Geduld is een schone zaak...

Wachten, wachten, wachten... De meeste mensen zijn daar niet erg goed in. Is ook niet de meest aangename bezigheid en we proberen wachttijden zo kort mogelijk te houden om geen minuut van onze kostbare tijd te verspillen. Geduld is vaak ver te zoeken... Vanochtend was er voor mij een 'wachtsituatie', maar uiteindelijk bleek het geduld de reden voor een mooi nieuw contact!

Wat er gebeurd is? Mijn rijbewijs moet worden verlengd en dus moet ik een verklaring hebben van mijn cardioloog dat ik mag rijden. Hij had mij er voor vanochtend even tussendoor gepland. Om 8:55 was ik in het ziekenhuis. Er werd mij verteld dat de dokter er nog niet was. Nou ja, dan dus maar even wachten. Ondertussen heb ik goed in de gaten gehouden of hij inmiddels arriveerde, want ik wilde natuurlijk niet langer wachten dan nodig was. Om 9:20 baalde ik toch wel een beetje dat hij er kennelijk nog steeds niet was en hield mezelf maar steeds voor dat het een gunst was van zijn kant om mij even tussendoor te laten komen en dat ik dus niet moest zeuren (maar dat hij me kennelijk vergeten was...). Om 9:30 ben ik toch maar even gaan vragen of hij nog wel kwam, want als het nog heel lang zou gaan duren, dan zou ik toch naar huis gaan, want er is nog genoeg te doen... Hij bleek al eerder aangekomen zijn, maar hij wist niet dat ik er was en ik wist niet dat hij er was. Het komt er dus op neer dat ik een half uur voor niets heb zitten wachten...

Alles was dus een half uur later dan gepland en dan het plaats had kunnen vinden. Controle e.d. gedaan en vervolgens in zijn kamer even de brief voor de rijbewijscommissie schrijven. Ondertussen begon hij te vertellen dat hij nu weer in Openbaringen aan het lezen was en ook wel wat in Job en dat hij het toch wel erg interessant vindt. Natuurlijk kwam ook de vraag van de pizza weer aan de orde, want inmiddels zijn we al twee jaar bezig om een moment te vinden om samen pizza te gaan eten om wat meer tijd te hebben om over theologische zaken te praten.

Tijdens dit gesprek wordt er geklopt. Blijkt een andere patiënt (en tevens arts) te zijn en mijn cardioloog verwelkomt hem met open armen, want ook deze man is zeer geïnteresseerd in theologie en beide heren vinden het leuk dat het juist zo treft dat ik daar nog ben :-) Er is een interessant gesprek ontstaan over kerken, pausen, Bijbel, etc. en het resultaat van het geheel was, dat ook hij mee gaat om pizza te eten! Ook is de man zeer geïnteresseerd om eens te komen kijken bij een dienst van de Evangelische Gemeente van Rovereto.

In het half uur dat ik op de cardioloog gewacht heb, leek me de wachttijd zeer nutteloos. Als ik die tijd echter niet had gewacht, was ik op het moment dat die andere man was gekomen, allang weer weg geweest... Geduld is een schone zaak, dat is mij wel weer gebleken. In het half uur wachten heb ik de tijd gehad om nog weer extra voor mijn ontmoeting met de cardioloog te bidden en de Here God heeft de ontmoeting rijkelijk gezegend! Het idee is nu om begin januari in ieder geval met zijn drieën  maar misschien ook wel met meer (vrouw en kinderen van de cardioloog) pizza te gaan eten. Wat een happening zal dat worden :-)

Weer een bijzondere ontmoeting

Al vaker heb ik geschreven over op zichzelf niet direct aangename situaties maar waaraan dan plotseling toch weer een bijzondere draai wordt gegeven. Afgelopen week gebeurde dat weer.

Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)

Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!

De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.

Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)

Van dokter A tot H (vervolg)

En nee, het verhaal was nog niet uit... Maandag dus weer naar dokter A gebeld, maar die nam niet op en dus maar dokter E gebeld. Die was even druk en een paar uur later moest ik dus weer terugbellen. Weer gebeld naar dokter E. Hij raadde me aan om toch eerst maar naar dokter F te gaan, omdat hij de baas is van die bepaalde afdeling in zowel Rovereto als Trento en dus waarschijnlijk goed zou kunnen overzien wie het meest geschikt zou zijn om het probleem op te lossen. Afsprakenbureau gebeld, maar op een afspraak met dokter F zou ik twee maanden moeten wachten. Dan is de periode aangebroken dat ik in Nederland ben, dus dat is niet handig. Wederom dokter E gebeld met de vraag of het dan wat uitmaakt met wie ik een afspraak maak. Hij zei nog wel iemand van die afdeling te kennen en zou even informeren. 's Middags zou hij me dan terugbellen. En dat heeft hij ook netjes gedaan (was dus de 4e keer dat we elkaar spraken die dag :-S) en gaf me de tip dan een afspraak te maken met dokter D. Weer het afsprakenbureau gebeld om dus een afspraak met dokter D te plannen. Om een of andere reden kan ik echter geen afspraak met hem maken, omdat ik geen deel uitmaak van het Italiaanse systeem (en hij doet geen afspraken in "vrije beroepsuitoefening", wat dat ook maar moge betekenen...). Uiteindelijk kom ik dus bij dokter H. Nu maar hopen dat hij net zo sympathiek is als dokter A, B, E en G (de andere letters heb ik nog niet ontmoet :-)

En uiteraard heb ik dokter A gebeld om hem even het hele verhaal te vertellen :-)

Alle gekheid terzijde, a.s. maandag heb ik dus een afspraak om te evalueren wat er gedaan zou kunnen worden aan de lelijke littekens die ik aan de operaties heb overgehouden. Een van de twee littekens zou behandeld mogen worden, volgens de cardioloog is het beter om nog een paar maanden te wachten met het litteken van de ICD.

Van dokter A tot G

Dokter A zegt op vrijdag aan de telefoon: "Ik bel u maandag of dinsdag terug. Als ik u niet bel, belt u mij woensdag." Maandag en dinsdag geen telefoontje, dus op woensdag bel ik. Geen gehoor. Nog maar een keer proberen. Weer niks... Dan de secretaresse maar bellen. "Nee, dokter A is er vandaag niet." Zucht...

Donderdagochtend dus maar weer geprobeerd. Wéér geen gehoor. Maar de aanhouder wint en een half uur later krijg ik hem te pakken. Hij heeft inmiddels met dokter B en dokter C overlegd, maar is er nog niet helemaal uit, dus het vriendelijke verzoek of ik 's avonds nog weer terug wil bellen.

Donderdagavond dus weer gebeld. Helaas heeft hij dokter D niet te pakken kunnen krijgen en hij (dokter A dus) gaat de volgende ochtend op vakantie, maar hij zal aan dokter E zeggen dat hij het even verder moet regelen en dan zal dokter E mij op vrijdag terugbellen.

Vrijdag... Geen telefoon van dokter E.

Maandag... Even afgewacht en toen zelf de telefoon maar gepakt om te proberen via de secretaresse dokter E te pakken te krijgen. De secretaresse laat me vervolgens weten dat dokter A niet voldoende informatie heeft achtergelaten voor dokter E en dokter E dus niet wist wat hij ermee aan moest. Maar ik kon dokter E wel even direct bellen om te overleggen.

Dus met dokter E gebeld. Hij was wel bereid om weer achter dokter B, C en D aan te gaan. Hij kon ook dokter A wel even bellen (maar die arme man is op vakantie...). Dus... Ik kan een week wachten of dokter E vragen om dus dezelfde informatie die dokter A al achterhaald had, nog eens te gaan achterhalen... Aangezien ik me een beetje bezwaard voelde, heb ik maar gezegd dat ik zou wachten tot dokter A weer terug is van vakantie.

Dinsdagochtend belt dokter E me weer (eigen initiatief :-) dat hij met dokter A, B en C gesproken heeft en dat hun mening toch is dat ik misschien eerst maar contact moet leggen met dokter F in plaats van direct naar dokter D te gaan. Dokter E zei dat hij vanaf woensdag een aantal dagen weg was, dus ik mocht kiezen om het dus zelf te gaan regelen (en dan zou dokter G me daar vast bij kunnen helpen) of gewoon tot volgende week maandag te wachten.

Om alle zaken maar niet nog gecompliceerder te maken, wacht ik dus gewoon tot volgende week maandag als zowel dokter A als dokter E gewoon aan het werk zijn, dan komen we er misschien wel uit...

Ik voel me wel vereerd dat zoveel doktoren (van A-G :-) bereid zijn om me te helpen! Maar het wordt wel gecompliceerd. Maandag bel ik dus gewoon heel relaxt met dokter A en die vertelt me dan wel naar welke letter van het alfabet ik moet! :-)

Heb je niks begrepen van dit verhaal? Dan ben je in goed gezelschap. Af en toe raak ik de draad ook volledig kwijt. Is maar goed dat ik zoveel doktoren ken! ;-)

Logica?

Er wordt wel gezegd dat men aldoende leert en dat oefening kunst baart enzo, maar soms vraag ik me toch echt wel even af of dat zo is... Hoe vaak ben ik nou hier in het ziekenhuis geweest... De hele afdeling cardiologie weet dat ik niet in het Italiaanse zorgsysteem zit en dus verwachtte ik dan ook geen problemen meer. En daar stond ik dan met mijn goede gedrag bij de kassa van het ziekenhuis om het controlebezoek van die ochtend te betalen. "Sorry mevrouw, maar u moet een verwijsbriefje van de huisarts hebben." "Pardon? Ik ben toch al onder behandeling en bovendien de andere keren werd dat ook niet gevraagd. En we hebben die discussie al vaker gevoerd: ik heb geen huisarts hier en ik kan er ook geen hebben, omdat ik geen deel uitmaak van het Italiaanse systeem..." Dame achter de kassa helemaal in de stress. Ik snapte het probleem niet, omdat ik dus andere keren gewoon kon betalen. Toen ik vroeg waarom het nu anders was, antwoordde ze, dat dat kwam door de manier van afspraak maken. De secretaresse van cardiologie had me een afspraak gegeven, maar er niet bij stilgestaan dat ik in een andere categorie val, namelijk die van externe verzekeringen waardoor ik meer betaal dan de Italianen die de kosten (deels) vergoed krijgen van de Italiaanse staat. Voor mij lag de oplossing erg voor de hand: laat mij gewoon het tarief betalen dat ik de andere keren betaald heb. Maar nee, dat is té makkelijk... In de computer stond het anders, dus ze moesten en zouden een of ander bewijs hebben dat ik echt op controle was geweest. Mijn logica zegt dan: "Wat kan jullie dat schelen als ik voor een controle zou willen betalen die ik niet gehad heb..." Ondertussen waren er drie dames in de weer met telefoons, computers, etc. om een oplossing te zoeken voor dit enorm grote, onoverkomelijke probleem (zo relaxt is het leven in Italie dus niet... Als ze voor dit soort dingetjes al zo in de stress schieten...).

Maar goed, op naar cardiologie en daar het probleem weer uitgelegd. Secretaresse, verpleegkundige, cardioloog, allemaal op zoek naar een oplossing. Het advies van de secretaresse was om het gewoon lekker zo te laten en niet te betalen (zijn leuke adviezen :-) Ik kon er ondertussen wel erg om lachen, maar niet iedereen ging daarin mee. Nou ja, slot van het liedje was, dat de cardioloog (die er samen met mij hartelijk om heeft kunnen lachten) een briefje moest schrijven dat ik écht op controle was geweest en op basis daarvan mocht ik dan bij wijze van gunst bij de kassa betalen. Om een of andere reden heb ik wel het tarief betaald dat de Italianen ook betalen en daardoor heb ik dus 25 euro uitgespaard. 

Snap jij het, snap ik het... Ik heb het opgegeven om het te proberen te begrijpen. Ik heb hier wel weer van geleerd dat je hier nooit moet denken dat je door hebt hoe de dingen werken, want het is altijd weer anders :-)

Ik blijf me verbazen... Maar toch houd ik van dit land :-) Vervolg

Er was dus gezegd dat ik de afdeling cardiologie terug moest bellen op 4 februari om te weten te komen of mijn eigen cardioloogje (C.) er wel zou zijn voor de controle van 11 februari. Vanochtend dus gebeld. Nee, hij zou niet de controles doen die dag. Ik zei: "Dus jullie weten nu de beurten al voor volgende week" :-) "Nou," zei de secretaresse (niet dezelfde als met wie ik al twee keer hierover gesproken had, dus zij wist waarschijnlijk niet dat ik al twee keer eerder gebeld had), "die weten we al lang hoor, al twee dagen." Hahaha, ik moest echt moeite doen om niet in de lach te schieten.

Maar het geval was dus dat C. officieel niet de controle zou doen, maar een van de 9 anderen. Ik ben er zeker van dat ze allemaal goed zijn enzo, maar ik wilde toch wel heel erg graag naar C. Hij heeft me tenslotte de afgelopen maanden steeds gevolgd en bij hem voel ik me vrij om alle vragen die ik heb te stellen. "Oei," zei de secretaresse, "we zitten heel erg vol..." Probleem daarbij was ook dat ik per se vòòr 15 februari de controle moet hebben gehad, omdat ik dan de keuring heb voor mijn rijbewijs en daar moet ik een verklaring van de cardioloog voor hebben. Ik probeerde dus intussen maar alvast aan het idee te wennen bij een andere cardioloog terecht te komen... (wel heel jammer, want het zijn juist die contactmomenten waarin we ook weer tijd zouden hebben om over de Bijbel te praten enzo). Maar toen zei de secretaresse dat ze zou proberen een of andere kunstgreep uit te voeren om me die dag toch op controle bij C. te krijgen en het is haar gelukt! Ik ben blij!

Ik blijf me verbazen... Maar toch houd ik van dit land :-)

Tijdens de laatste controle in het ziekenhuis afgelopen december, heb ik direct een afspraak gemaakt voor de volgende controle die werd vastgelegd voor 11 februari. De secretaresse zei er wel bij dat ze niet zeker weet of mijn "eigen" cardioloog er dan is of een van zijn collega's, maar daar moest ik dan nog maar even over bellen tegen die tijd. Ik vond 24 januari wel "tegen die tijd", dus belde ik de secretaresse op. "Nee," zei ze, "ik heb de roosters voor februari nog niet." Arme doktoren die op 24 januari nog niet weten wanneer ze in februari moeten werken... Maar goed, ze zei dat ik 31 januari nog maar eens terug moest bellen. Dus... Vandaag heb ik weer gebeld. Wie schetst mijn verbazing dat ze nog steeds niet de roosters voor de maand februari hebben! Alleen het rooster voor deze week is bekend... De mededeling was dus dat ik komende vrijdag nog maar weer eens terug moet bellen. Zullen ze het dan wel weten? Zal ze weer zeggen dat ik een paar dagen later terug moet bellen? Of kom ik daar 11 februari en is er geen dokter, omdat niemand weet wie wer moet werken? :-)
Ik blijf me verbazen over hoe zaken hier georganiseerd zijn... En toch is mijn conclusie steeds weer dat ik ontzettend veel van dit land houd!

Het ziekenhuis in Rovereto

Nog maar weer eens een verhaaltje over de gezondheidszorg hier :-) Afgelopen donderdag ben ik hier in Rovereto naar het ziekenhuis geweest op controle. Het ziekenhuis bestaat uit een oud en een nieuw gedeelte. Ik kwam in het oude gedeelte binnen en moest naar het nieuwe deel om het kantoor te bereiken om het het bezoek aan de cardioloog te betalen. Daarvoor kwam ik door een hele lange gang en die gang was 1,90m hoog! Met mijn 1,85m kon ik er nog net wel rechtop door, maar het was toch niet zo'n prettige ervaring. Je zou er spontaan claustrofobie van krijgen...! :-) Ik zou nog een foto maken, maar dat ben ik even vergeten. Volgende keer moet ik dat echt even doen! Gewoon echt Italiaanse hoogte ;-)

Doordat ik dus geen Italiaans gezondheidszorgpasje heb, moet ik betalen voor elk bezoek. Mijn verzekering betaalt later wel weer terug, dus dat is wel mooi en een voordeel is, dat de artsen veel vriendelijker zijn en meer tijd nemen. Ik had om 16:30 een afspraak, maar ik was er al om 15:50. Ik mocht direct naar binnen en ik ging om 17:10 weer weg! Hij nam gewoon alle tijd. Ze verdienen meer aan patiënten zoals ik die dus voor alles moeten betalen en die willen ze dus graag te vriend houden :-)

                       Het ziekenhuis van Rovereto.

De Italiaanse gezondheidszorg

Vorige week wilde ik een afspraak maken met een cardioloog voor controle hier in Rovereto. Ik verwachtte hierbij geen problemen, want ik heb tenslotte de ontslagbrief van het ziekenhuis van Rome. Er is een speciaal telefoonnummer, een afsprakenlijn als het ware. Daarmee ben ik begonnen, maar ik snapte niet helemaal hoe dat allemaal werkte, dus ik besloot om maar gewoon naar het kantoor toe te gaan: Centro Unico di Prenotazione (CUP). En daar gingen we dan. In datzelfde gebouw zit de instantie waar je pasjes voor de gezondheidszorg aan kunt vragen. Zonder zo'n pasje kun je ook geen huisarts krijgen. Omdat er bij het CUP een lange rij stond, ben ik gaan proberen om zo'n pasje te bemachtigen. Maar helaas, ik heb geen werkcontract dus kunnen ze dat niet geven... Zoals gezegd is de vervelende consequentie dan dat ik dus ook geen huisarts heb en voor ieder probleempje of voor recepten voor medicijnen naar de Eerste Hulp van het ziekenhuis zou moeten...

Duidelijk. Toen maar in de rij bij de CUP, want die afspraak was toch wel belangrijk. Eindelijk was ik aan de beurt. De eerste vraag die ze stelden was of ik een briefje van de huisarts had, want de ontslagbrief was eigenlijk niet genoeg... Ik zei dat ik geen huisarts heb en dat vonden ze wel heel raar, omdat ik toch al 4 1/2 jaar in Italië woon. Toen ik zei dat ik geen zorgpasje heb, zeiden ze dat ik daar dan toch echt achteraan moest en toen ik zei dat ik dat niet krijg, trokken ze een moeilijk gezicht en zeiden dat ik dan ook geen afspraak met de cardioloog kon maken. Wat? Waar slaat dat nou weer op...! Net alsof ik voor de lol die afspraak wil maken... Vervolgens werd ik rondgesleept door dat gebouw heen om met verschillende mensen te spreken en het was allemaal moeilijk moeilijk. Uiteindelijk was de conclusie dat ik wel een afspraak kan maken, maar dat ik contant moet betalen van tevoren. Met het bonnetje (zoals dat ook in bars gewoonte is hier ;-) kan ik dan naar die arts. Nou ja, prima, de verzekering betaalt het achteraf wel terug.

De laatste stap was vervolgens dat ze me een lijst liet zien met de namen van de specialisten met hun tarieven. Dat vind ik ook weer zoiets raars... Nou ja, in Rome hadden ze me al een naam gegeven van de specialist hier, dus ik wist wie ik moest kiezen, maar anders had ik me toch wel afgevraagd of de artsen met een hoger tarief beter zijn :-) De arts naar wie ik toega, was zeker niet de duurste, dus zou dat betekenen dat het dan ook niet zo'n goede is? Vast niet :-) Maar goed, uiteindelijk heb ik dus een afspraak en nu weet ik ook een beetje meer over hoe de Italiaanse gezondheidszorg werkt.

Dingen gaan niet altijd zoals je verwacht...

Het is al een maand geleden dat ik voor de laatste keer geschreven heb... En wat is er veel gebeurd...! Op 17 juni ben ik naar Rome vertrokken om daar kinderkampen te gaan leiden. Het liep allemaal wat anders, want in plaats van de kinderkampen te leiden, heb ik 8 dagen in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig lijkt alles aardig in orde :-) Dit maakte maar weer eens duidelijk hoe wij alles kunnen plannen, maar de dingen uiteindelijk heel erg anders kunnen lopen, want deze ziekenhuisopname was wel het laatste wat ik verwacht had van mijn 4 weken in Rome...!

Wel heb ik weer heel duidelijk mogen zien hoe trouw God is. In alle situaties regeert Hij! Ik wil niet beweren dat het makkelijk is geweest, maar ik heb wel heel duidelijk de rust en vrede van de Heer mogen ervaren. Op die manier heb ik ook mogen getuigen naar de verpleegkundigen van zowel het ziekenhuis van Frascati als van Rome. Zij verbaasden zich erover dat ik 95% van de tijd lag te glimlachen. Een ander punt wat een enorme getuigenis is geweest, is de kerk van Finocchio. Vele broeders en zusters zijn me komen opzoeken en omdat ik niet (meer) in Rome woon, vonden de verpleegkundigen dat toch ook wel heel bijzonder. Ja, het is fijn om een grote familie te hebben :-)

In die week heb ik veel geleerd en uiteindelijk heeft het geheel mijn leven verrijkt. Prijs de Heer!