De laatste kalenders

We hadden nog scheurkalenders over, dus op zaterdag 18 januari toch maar weer de straat op voor de boekentafel met als doel om de laatste kalenders uit te delen. Het regende tamelijk hard en normaal zouden we de heleboel waarschijnlijk afgelast hebben, maar volgende maand is het natuurlijk wat laat om nog op straat te staan, kalenders uit te delen en iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen... De regen kwam echter de motivatie van deze en gene niet ten goede...

Nou ja, het weer was natuurlijk ook niet het meest ideaal, want om een paraplu vast te houden, de kalenders nog en ze dan ook kunnen aanbieden aan de passanten, was wel een hele kunst. Na wat peptalk gingen we toch aan de slag en er was ondanks de regen aardig wat volk op de been. Reacties verschilden van: "Ik neem nooit cadeautjes aan" tot "ik ben niet religieus" en van "hoeveel moet ik hiervoor betalen" tot een aanmatigend vingertje en een opgetrokken neus (en verder geen woord). Gelukkig waren er ook velen die met een hartelijk en verrast: "Bedankt!" de kalender aannamen. Laten we bidden dat God door deze kalenders heen harten zal aanraken!

Op een gegeven moment kwam er iemand in uniform aan. Ik herinnerde me dat hij me ooit een keer aangesproken heeft op straat. Dit heb ik toen gepost op facebook (november 2012): "Ik liep op straat en werd aangesproken door een klein politiemannetje. Hij vroeg me: "Hoe lang ben jij?" Hahaha, dat was nogal een onverwachte vraag. Hij reikte niet verder dan mijn schouder en hij zei dat hij heel graag wat langer zou zijn."

Ik had geen idee dat het al ruim een jaar geleden was dat we elkaar gesproken hadden, dus ik begon spontaan tegen hem te praten. Laat het duidelijk zijn dat hij dus geen idee meer had wie ik was, maar uiteindelijk is het een erg leuk gesprek geworden. Hij gaf aan helemaal nergens in te geloven en overtuigd te zijn dat er na dit leven niks is en dat vond hij ook wel prima. Vervolgens heb ik mogen getuigen over wat de Here Jezus voor bij betekent. Het was een heel mooi en open gesprek. Misschien zouden jullie voor deze man willen bidden (hij is de hoogste pief van een van de politiekorpsen hier in de stad).

De boekentafel die niet was, maar toch tot zegen werd...

Zaterdagochtend. Wekker gaat om 7:15. Neeee, ik heb geen zin om op te staan. Het is nog donker buiten en het idee om de hele ochtend buiten te staan voor de boekentafel, is ook niet echt een stimulans om me uit bed te krijgen... Nog maar heel even blijven liggen, maar om 7:30 schalt de wekker onverbiddelijk. Ik sleep mezelf uit bed en na een espressootje ziet de wereld er alweer heel anders uit.

Om 8:20 ga ik de deur uit. Bewegend valt de frisheid ook nog wel mee en ik vind het eigenlijk maar overdreven die mensen met mutsen op en handschoenen aan! Meestal als ik in de buurt van het plein kom waar de boekentafel is, hoor ik al het gerommel met buizen e.d. van de partytent die we gebruiken, maar dit keer niet. De broeder zal wat vertraagd zijn en zal zo wel komen.

Terwijl ik sta te wachten komt D. langs. Hij werkt in de winkel schuin onder mijn appartement. We raken aan de praat. Eerst over allerlei dagelijkse dingen, maar langzamerhand verandert het onderwerp en praten we over de Waarheid. Wat is de Waarheid? Hoe weet je wat de Waarheid is? Hij zegt dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en dat hij wel denkt dat er 'iets meer is', maar hoe je dat dan noemt, maakt niet uit. Die keus wil hij in het midden laten. Ik vertel hem, dat God mijn Vader is en Hij heel graag Vader genoemd wil worden ook, dat ik deel uitmaak van Zijn gezin. Verder vertel ik D. dat niet kiezen ook een keus is, waarop hij reageert met: "Dat kiezen komt nog wel een keer."

Door die opmerking komen we op een ander punt, namelijk de terugkomst van Jezus. "Als Jezus vandaag terug zou komen, weet ik zeker, dat ik naar de hemel ga," zeg ik, "niet door mijn verdienste, maar door geloof, door Zijn genade." D. zegt dat de Here God hem vast ook wel binnen zal laten, want hij is van goede wil en dan zal Hij toch wel wat door de vingers zien. Dit is de open deur om het Evangelie van Jezus uit te leggen. Hij vergeeft onze zonden als we in Hem geloven. Hij is de weg tot God. D. luistert en reageert met: "Maar in de kerk zeggen ze iets heel anders." (dat is: in de katholieke kerk) Ik zeg dat het niet gaat om wat mensen zeggen, maar om wat God zegt en dat kunnen we lezen in Zijn Woord!

Dan moet D. weg, want de winkel gaat bijna open. Hij zegt dat we binnenkort nog wel eens door zullen praten hierover!

Vervolgens bel ik de broeder van de boekentafel en hij zegt me dat hij ziek is en niet komt, maar me vanochtend vroeg een smsje heeft gestuurd. Dat smsje is nooit aangekomen en eigenlijk heb ik dus 40 minuten voor niks staan wachten. Voor niks? Nee, dat is niet waar. Het was een goed gesprek met D. en ik geloof zeker dat de Here God doorwerkt in zijn leven (en heeft gezorgd dat het smsje niet aan is gekomen :-). Laten we voor hem bidden!

Zo werd de niet gehouden boekentafel tot zegen!

Een onverwacht positief woord

Bij de maandelijkse boekentafel in het centrum van Rovereto krijgen we nog wel eens wat vreemde reacties. Vorig jaar zomer kwam er een lange man langs die bijna agressief werd, toen hij begreep wie wij waren, want de enige ware kerk is immers de katholieke kerk. Jammer dat hij zo fel reageerde, want daardoor was het niet mogelijk om met hem in gesprek te komen.

Bij bezoekjes in Nederland heb ik vaak over deze situatie verteld, omdat het me erg geraakt had en veel mensen hebben voor deze man gebeden. Iedere keer als ik de man op straat tegenkwam, had ik een beetje de neiging om hem te ontlopen, ondanks dat ik wist dat de Here God ook van deze man houdt!

Waarom nu dit verhaal? Vorige week was ik aan het hardlopen. Ik sloeg een hoek om en zag dat hij eraan kwam. Ik kon moeilijk rechtsomkeert maken, dus dat deed ik dan ook niet, maar mijn hartslag ging toch wel een beetje omhoog. Toen we vlakbij elkaar waren, zei hij: "Brava, fai bene!" (Goed zo, dat gaat goed!) Ik was een beetje verbaasd van deze positieve woorden. Nee, tot een gesprek is het nog niet gekomen, maar het eerste positieve contact is toch wel gelegd! Zouden jullie willen (doorgaan met) bidden voor deze man!

Boekentafel

En koud dat het was vanochtend...! Maar daar stonden we dan weer met de boekentafel in het centrum van Rovereto. De laatste keer was ruim 2 maanden geleden, want verschillende keren hebben we geen boekentafel kunnen houden in verband met het slechte weer. Vandaag was een stralende dag: mooie blauwe lucht en een heerlijke zon, maar met temperaturen rond het vriespunt en een koude wind. En ja, de zon was er dus wel, maar het plein waar wij stonden lag (natuurlijk) in de schaduw.

Door de kou waren er niet zo heel veel mensen op straat. In de 1 1/2 jaar dat ik nu hier in Rovereto ben, heb ik wel gemerkt dat het voor de Trentini erg moeilijk is om met onbekenden in gesprek te gaan. Daarentegen als ze je kennen, sluiten ze je in hun hart. Afgelopen maanden heb ik erg veel mensen mogen leren kennen en ik hoopte dan ook dat ik verschillende van hen zou mogen zien. De tijd ging voorbij. Af en toe kwam er iemand nieuwsgierig bij de tafel kijken en hadden we even gelegenheid om te praten, maar geen bekende gezien. Wederom heb ik  de Heer gedankt voor alle mensen die ik afgelopen maanden heb leren kennen en gebeden of ik misschien een van hen daar op dat moment zou mogen ontmoeten. De Here God beantwoordt gebeden, want niet veel later, zag ik een jongen aan komen die ik dus ken. Wat een bemoediging! We raakten aan de praat en het was goed! Prijs de Heer!

Aan het einde van de morgen waren we verkleumd van de kou, maar het was de moeite waard! We zien wel uit naar de lentemaanden :-)

De boekentafel

Soms begin je aan een activiteit en zie je het echt niet zitten... Dat had ik vorige week zaterdag met de boekentafel. Om 8:00 begonnen we vol goede moed de partytent in elkaar te zetten om de boel leuk aan te kleden voor de maandelijkse boekentafel. Dat ging allemaal goed tot we ons realiseerde dat we het doek van de partytent niet hadden... Oeps... Dat feest ging dus even niet door en zodoende stonden we daar met echt alleen maar een tafel met boeken. Zonder aankleding, zonder gezellige decoraties... Ik heb echt wel even gedacht: "Maar Here God, wat DOE ik hier..." Ik schaamde me bijna voor de voorbijgangers dat we daar zo stonden met een "blote" tafel. 

Die dag heeft de Heer me echter weer laten zien, dat het niet in eerste instantie om de aankleding gaat, maar van of we ons helemaal afhankelijk willen stellen van Hem. Doordat het die ochtend allemaal leek "te mislukken", hebben we veel meer tijd genomen om te bidden en ons afhankelijk van Hem op te stellen. Ik kan zeggen dat het de mooiste boekentafeldag is geweest die ik tot nu toe heb meegemaakt! Prijs de Heer!

We hebben de gelegenheid gehad om met diverse personen te praten en ze uit te nodigen voor onze activiteiten. Een mevrouw heeft me een paar dagen later opgebeld om te vragen of ze naar de Bijbelstudie zou mogen komen. Ik heb de jongeman teruggezien die me 1 1/2 jaar geleden aan mijn appartement heeft geholpen en heb de gelegenheid gehad om hem van de Heer te vertellen. Een Roemeense vrouw heeft een Bijbel meegenomen en was daar echt heel erg blij mee! En zo waren er nog verschillende andere situaties.

Het was een goede les voor mij; het eerste wat wij moeten doen is naar de Heer gaan. Daar komt onze hulp vandaan!

Boekentafel

En daar stonden we weer met onze boekentafel. Denk je dat het lente wordt... Is ook wel zo, maar dan moet je niet op het tochtigste hoekje van Rovereto staan waar tussen 8:00 en 13:00 een kwartiertje zon langskomt... Toch wel bikkelen... In februari had ik nog heet water voor thee meegenomen, maar nu niet, want het was tenslotte lekker in het zonnetje... Kouououououououd!

Met Massimo bij de boekentafel. Normaal ligt er een tafelkleed op de tafels, maar helaas waren we die deze keer vergeten...

De Trentinese (Trentinose, Trentiniaanse???) cultuur is afwachtend. Als men je niet kent, zullen ze niet zo gauw een praatje maken. Door geregeld met de boekentafel onze gezichten te laten zien, worden we herkend en lijken de mensen iets toeschietelijker te zijn. Men begint zelfs al te groeten :-) Klinkt misschien als een banaliteit, maar de reactie van een oudere dame geeft wel aan hoe vreemd dat is: Ik groette haar vriendelijk toen ze langs liep. Ze kijkt me aan, komt naar me toe en vraagt: "Maar kennen wij elkaar?" Het was zo ongewoon voor haar dat iemand die ze niet kent, haar groet!

We hadden op de boekentafel wat "Paasartikelen" liggen die iemand uit de kerk gemaakt had en die artikelen trokken mensen aan. Er was een mevrouw die helemaal weg was van een van de hebbedingetjes. Toen ze zich vervolgens realiseerde dat de boekentafel van een "niet-Katholieke kerk" uitgaat, wist ze niet hoe snel ze weg moest komen. We merken vaak dat er zulke reacties ontstaan als men hoort dat we een Evangelische kerk zijn. Er heerst een zekere vorm van angst voor het onbekende. Daarom proberen we er zoveel mogelijk gewoon "te zijn" en te laten zien dat wij gewone mensen zijn die van de Here Jezus houden.

Zo blijft het in Trentino steeds zoeken naar de juiste manier om mensen te benaderen. Het is moeilijk om de mensen duidelijk te maken, dat ook de Evangelische kerken Christelijke kerken zijn. Het gaat om Christus alleen, Hij is Heer! Als we Hem oprecht zoeken, dan maakt dat niet uit binnen welke kerkmuren we dat doen! Hij zal ons leiden!

Boekentafel

En daar stonden we dan zaterdagochtend bij een temperatuur rond het vriespunt. Al voor achten waren Massimo en ik in de weer om alles klaar te krijgen voordat de winkels open zouden gaan. Dat lukte niet helemaal, maar wel bijna :-) Probleem is: als het zo koud is dan gaan de Italianen niet lekker de stad in. De eerste tijd was er dan ook maar weinig volk op de been en dus weinig kansen om mensen aan te spreken.

Ons team was nog versterkt door een derde persoon, Salvatore, die in de gevangenis van Trento werkt. Verschillende mensen die hij heeft leren kennen terwijl ze gevangen zaten, zijn langsgekomen en Salvatore heeft uit kunnen leggen waarom we daar staan, wat ons doel is, Wie onze Opdrachtgever is. Een van hen heeft ook aangegeven graag een keer de kerkdienst te willen bezoeken.

Er kwam een vrouw langs van rond de 60. Meer dan een uur heeft ze daar bij ons gestaan, omdat ze gewoon even haar verhaal wilde doen. Vorig jaar is haar dochter op 35-jarige leeftijd overleden en dat gemis regeert haar leven. Ook zij heeft aangegeven wel een keertje naar de kerkdienst te willen komen.

Zo waren er verschillende mensen geinteresseerd om eens tijdens de kerkdienst te komen kijken. Komende zondag hebben we de maandelijkse kerkdienst in Rovereto. Laten we bidden dat deze mensen de vrijmoedigheid zullen nemen om werkelijk te komen!