Kerstcadeautjes in het verzorgingshuis

Twee van de zusters van de kerk werken in een verzorgingshuis hier in Rovereto. Omdat er onder ouderen veel eenzaamheid bestaat, hebben we het idee opgevat om aan alle bewoners van het verzorgingshuis een kerstcadeautje te brengen. Dit cadeautje bestond uit: een kalender, een kerstkaart, een infokaartje van de kerk, een zacht broodje en een paar snoepjes en chocolaatjes.

Op vrijdagochtend 20 december gingen we met een groep van zes op stap in het verzorgingshuis.

Wat een vreugde om de blijdschap te zien van de mensen die een cadeautje kregen. Velen konden niet geloven dat we aan hun gedacht hebben en dan ook nog iets kwamen brengen. Verschillende mensen vroegen hoeveel ze ervoor moesten betalen, omdat het voor hen ondenkbaar was in de wereld van vandaag zomaar iets te krijgen en dan ook nog van mensen die ze helemaal niet kennen. Mooi mooi mooi! Echt een mooie en bemoedigende ervaring voor ons zelf, maar zeker weten ook voor alle bewoners van het huis en het verplegend personeel (voor wie er ook een presentje was :-) Dit gaan we zeker nog eens doen. Wat een kleine moeite een groot plezier kan doen!

Een gebedsverhoring en de Opening van de tentoonstelling

Vorige week was ik nog weer in het gemeentekantoor waar ik twee jaar geleden de aanvraag heb ingediend voor de zaal waar we momenteel de tentoonstelling van Claudio Centin houden. Toen ter sprake kwam dat we tijdens de tentoonstelling ook twee keer een conferentie organiseren, werd het lastig. De persoon in het kantoor zei dat we dat niet gemeld hadden en dat het in die zaal niet mocht. Ik was er van overtuigd dat we het er voorheen al over gehad hadden en ik werd doorverwezen naar de baas van dat kantoor. Nee, er was absoluut geen mogelijkheid dat zou worden toegestaan om stoelen neer te zetten voor een conferentie...

En daar sta je dan... Hoe gaan we dit oplossen... De mensen anderhalf uur laten staan? De oudste van de kerk en ik hebben er allebei best wel even wakker van gelegen... Uiteraard hebben we veel gebeden, maar als het verantwoordelijke gemeentekantoor zegt dat het niet mag, wat kun je dan nog doen?

Twee dagen na dit "nee" is de oudste op bezoek gegaan bij de locoburgemeester. Zonder afspraak is hij daar binnen gelopen en heeft de secretaresse gevraagd of hij er toevallig was. "Toevallig" wel en hij was blij om de oudste weer te zien (de laatste keer was in april). Het probleem voorgelegd aan de locoburgemeester en hij vond dit toch maar raar. Na uitgelegd te hebben dat het eigenlijk om een debat gaat n.a.v. de kunstwerken, kregen we van hem officieel toestemming!

Conclusie: 1. We houden geen conferentie, maar een debat (als terminologie zo belangrijk is, dan gebruiken we toch een ander woord ;-) 2. Het hebben van "hoge" vrienden opent deuren.

Goede les (die we steeds weer opnieuw leren): VOOR GOD IS NIETS ONMOGELIJK!

Van links naar rechts: Claudio Centin, de oudste van de kerk en de locoburgemeester van Rovereto.

En op zondag 3 november was het dan eindelijk zo ver dat de tentoonstelling waar we al zolang aan werken, geopend werd. Het officiele gebeuren zou om 15:00 plaatsvinden, maar aangezien de locoburgemeester er nog niet was, werd het later en later. Tegen 16:00 begonnen we toch te denken dat hij het misschien vergeten zou zijn... Maar iets na vieren kwam hij dan toch!

Het is een groot succes geweest. Veel mensen zijn de tentoonstelling komen bekijken en werden geraakt door de boodschap. We zien uit naar wat de Here God nog meer zal gaan doen in de komende weken.

Kunst in Rovereto

Als kerk zijn we momenteel erg druk met het organiseren van een, voor ons als kleine kerk, groot project. Van 3 - 15 november zal er hier in Rovereto een tentoonstelling plaatsvinden van een Christelijke kunstenaar. Deze man maakt kunstwerken van materiaal "dat al een geschiedenis heeft", met andere woorden: dingen die we weggegooid zouden hebben. Al zijn werken zijn dan weer aan de Bijbel gerelateerd wat de gelegenheid biedt om te getuigen!

Deze week zijn we vooral bezig met publiciteit. Folderen op straat en huis-aan-huis, posters, etc. In de hele stad hangen sinds gisteren grote posters:

Het doel van deze tentoonstelling is uiteraard om te getuigen van onze Heer Jezus Christus! Verder hopen we veel nieuwe contacten te kunnen leggen met mensen die komen kijken. Als kerk hebben we nog nooit een dergelijke activiteit georganiseerd, dus het is allemaal best wel spannend... We vertrouwen erop dat de Heer Zijn zegen zal geven, zoals Hij al gedaan heeft tot op heden. Bidden jullie met ons mee de komende weken?

Verboden te parkeren...

Heb je dat nou ook wel eens dat je heel graag wil dat een persoon onze Here Jezus leert kennen, maar dat het gewoon niet tot hem of haar doordringt? Mensen die zeggen: "Maar ik wil mijn leven nu leiden zoals ik dat wil en dat ik dan in de hel terecht zou komen, neem ik op de koop toe." Waarom begrijpen deze mensen niet dat het leven met Jezus VRIJ MAAKT en dat het juist een rijker leven is dan zonder Hem...

Onlangs kwam ik in Rovereto in straat met de naam "Via al Cristo" (weg tot Christus), verboden te parkeren.

Even dacht ik: "Wat zou het makkelijk zijn als we mensen gewoon daar naar toe zouden kunnen sturen en dat ze dan de Weg zouden vinden." Al direct realiseerde ik me dat, ook al zou dat zo zijn, iedereen nog steeds zelf in beweging moet komen. Een persoon zou zelf naar die weg toe moeten gaan. Uiteindelijk maakt het dus niet uit of het een straat is in Rovereto of een sprirituele weg, als mensen niet zelf in beweging willen komen, kunnen wij niks doen. Nou ja, niks... We hebben een zeer machtig wapen dat gebed heet. Laten we dan ook bidden voor al die mensen die "geparkeerd". Laten we bidden dat ze zich zullen realiseren dat een geparkeerde auto echt niet vooruit komt. Verboden te parkeren...

Heer, raak hun hart aan!

BBQen en getuigen

Als het in de stad tegen de 40 graden loopt, is een van de betere ideeen om de bergen in te gaan :-) Zo ook afgelopen zaterdag. Met 15 kerkleden en daarbij rond de 15 buitenkerkelijke twintiger, zijn we gaan BBQen in een dorp boven Rovereto. Het doel was tweeledig: 1. natuurlijk lekker samenzijn (en eten), 2. maar vooral contact leggen met deze jongeren om op die manier te kunnen getuigen.

Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)

Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!

Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!

De boekentafel die niet was, maar toch tot zegen werd...

Zaterdagochtend. Wekker gaat om 7:15. Neeee, ik heb geen zin om op te staan. Het is nog donker buiten en het idee om de hele ochtend buiten te staan voor de boekentafel, is ook niet echt een stimulans om me uit bed te krijgen... Nog maar heel even blijven liggen, maar om 7:30 schalt de wekker onverbiddelijk. Ik sleep mezelf uit bed en na een espressootje ziet de wereld er alweer heel anders uit.

Om 8:20 ga ik de deur uit. Bewegend valt de frisheid ook nog wel mee en ik vind het eigenlijk maar overdreven die mensen met mutsen op en handschoenen aan! Meestal als ik in de buurt van het plein kom waar de boekentafel is, hoor ik al het gerommel met buizen e.d. van de partytent die we gebruiken, maar dit keer niet. De broeder zal wat vertraagd zijn en zal zo wel komen.

Terwijl ik sta te wachten komt D. langs. Hij werkt in de winkel schuin onder mijn appartement. We raken aan de praat. Eerst over allerlei dagelijkse dingen, maar langzamerhand verandert het onderwerp en praten we over de Waarheid. Wat is de Waarheid? Hoe weet je wat de Waarheid is? Hij zegt dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en dat hij wel denkt dat er 'iets meer is', maar hoe je dat dan noemt, maakt niet uit. Die keus wil hij in het midden laten. Ik vertel hem, dat God mijn Vader is en Hij heel graag Vader genoemd wil worden ook, dat ik deel uitmaak van Zijn gezin. Verder vertel ik D. dat niet kiezen ook een keus is, waarop hij reageert met: "Dat kiezen komt nog wel een keer."

Door die opmerking komen we op een ander punt, namelijk de terugkomst van Jezus. "Als Jezus vandaag terug zou komen, weet ik zeker, dat ik naar de hemel ga," zeg ik, "niet door mijn verdienste, maar door geloof, door Zijn genade." D. zegt dat de Here God hem vast ook wel binnen zal laten, want hij is van goede wil en dan zal Hij toch wel wat door de vingers zien. Dit is de open deur om het Evangelie van Jezus uit te leggen. Hij vergeeft onze zonden als we in Hem geloven. Hij is de weg tot God. D. luistert en reageert met: "Maar in de kerk zeggen ze iets heel anders." (dat is: in de katholieke kerk) Ik zeg dat het niet gaat om wat mensen zeggen, maar om wat God zegt en dat kunnen we lezen in Zijn Woord!

Dan moet D. weg, want de winkel gaat bijna open. Hij zegt dat we binnenkort nog wel eens door zullen praten hierover!

Vervolgens bel ik de broeder van de boekentafel en hij zegt me dat hij ziek is en niet komt, maar me vanochtend vroeg een smsje heeft gestuurd. Dat smsje is nooit aangekomen en eigenlijk heb ik dus 40 minuten voor niks staan wachten. Voor niks? Nee, dat is niet waar. Het was een goed gesprek met D. en ik geloof zeker dat de Here God doorwerkt in zijn leven (en heeft gezorgd dat het smsje niet aan is gekomen :-). Laten we voor hem bidden!

Zo werd de niet gehouden boekentafel tot zegen!

Weer een bijzondere ontmoeting

Al vaker heb ik geschreven over op zichzelf niet direct aangename situaties maar waaraan dan plotseling toch weer een bijzondere draai wordt gegeven. Afgelopen week gebeurde dat weer.

Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)

Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!

De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.

Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)

De aarde beeft!

De afgelopen maanden is het op vele fronten onrustig geweest in Italië. Uiteraard op politiek vlak. Italië in crisis, in of uit de eurozone, vergaande bezuinigingen wat vervolgens weer stakingen veroorzaakt (momenteel vrachtwagenblokkades tegen de hoge brandstof- en tolkosten) en veel ontevredenheid onder de Italianen. En vervolgens was Italië in het nieuws om de ramp met het cruiseschip. Een ongeluk? Een fout? Dood door schuld?

De aarde beeft! (figuurlijk)

En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.

Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...

De aarde beeft! (letterlijk)

En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)


De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken."  (Spr 14:26-27 NBG)