Kerstcadeautjes in het verzorgingshuis

Twee van de zusters van de kerk werken in een verzorgingshuis hier in Rovereto. Omdat er onder ouderen veel eenzaamheid bestaat, hebben we het idee opgevat om aan alle bewoners van het verzorgingshuis een kerstcadeautje te brengen. Dit cadeautje bestond uit: een kalender, een kerstkaart, een infokaartje van de kerk, een zacht broodje en een paar snoepjes en chocolaatjes.

Op vrijdagochtend 20 december gingen we met een groep van zes op stap in het verzorgingshuis.

Wat een vreugde om de blijdschap te zien van de mensen die een cadeautje kregen. Velen konden niet geloven dat we aan hun gedacht hebben en dan ook nog iets kwamen brengen. Verschillende mensen vroegen hoeveel ze ervoor moesten betalen, omdat het voor hen ondenkbaar was in de wereld van vandaag zomaar iets te krijgen en dan ook nog van mensen die ze helemaal niet kennen. Mooi mooi mooi! Echt een mooie en bemoedigende ervaring voor ons zelf, maar zeker weten ook voor alle bewoners van het huis en het verplegend personeel (voor wie er ook een presentje was :-) Dit gaan we zeker nog eens doen. Wat een kleine moeite een groot plezier kan doen!

BBQen en getuigen

Als het in de stad tegen de 40 graden loopt, is een van de betere ideeen om de bergen in te gaan :-) Zo ook afgelopen zaterdag. Met 15 kerkleden en daarbij rond de 15 buitenkerkelijke twintiger, zijn we gaan BBQen in een dorp boven Rovereto. Het doel was tweeledig: 1. natuurlijk lekker samenzijn (en eten), 2. maar vooral contact leggen met deze jongeren om op die manier te kunnen getuigen.

Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)

Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!

Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!

Reden tot dankbaarheid!

Het is deze maand precies een jaar geleden dat de Here God de Evangelische Kerk van Rovereto gezegend heeft met een eigen zaaltje. Dat is toch wel reden tot grote dankbaarheid! Om dit samen te vieren en God te danken hebben we afgelopen zaterdag een dankavond georganiseerd. Naast de leden van Rovereto, was ook de kerk van Trento uitgenodigd en enkele vrienden.

De avond werd gevuld met zang, een toneelstuk, een korte meditatie en een fotopresentatie van de activiteiten die we afgelopen jaar hebben mogen organiseren. Heel mooi om alles even terug te zien en samen stil te staan bij de zegeningen die we van de Heer hebben mogen ontvangen! Er zijn verschillende kinderen geboren, we hebben mogen zien dat mensen geïnteresseerd zijn geraakt in het Evangelie en verschillenden geregeld in de dienst komen, en zo is er nog veeeeel meer. Wat een zegen!

Een lied dat we die avond gezongen hebben, was "Io Ti offro", dat betekent: "Ik geef U". Hierbij een vertaling van dat lied:

Al wat ik ben, al wat ik heb,
ik leg het voor Uw voeten neer.
Al mijn fouten leg ik bij U neer,
mijn vreugde en mijn pijn
geef ik aan U.

Ik geef mijzelf aan U, God van mijn leven,
verander mijn hart.
Ik geef al de dagen van mijn leven aan U,
heilige Heer, ik breng U eer.

Al wat ik was, wat ik ooit zal worden,
al mijn dromen en plannen,
leg ik in Uw handen
en met U ontdek ik een nieuwe weg.


Ik geef mijzelf aan U, God van mijn leven,
transformeer mijn hart.
Ik geef al de dagen van mijn leven aan U,
heilige Heer, ik breng U eer.

Wat kunnen wij U geven, dat niet door U aan ons gegeven is.
En wat hebben wij, dat niet al aan U toebehoort.
Al wat leeft zal zingen van Uw goedheid, Heer!

Dit lied drukt het verlangen uit wat we als kerk ook hebben: alles voor Hem neerleggen. Wij zijn ons ervan bewust dat we in Zijn project werken, het is niet onze kerk, maar het is Zijn kerk. Wat een vreugde om dat al een jaar lang te mogen doen in de kerkzaal die Hij aan ons gegeven heeft en ik zie uit naar de grote dingen die de Here God zal doen ook in het komend kerkelijk seizoen!

Frustratiemomenten worden zegenmomenten!

Soms ben je druk bezig met het organiseren van activiteiten en komt in een moment van ontmoediging en frustratie zomaar de vraag in je op: "Waar doen we het eigenlijk voor?" Vervolgens gebeurt er dan iets waardoor je je direct weer helemaal realiseert "waarvoor", maar vooral "voor Wie" we het allemaal doen!

Zo ook vorige week. Van 8-15 januari was er de Wereld Gebedsweek. Ook in onze kerk hebben we van maandag tot zaterdag bidstonden georganiseerd in het kader van deze week. En dan is er de eerste avond. Geen idee hoeveel mensen te verwachten, niet hele grote groepen misschien, maar dan toch een man/vrouw of tien? Zou dat een reële verwachting zijn? We waren met z'n drieën... Een beetje teleurstellend, maar het was een goede avond.

Avond twee dan? Of avond drie of vier? Het aantal bleef op drie à vier personen hangen. Beetje frustrerend toch als in de kerk vaak het geluid wordt gehoord dat er te weinig gebeden wordt en dat we meer bidstonden zouden moeten organiseren... Hele goede tijden samen hoor, maar is het het waard om een persoon 50 km te laten reizen en een andere 60 km om hier op een bidstond te komen waar we vervolgens met z'n drieën of vieren zijn en waar de mensen die dichterbij wonen, niet komen...?!

Het antwoord is: JA! De vijfde avond waren we met zeven mensen! Niet dat het aantal van onze eigen gemeente explosief gegroeid was, nee, wij waren wederom met z'n drieën. Er waren echter ook drie broeders en zusters uit andere gemeenten en het was heel gaaf om zo samen te mogen bidden, maar de grootste zegen van de avond was denk ik wel, dat er zomaar een man binnen kwam lopen die naast de kerk woont. Hij had het licht zien branden, zag het bordje "open" staan en kwam dus maar binnen! Hij is de hele avond gebleven. Hij heeft de gebeden gehoord en de liederen geprobeerd mee te zingen. Hij ging vervolgens bemoedigd naar huis, en wij ook!

De Here God werkt, ook als ons de moed in de schoenen zakt, omdat we even misschien geen vrucht van ons werk zien...!

Dan denk je dat je daar wat van geleerd hebt en dat je het de volgende keer anders gaat doen... Maar ook afgelopen woensdag kwam er weer zo'n "frustratiemomentje". Zondag in de kerk had op een na de hele celgroep gezegd dat ze op de Bijbelstudieavond zouden komen op woensdag (dan zouden we met 8 zijn). Is een mooi aantal. Dus, ik bereidde me voor, ik organiseerde de avond en zo kwam ik mooi op tijd op woensdagavond in de kerkzaal aan. Die middag had één iemand me een smsje gestuurd dat ze onverwacht niet kon komen. Nou, dan zijn we met zeven. Officieel beginnen we om 19:00 en op dat moment waren we met z'n drieën... Een half uur later was duidelijk dat we de anderen niet meer hoefden te verwachten. Even diep ademhalen... Een van de drie had 50 km gereisd om er te kunnen zijn, nummer twee had ruzie gehad met haar man omdat hij (niet-Christen) niet wilde dat ze zou gaan en ik had me dus voorbereid op de studie. Kun je je dan voorstellen dat er een beetje een sfeer van frustratie heerste?

Ook de tijd die we met z'n drieën hadden, was overigens heel goed hoor! En rond 20:00 hoorden we de deur. Het was wederom onze buurman die licht zag branden en toch wel weer nieuwsgierig was naar wat er binnen gebeurde. Met hem hebben we een stukje uit de Bijbel gelezen en met z'n vieren hebben we gebeden. Uiteindelijk werd het een heel bijzondere avond! :-) Prijs de Heer!

Onze zaal!

Augustus stond in het kader van: "Werken aan de zaal." En in september was het dan zover: We konden dienst gaan houden in onze eigen zaal! Wat een vreugde, wat een zegen! Al jaren wordt er gewerkt om het Evangelie in Rovereto te verspreiden. En dit is echt een enorme stap. We zijn de Heer echt enorm dankbaar! Hij voorzag op het Zijn tijd en dat was uiteraard het juiste moment :-) Dit hebben we nog weer extra gezien, toen de aanvraag om de zaal die we tot nu toe gebruikten voor onze diensten (van de gemeente Rovereto) niet werd gehonoreerd. Hieronder een foto-impressie van de zaal in de afgelopen weken.

Helemaal aan het begin. Er moest flink geklust worden.

Sommige muurtjes eruit, anderen erin...

Maar langzamerhand kreeg het vorm. Dit is de kerkzaal.

De "ontvangst" met een gangetje naar een kamer voor de zondagsschool , de bijkeuken en badkamer.

Met dank aan de broeders die zich ingezet hebben om alles "kerk klaar" te maken: Renzo, Victor, Angelo, Massimo en Artur.

Op 18/09/2011 was de eerste dienst in de zaal die toen helemaal klaar was!

Op de ruit staat duidelijk wie we zijn :-)

Op 25/09/2911 met als speciale gast Hans Kuijpers, directeur van ECM-Nederland.

Historische momenten...!

Op zondag 3 april was het dan zover. 11 leden van de Evangelische Gemeente van Trento (+ 9 kinderen) werden uitgezegend tijdens de kerkdienst in Trento om de Evangelische Gemeente van Rovereto te gaan dienen. Een aantal van deze 11 was ook al betrokken tijdens de eerste jaren van de gemeente van Trento in de jaren '80 en er werden dan ook wel wat tranen weggepinkt uit aan de ene kant verdriet om de gemeente van Trento te verlaten, maar aan de andere kant ook vreugde om deel te mogen uitmaken van het nieuwe avontuur in Rovereto!

Een ander belangrijk moment was zondag 10 april. Tijdens de eerste officiele ledenvergadering van de Evangelische Gemeente van Rovereto hebben we de statuten getekend, zodat op maandag 11 april de Evangelische Gemeente van Rovereto officieel kon worden door de registratie van de statuten! Prijs de Heer!

We zijn nu dus officieel. We hebben een eigen raad bestaande uit 5 leden en zijn wat dat betreft dus niet meer afhankelijk van Trento. Wel wordt er zoveel mogelijk geprobeerd om activiteiten met de twee gemeenten (Trento en Rovereto) samen te doen, zodat we elkaar tot een hand en een voet kunnen zijn.

Voor alsnog gaan we door hier in Rovereto met twee diensten per maand op de zondagmiddag, maar vanaf september of oktober zullen we iedere zondag een dienst houden! We zien ernaar uit wat God hier in Rovereto gaat doen en we zijn ervan overtuigd dat God velen zal roepen. Wanneer? Dat weten we niet, maar we stellen ons vertrouwen op Hem en willen trouw zijn aan Zijn roeping voor ons leven!

Bezoek uit Nederland

In het laatste weekend van februari is Hans Kuijpers, directeur van ECM-Nederland, op bezoek gekomen hier in Trentino. Het was goed om tijd te hebben om te praten over de voortgang van het project hier en mijn rol hierin. Ook heeft Hans zowel de kerk van Trento als van Rovereto leren kennen. In Rovereto heeft hij gepreekt in het Nederlands. Voor het eerst in mijn leven heb ik officieel een preek vertaald. Wel spannend, maar een grote uitdaging en leuk om te doen. Het ging ook wel goed totdat Hans begon over "bungy jumpende, deltavliegende, parachuutspringende avonturiers". Daar moest ik toch wel heel even over nadenken :-) Op zich viel het verder wel mee, want 's ochtends waren we dus in Trento in de kerk geweest waar ik voor Hans synchroon een preek over Leviticus 11 uit het Italiaans in het Nederlands heb vertaald. Dat was toch wel even andere koek :-)

Distributie "Book of Hope" en jongerenavond 6 juni

Op zaterdagochtend 29 mei stonden we met een groepje van 6 personen 's ochtends om 7:30 (scholen beginnen om 7:50!)  bij twee middelbare scholen hier in Rovereto om "The book of Hope" uit te delen. Dit is een tijdschrift speciaal voor jongeren waarin het evangelie op een "jonge manier" uitgelegd wordt en aandacht wordt besteed aan zaken waar jongeren mee bezig zijn. Ook zat er een uitnodiging in voor een speciaal georganiseerde avond op 6 juni door de jongeren van de kerk hier. Mooi was het om te zien dat de jongeren eigenlijk meteen aan het lezen gingen. Soms werd er dan wat gelachen, maar ze lazen toch door!

In totaal hebben we zo'n 800 tijdschriften en uitnodigingen uitgedeeld. Laten we bidden dat deze tijdschriften echt gelezen gaan worden en verschil zullen mogen maken in het leven van velen!

Gisteren was dan de jongerenavond. Muziek, film, dans, jongleren, tafelvoetbal, pingpong, een versnapering, etc. We hadden dus zo'n 800 uitnodigingen uitgedeeld, maar we hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten en eigenlijk verwachtten we niet zoveel (is dat kleingelovig of reeel?) Uiteindelijk zijn er vier jongeren gekomen. Het bleek wel weer dat persoonlijk uitnodigen beter werkt dan met een uitnodiging in een tijdschrift, want alle vier zijn ze met iemand van onze groep meegekomen. Uiteraard hadden we op een veel groter publiek gehoopt, maar uiteindelijk is het een geslaagde avond geworden!

Voor mijzelf was het vooral geslaagd, omdat een van de vier gasten heeft aangegeven graag naar de kerk te willen komen. Bid voor deze jongeman (Matteo).

Een grote bemoediging!

Heb je dat nou ook wel eens dat je een bepaalde taak uitvoert, omdat jij daar nou eenmaal verantwoordelijk voor bent, maar dat je je soms afvraagt waar het voor nodig is? Dat heb ik met de website van de kerk hier in Rovereto. Heel veel organisaties hebben niet eens een website, want op een of andere manier vinden ze het persoonlijke contact hier prettiger dan het digitale, en dus vind je overal altijd alleen telefoonnummers.

Maar goed, die website dus, houd ik wekelijks bij, omdat dat nou eenmaal mijn taak is. Afgelopen zondag hadden we hier in Rovereto de maandelijkse kerkdienst. Allemaal prima verlopen, mooie dienst gehad en terwijl we na de dienst staan na te praten, komt er een man binnen van achter in de 40 schat ik zo. Hij had op DE WEBSITE gezien dat er een dienst zou zijn, maar was wat aan de late kant. Even staan praten daar en afgelopen dinsdag is hij ook op de Bijbelstudie geweest! Wat een enorme bemoediging!

Zo blijkt maar weer, dat we ook trouw moeten zijn in de kleine dingen (zoals bijvoorbeeld het bijhouden van die website), ook als we het nu zelf misschien niet altijd inzien. Als God ons vraagt bepaalde dingen te doen, zal het op een of andere manier ook vrucht op gaan brengen!