raak hun hart aan!
Onlangs kwam ik in Rovereto in straat met de naam "Via al Cristo" (weg tot Christus), verboden te parkeren.
Heer, raak hun hart aan!
woensdag 31 juli 2013
BBQen en getuigen
Als het in de stad tegen de 40 graden loopt, is een van de betere ideeen om de bergen in te gaan :-) Zo ook afgelopen zaterdag. Met 15 kerkleden en daarbij rond de 15 buitenkerkelijke twintiger, zijn we gaan BBQen in een dorp boven Rovereto. Het doel was tweeledig: 1. natuurlijk lekker samenzijn (en eten), 2. maar vooral contact leggen met deze jongeren om op die manier te kunnen getuigen.
Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)
Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!
Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!
Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)
Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!
Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!
maandag 25 maart 2013
Twee auto's en een scooter...
In de afgelopen jaren heb ik de verschillende gezondheidszorginstanties in Rovereto leren kennen en dus werd het hoog tijd voor een nieuwe categorie. Vandaag heb ik het politiebureau leren kennen! Nee, nee, nee, ik ben niet opgepakt en ik heb niks fout gedaan, maar mijn autootje is, ondanks dat hij geparkeerd stond, deel geworden van een ongeluk.
Rond de klok van 15:30 ging de deurbel. Wie zal dat zijn? Bezoek? Gezellig! In de wereld van vandaag kun je niet de deur zomaar openen, dus via de intercom (of hoe heet zoiets) gevraagd wie er voor de deur stond. Het antwoord: "Carabinieri." Moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door me heen ging. Ik wist niet zo goed wat ik moest denken en dus schoot er van alles door me heen. Ik ken verschillende jongens van het politiekorps en er kwam zelfs even in me op dat het een grap zou zijn ofzo (wel een nare dan), maar aangezien ik op de eerste verdieping woon, duurde het niet zo lang voor de carabiniere voor me stond. "Ach," zei hij, "ik vreesde al dat jij het was." Ik had deze jongeman een paar weken terug ontmoet op het voetbalveld. Hij deelde me mee dat mijn autootje betrokken was bij een ongeluk. Opnieuw ging er van alles door me heen, want ik had uiteraard geen idee hoe erg mijn auto er aan toe was (ja erg hè, ik dacht niet aan eventuele gewonden, maar alleen aan mijn auto...). Uiteraard kon ik de autopapieren van de stress prompt niet vinden en toen was ik de sleutels ook nog kwijt (alles lag op de normale plek, maar de adrenaline gierde door m'n lijf).
En daar liep ik met een carabiniere over straat op weg naar de 'plaats des onheils'. Daar stonden ze te wachten op mijn autosleutel om hem een stukje te kunnen verzetten en te kijken hoe groot mijn schade was. Een andere auto hing tegen de mijne aan, half op de stoep en met een scooter tussen de voorwielen. De bestuurder van de scooter is naar het ziekenhuis gebracht, maar naar het leek was hij niet gewond verder. Na het verplaatsen van mijn auto zeiden de carabinieri dat ze meer schade hadden verwacht en inderdaad valt het best wel mee. Het lijkt dat het alleen gaat om deuken en krassen. Ik heb hem gewoon naar een andere parkeerplaats kunnen rijden. De andere auto zat geen beweging meer in en is afgevoerd door een takelwagen, evenals de scooter.
De scooter schijnt de auto rechts in te hebben gehaald, terwijl de auto de richtingaanwijzer naar rechts uit had om te parkeren NAAST mijn auto. Het resultaat was duidelijk. Scooter onder de auto en auto vervolgens geparkeerd TEGEN de mijne en op de stoeprand.
Het meisje wat de auto had bestuurd stond te trillen op haar benen en zei tegen me: "Ik heb het niet met opzet gedaan hoor." Arme ziel, uiteraard geloof ik dat direct! Vervolgens mee naar het bureau om verbaal op te maken enzo en ze moesten kopieën hebben van al mijn documenten. Nu is het aan de verzekering van de scooter en van de auto om uit te gaan maken wie er schuld heeft en wie er dus voor mijn schade gaat betalen.
Nu weet ik dus ook hoe het politiebureau eruit ziet en hoe het daar werkt, maar eerlijk gezegd, vind ik het leuker om die jongens op het voetbalveld tegen te komen! :-)
Rond de klok van 15:30 ging de deurbel. Wie zal dat zijn? Bezoek? Gezellig! In de wereld van vandaag kun je niet de deur zomaar openen, dus via de intercom (of hoe heet zoiets) gevraagd wie er voor de deur stond. Het antwoord: "Carabinieri." Moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door me heen ging. Ik wist niet zo goed wat ik moest denken en dus schoot er van alles door me heen. Ik ken verschillende jongens van het politiekorps en er kwam zelfs even in me op dat het een grap zou zijn ofzo (wel een nare dan), maar aangezien ik op de eerste verdieping woon, duurde het niet zo lang voor de carabiniere voor me stond. "Ach," zei hij, "ik vreesde al dat jij het was." Ik had deze jongeman een paar weken terug ontmoet op het voetbalveld. Hij deelde me mee dat mijn autootje betrokken was bij een ongeluk. Opnieuw ging er van alles door me heen, want ik had uiteraard geen idee hoe erg mijn auto er aan toe was (ja erg hè, ik dacht niet aan eventuele gewonden, maar alleen aan mijn auto...). Uiteraard kon ik de autopapieren van de stress prompt niet vinden en toen was ik de sleutels ook nog kwijt (alles lag op de normale plek, maar de adrenaline gierde door m'n lijf).
En daar liep ik met een carabiniere over straat op weg naar de 'plaats des onheils'. Daar stonden ze te wachten op mijn autosleutel om hem een stukje te kunnen verzetten en te kijken hoe groot mijn schade was. Een andere auto hing tegen de mijne aan, half op de stoep en met een scooter tussen de voorwielen. De bestuurder van de scooter is naar het ziekenhuis gebracht, maar naar het leek was hij niet gewond verder. Na het verplaatsen van mijn auto zeiden de carabinieri dat ze meer schade hadden verwacht en inderdaad valt het best wel mee. Het lijkt dat het alleen gaat om deuken en krassen. Ik heb hem gewoon naar een andere parkeerplaats kunnen rijden. De andere auto zat geen beweging meer in en is afgevoerd door een takelwagen, evenals de scooter.
De scooter schijnt de auto rechts in te hebben gehaald, terwijl de auto de richtingaanwijzer naar rechts uit had om te parkeren NAAST mijn auto. Het resultaat was duidelijk. Scooter onder de auto en auto vervolgens geparkeerd TEGEN de mijne en op de stoeprand.
Het meisje wat de auto had bestuurd stond te trillen op haar benen en zei tegen me: "Ik heb het niet met opzet gedaan hoor." Arme ziel, uiteraard geloof ik dat direct! Vervolgens mee naar het bureau om verbaal op te maken enzo en ze moesten kopieën hebben van al mijn documenten. Nu is het aan de verzekering van de scooter en van de auto om uit te gaan maken wie er schuld heeft en wie er dus voor mijn schade gaat betalen.
Nu weet ik dus ook hoe het politiebureau eruit ziet en hoe het daar werkt, maar eerlijk gezegd, vind ik het leuker om die jongens op het voetbalveld tegen te komen! :-)
woensdag 19 december 2012
Geduld is een schone zaak...
Wachten, wachten, wachten... De meeste mensen zijn daar niet erg goed in. Is ook niet de meest aangename bezigheid en we proberen wachttijden zo kort mogelijk te houden om geen minuut van onze kostbare tijd te verspillen. Geduld is vaak ver te zoeken... Vanochtend was er voor mij een 'wachtsituatie', maar uiteindelijk bleek het geduld de reden voor een mooi nieuw contact!
Wat er gebeurd is? Mijn rijbewijs moet worden verlengd en dus moet ik een verklaring hebben van mijn cardioloog dat ik mag rijden. Hij had mij er voor vanochtend even tussendoor gepland. Om 8:55 was ik in het ziekenhuis. Er werd mij verteld dat de dokter er nog niet was. Nou ja, dan dus maar even wachten. Ondertussen heb ik goed in de gaten gehouden of hij inmiddels arriveerde, want ik wilde natuurlijk niet langer wachten dan nodig was. Om 9:20 baalde ik toch wel een beetje dat hij er kennelijk nog steeds niet was en hield mezelf maar steeds voor dat het een gunst was van zijn kant om mij even tussendoor te laten komen en dat ik dus niet moest zeuren (maar dat hij me kennelijk vergeten was...). Om 9:30 ben ik toch maar even gaan vragen of hij nog wel kwam, want als het nog heel lang zou gaan duren, dan zou ik toch naar huis gaan, want er is nog genoeg te doen... Hij bleek al eerder aangekomen zijn, maar hij wist niet dat ik er was en ik wist niet dat hij er was. Het komt er dus op neer dat ik een half uur voor niets heb zitten wachten...
Alles was dus een half uur later dan gepland en dan het plaats had kunnen vinden. Controle e.d. gedaan en vervolgens in zijn kamer even de brief voor de rijbewijscommissie schrijven. Ondertussen begon hij te vertellen dat hij nu weer in Openbaringen aan het lezen was en ook wel wat in Job en dat hij het toch wel erg interessant vindt. Natuurlijk kwam ook de vraag van de pizza weer aan de orde, want inmiddels zijn we al twee jaar bezig om een moment te vinden om samen pizza te gaan eten om wat meer tijd te hebben om over theologische zaken te praten.
Tijdens dit gesprek wordt er geklopt. Blijkt een andere patiënt (en tevens arts) te zijn en mijn cardioloog verwelkomt hem met open armen, want ook deze man is zeer geïnteresseerd in theologie en beide heren vinden het leuk dat het juist zo treft dat ik daar nog ben :-) Er is een interessant gesprek ontstaan over kerken, pausen, Bijbel, etc. en het resultaat van het geheel was, dat ook hij mee gaat om pizza te eten! Ook is de man zeer geïnteresseerd om eens te komen kijken bij een dienst van de Evangelische Gemeente van Rovereto.
In het half uur dat ik op de cardioloog gewacht heb, leek me de wachttijd zeer nutteloos. Als ik die tijd echter niet had gewacht, was ik op het moment dat die andere man was gekomen, allang weer weg geweest... Geduld is een schone zaak, dat is mij wel weer gebleken. In het half uur wachten heb ik de tijd gehad om nog weer extra voor mijn ontmoeting met de cardioloog te bidden en de Here God heeft de ontmoeting rijkelijk gezegend! Het idee is nu om begin januari in ieder geval met zijn drieën maar misschien ook wel met meer (vrouw en kinderen van de cardioloog) pizza te gaan eten. Wat een happening zal dat worden :-)
Wat er gebeurd is? Mijn rijbewijs moet worden verlengd en dus moet ik een verklaring hebben van mijn cardioloog dat ik mag rijden. Hij had mij er voor vanochtend even tussendoor gepland. Om 8:55 was ik in het ziekenhuis. Er werd mij verteld dat de dokter er nog niet was. Nou ja, dan dus maar even wachten. Ondertussen heb ik goed in de gaten gehouden of hij inmiddels arriveerde, want ik wilde natuurlijk niet langer wachten dan nodig was. Om 9:20 baalde ik toch wel een beetje dat hij er kennelijk nog steeds niet was en hield mezelf maar steeds voor dat het een gunst was van zijn kant om mij even tussendoor te laten komen en dat ik dus niet moest zeuren (maar dat hij me kennelijk vergeten was...). Om 9:30 ben ik toch maar even gaan vragen of hij nog wel kwam, want als het nog heel lang zou gaan duren, dan zou ik toch naar huis gaan, want er is nog genoeg te doen... Hij bleek al eerder aangekomen zijn, maar hij wist niet dat ik er was en ik wist niet dat hij er was. Het komt er dus op neer dat ik een half uur voor niets heb zitten wachten...
Alles was dus een half uur later dan gepland en dan het plaats had kunnen vinden. Controle e.d. gedaan en vervolgens in zijn kamer even de brief voor de rijbewijscommissie schrijven. Ondertussen begon hij te vertellen dat hij nu weer in Openbaringen aan het lezen was en ook wel wat in Job en dat hij het toch wel erg interessant vindt. Natuurlijk kwam ook de vraag van de pizza weer aan de orde, want inmiddels zijn we al twee jaar bezig om een moment te vinden om samen pizza te gaan eten om wat meer tijd te hebben om over theologische zaken te praten.
Tijdens dit gesprek wordt er geklopt. Blijkt een andere patiënt (en tevens arts) te zijn en mijn cardioloog verwelkomt hem met open armen, want ook deze man is zeer geïnteresseerd in theologie en beide heren vinden het leuk dat het juist zo treft dat ik daar nog ben :-) Er is een interessant gesprek ontstaan over kerken, pausen, Bijbel, etc. en het resultaat van het geheel was, dat ook hij mee gaat om pizza te eten! Ook is de man zeer geïnteresseerd om eens te komen kijken bij een dienst van de Evangelische Gemeente van Rovereto.
In het half uur dat ik op de cardioloog gewacht heb, leek me de wachttijd zeer nutteloos. Als ik die tijd echter niet had gewacht, was ik op het moment dat die andere man was gekomen, allang weer weg geweest... Geduld is een schone zaak, dat is mij wel weer gebleken. In het half uur wachten heb ik de tijd gehad om nog weer extra voor mijn ontmoeting met de cardioloog te bidden en de Here God heeft de ontmoeting rijkelijk gezegend! Het idee is nu om begin januari in ieder geval met zijn drieën maar misschien ook wel met meer (vrouw en kinderen van de cardioloog) pizza te gaan eten. Wat een happening zal dat worden :-)
donderdag 8 november 2012
Het zijn de kleine dingen...
"We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan..." Herinner je je dit lied van Herman van Veen? We zijn allemaal zo druk. We hebben nergens meer tijd voor. Er is zoveel te doen en de maatschappij vraagt zoveel van ons, dat we uitgeput op de bank neervallen als we eindelijk klaar zijn. Zo, even een momentje voor onszelf. Geen zin om problemen van anderen aan te horen of gewoon maar aan anderen te denken...
Zo gaat het velen van ons toch tegenwoordig? Vaak gaat het mij zo in ieder geval. Gaan, gaan, gaan. Doen, doen, doen. En ondertussen rennen we voorbij aan de noden van de mensen om ons heen. Gewoon omdat we simpelweg de rust niet nemen om écht naar onze naasten kijken. "Hoe gaat het?" "Goed hoor." "Oké, mooi zo!" En we rennen verder en staan er niet bij stil, dat deze persoon alleen maar "goed hoor" heeft gezegd, omdat we er nauwelijks meer aan gewend zijn dat er iemand echt geïnteresseerd is in wat ons bezighoudt...
Ben ik te negatief? Misschien wel. Sommige mensen zijn er echt heel goed in om écht naar anderen te luisteren en écht tijd voor hen te nemen. Ik probeer dat ook, al ren ik door drukte nog wel eens aan de noden van anderen voorbij en neem ik niet de tijd om écht te luisteren. Maar vaak kan het al in de kleine dingen zitten. Een mailtje, een knipoog, een smsje, etc. Het hoeven niet eens beslist urenlange gesprekken te zijn...
Hiervan werd ik me vorige week weer bewust. Er is een jong stel dat bij ons in de gemeente komt. Hij moest een kleine operatie ondergaan. Uiteraard gebeden in de dienst en na de dienst nog even extra de hand gedrukt. Ik bedacht dat ik de ochtend na de operatie maar even een smsje moest sturen. Nou bedenk ik dat soort dingen wel vaker, maar, inderdaad door drukte, schiet dat er dan nog wel weer eens bij in. Deze keer niet. Dus de ochtend na de operatie heb ik een smsje aan haar gestuurd met de vraag hoe het gegaan was en dat ik voor hen aan het bidden was.
De zondag erna toen we elkaar weer zagen. Heeft ze me hevig geëmotioneerd begroet. De operatie was goed gegaan, dat was niet de oorzaak van de emotie. De oorzaak van haar emotie was wél dat kleine smsberichtje dat ik haar gestuurd had...
Betrokkenheid kan zitten in de kleine dingen. Wat een vreugde en een troost een klein berichtje al kan zijn. En hoeveel tijd heeft het gekost? De vreugde die ik in hun zag om dit kleine gebaar... Is dan toch zeker de moeite waard?!
Ik heb me voorgenomen om meer tijd te nemen voor dit soort dingen.
Zo gaat het velen van ons toch tegenwoordig? Vaak gaat het mij zo in ieder geval. Gaan, gaan, gaan. Doen, doen, doen. En ondertussen rennen we voorbij aan de noden van de mensen om ons heen. Gewoon omdat we simpelweg de rust niet nemen om écht naar onze naasten kijken. "Hoe gaat het?" "Goed hoor." "Oké, mooi zo!" En we rennen verder en staan er niet bij stil, dat deze persoon alleen maar "goed hoor" heeft gezegd, omdat we er nauwelijks meer aan gewend zijn dat er iemand echt geïnteresseerd is in wat ons bezighoudt...
Ben ik te negatief? Misschien wel. Sommige mensen zijn er echt heel goed in om écht naar anderen te luisteren en écht tijd voor hen te nemen. Ik probeer dat ook, al ren ik door drukte nog wel eens aan de noden van anderen voorbij en neem ik niet de tijd om écht te luisteren. Maar vaak kan het al in de kleine dingen zitten. Een mailtje, een knipoog, een smsje, etc. Het hoeven niet eens beslist urenlange gesprekken te zijn...
Hiervan werd ik me vorige week weer bewust. Er is een jong stel dat bij ons in de gemeente komt. Hij moest een kleine operatie ondergaan. Uiteraard gebeden in de dienst en na de dienst nog even extra de hand gedrukt. Ik bedacht dat ik de ochtend na de operatie maar even een smsje moest sturen. Nou bedenk ik dat soort dingen wel vaker, maar, inderdaad door drukte, schiet dat er dan nog wel weer eens bij in. Deze keer niet. Dus de ochtend na de operatie heb ik een smsje aan haar gestuurd met de vraag hoe het gegaan was en dat ik voor hen aan het bidden was.
De zondag erna toen we elkaar weer zagen. Heeft ze me hevig geëmotioneerd begroet. De operatie was goed gegaan, dat was niet de oorzaak van de emotie. De oorzaak van haar emotie was wél dat kleine smsberichtje dat ik haar gestuurd had...
Betrokkenheid kan zitten in de kleine dingen. Wat een vreugde en een troost een klein berichtje al kan zijn. En hoeveel tijd heeft het gekost? De vreugde die ik in hun zag om dit kleine gebaar... Is dan toch zeker de moeite waard?!
Ik heb me voorgenomen om meer tijd te nemen voor dit soort dingen.
zaterdag 20 oktober 2012
De boekentafel die niet was, maar toch tot zegen werd...
Zaterdagochtend. Wekker gaat om 7:15. Neeee, ik heb geen zin om op te staan. Het is nog donker buiten en het idee om de hele ochtend buiten te staan voor de boekentafel, is ook niet echt een stimulans om me uit bed te krijgen... Nog maar heel even blijven liggen, maar om 7:30 schalt de wekker onverbiddelijk. Ik sleep mezelf uit bed en na een espressootje ziet de wereld er alweer heel anders uit.
Om 8:20 ga ik de deur uit. Bewegend valt de frisheid ook nog wel mee en ik vind het eigenlijk maar overdreven die mensen met mutsen op en handschoenen aan! Meestal als ik in de buurt van het plein kom waar de boekentafel is, hoor ik al het gerommel met buizen e.d. van de partytent die we gebruiken, maar dit keer niet. De broeder zal wat vertraagd zijn en zal zo wel komen.
Terwijl ik sta te wachten komt D. langs. Hij werkt in de winkel schuin onder mijn appartement. We raken aan de praat. Eerst over allerlei dagelijkse dingen, maar langzamerhand verandert het onderwerp en praten we over de Waarheid. Wat is de Waarheid? Hoe weet je wat de Waarheid is? Hij zegt dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en dat hij wel denkt dat er 'iets meer is', maar hoe je dat dan noemt, maakt niet uit. Die keus wil hij in het midden laten. Ik vertel hem, dat God mijn Vader is en Hij heel graag Vader genoemd wil worden ook, dat ik deel uitmaak van Zijn gezin. Verder vertel ik D. dat niet kiezen ook een keus is, waarop hij reageert met: "Dat kiezen komt nog wel een keer."
Door die opmerking komen we op een ander punt, namelijk de terugkomst van Jezus. "Als Jezus vandaag terug zou komen, weet ik zeker, dat ik naar de hemel ga," zeg ik, "niet door mijn verdienste, maar door geloof, door Zijn genade." D. zegt dat de Here God hem vast ook wel binnen zal laten, want hij is van goede wil en dan zal Hij toch wel wat door de vingers zien. Dit is de open deur om het Evangelie van Jezus uit te leggen. Hij vergeeft onze zonden als we in Hem geloven. Hij is de weg tot God. D. luistert en reageert met: "Maar in de kerk zeggen ze iets heel anders." (dat is: in de katholieke kerk) Ik zeg dat het niet gaat om wat mensen zeggen, maar om wat God zegt en dat kunnen we lezen in Zijn Woord!
Dan moet D. weg, want de winkel gaat bijna open. Hij zegt dat we binnenkort nog wel eens door zullen praten hierover!
Vervolgens bel ik de broeder van de boekentafel en hij zegt me dat hij ziek is en niet komt, maar me vanochtend vroeg een smsje heeft gestuurd. Dat smsje is nooit aangekomen en eigenlijk heb ik dus 40 minuten voor niks staan wachten. Voor niks? Nee, dat is niet waar. Het was een goed gesprek met D. en ik geloof zeker dat de Here God doorwerkt in zijn leven (en heeft gezorgd dat het smsje niet aan is gekomen :-). Laten we voor hem bidden!
Zo werd de niet gehouden boekentafel tot zegen!
Om 8:20 ga ik de deur uit. Bewegend valt de frisheid ook nog wel mee en ik vind het eigenlijk maar overdreven die mensen met mutsen op en handschoenen aan! Meestal als ik in de buurt van het plein kom waar de boekentafel is, hoor ik al het gerommel met buizen e.d. van de partytent die we gebruiken, maar dit keer niet. De broeder zal wat vertraagd zijn en zal zo wel komen.
Terwijl ik sta te wachten komt D. langs. Hij werkt in de winkel schuin onder mijn appartement. We raken aan de praat. Eerst over allerlei dagelijkse dingen, maar langzamerhand verandert het onderwerp en praten we over de Waarheid. Wat is de Waarheid? Hoe weet je wat de Waarheid is? Hij zegt dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en dat hij wel denkt dat er 'iets meer is', maar hoe je dat dan noemt, maakt niet uit. Die keus wil hij in het midden laten. Ik vertel hem, dat God mijn Vader is en Hij heel graag Vader genoemd wil worden ook, dat ik deel uitmaak van Zijn gezin. Verder vertel ik D. dat niet kiezen ook een keus is, waarop hij reageert met: "Dat kiezen komt nog wel een keer."
Door die opmerking komen we op een ander punt, namelijk de terugkomst van Jezus. "Als Jezus vandaag terug zou komen, weet ik zeker, dat ik naar de hemel ga," zeg ik, "niet door mijn verdienste, maar door geloof, door Zijn genade." D. zegt dat de Here God hem vast ook wel binnen zal laten, want hij is van goede wil en dan zal Hij toch wel wat door de vingers zien. Dit is de open deur om het Evangelie van Jezus uit te leggen. Hij vergeeft onze zonden als we in Hem geloven. Hij is de weg tot God. D. luistert en reageert met: "Maar in de kerk zeggen ze iets heel anders." (dat is: in de katholieke kerk) Ik zeg dat het niet gaat om wat mensen zeggen, maar om wat God zegt en dat kunnen we lezen in Zijn Woord!
Dan moet D. weg, want de winkel gaat bijna open. Hij zegt dat we binnenkort nog wel eens door zullen praten hierover!
Vervolgens bel ik de broeder van de boekentafel en hij zegt me dat hij ziek is en niet komt, maar me vanochtend vroeg een smsje heeft gestuurd. Dat smsje is nooit aangekomen en eigenlijk heb ik dus 40 minuten voor niks staan wachten. Voor niks? Nee, dat is niet waar. Het was een goed gesprek met D. en ik geloof zeker dat de Here God doorwerkt in zijn leven (en heeft gezorgd dat het smsje niet aan is gekomen :-). Laten we voor hem bidden!
Zo werd de niet gehouden boekentafel tot zegen!
Abonneren op:
Posts (Atom)