De priester en het VVV-kantoor

Tegen de middag ging ik met iemand een kopje koffiedrinken op een terrasje. Die melding is op zich natuurlijk geen blog waard, ware het niet dat er naast het terrasje een formaliteit plaats ging vinden. Het nieuwe VVV-kantoor werd daar geopend. Nog steeds geen schokkende gebeurtenis. Voor de deur staan twee jonge dames met een lint in de kleuren van de Italiaanse vlag, een andere dame met een glimmend dienblad met een schaar en er worden diverse speeches gehouden (o.a. door de burgemeester). Al die mensen in hun nette pakjes, de hoogste officieren van de politie, etc.en vele belangstellenden staan allemaal netjes te knikken en te applaudisseren. Wij vanaf ons terrasje aanschouwen het spektakel en genieten van ons kopje koffie en van het lekkere najaarszonnetje.

En dan eindelijk gaan de mannen het lint doorknippen. Kennelijk geen makkelijke actie, want er zijn drie personen nodig om dat voor elkaar te krijgen. De deuren van het nieuwe VVV-kantoor gingen open. Ik verwachtte dat op dat moment de ceremonie wel afgelopen zou zijn, want open is toch open. Maar nee, de deur ging open en daar kwam een priester! Daar ter plekke werd er een mini-mis gehouden! Ik heb niet precies kunnen horen wat er gezegd werd, maar uiteindelijk werd er en masse een kruisteken geslagen. Daar voor het VVV-kantoor. Allemaal tegelijk. Indrukwekkend...

Hierin komt toch duidelijk weer naar voren hoe het dagelijks leven hier met de katholieke kerk verweven is. Als er in Nederland een VVV-kantoor geopend wordt, dan komt er vast geen priester of dominee aan te pas!

Veel culturen, veel verschillen, maar toch SAMEN

Als je in een ander land gaat wonen, loop je onvermijdelijk tegen cultuurverschillen aan. Toen ik naar Italië vertrok, lag het dus in de lijn van verwachting dat ik tegen deze verschillen zou gaan aanlopen en op een of andere manier moet je dan een manier vinden om daarmee om te gaan. Dat vraagt om flexibiliteit en het steeds maar weer nagaan in welke dingen je als buitenlander moet aanpassen en waarin je mag en kan blijven zoals je bent.

Ik dus met mijn Nederlandse cultuur in de Italiaanse cultuur. Twee culturen valt niet altijd mee en is een uitdaging. Maar de uitdaging wordt steeds groter, want het blijft niet bij deze twee culturen. Toen we vorig jaar officieel Evangelische Kerk van Rovereto werden, waren we met vier verschillende nationaliteiten. Dat betekent dus meer verschillen ook. Alle vier deze nationaliteiten kwamen uit Europa. Ja, de verschillen zijn er en ook vaak duidelijk zichtbaar, maar op zich viel het nog mee.

Want de kerk groeit (prijs de Heer!). Op een gemiddelde zondag zijn we niet met vier verschillende nationaliteiten, maar met ELF! En dat niet alleen uit Europa, maar uit drie verschillende continenten! (Europa, Zuid-Amerika en Afrika). Wat een verschillen tussen ons allemaal! Niet alleen wat cultuur betreft, maar ook wat taal, huidskleur, manier van kleden, manier van gedragen, etc. Wat een verscheidenheid!

En wat nou het mooie is? In deze verscheidenheid zijn we gewoon één familie, want we zijn kinderen van één Vader! En dan maakt het niet meer uit waar je vandaan komt. Samen maken wij deel uit van het volk van de Heer. Samen... Allemaal heel verschillend, maar toch SAMEN! Wat heeft de Heer ons wonderbaarlijk geschapen!

Nederlandse of Italiaanse?

Een paar weken terug was ik op vakantie in Litouwen. Vakantie in de zin van "even wat anders", maar verder heel intensief, want ik deed mee aan orienteringsloopwedstrijden daar. Voor de wedstrijden is er een presentatie van alle deelnemende landen. Alle teams met hun vlag in een rij. Heel erg chauvinistisch :-) Wij als Nederlanders waren met z'n drieën (mijn ouders en ik) en van Italië was er één deelnemer. Deze deelnemer is echter een Zuidtiroler en naast dat hij een Italiaanse identiteitskaart heeft, is er verder niks Italiaans aan hem. Hij had al gezegd: "Ik ga de Italiaanse vlag NIET dragen." Aiaiaiai, hoe moet dat dan... Wij dachten dat hij het uiteindelijk toch wel zou doen, maar hij hield voet bij stuk. Op de foto's is het resultaat te zien :-)

Heen en weer getrokken door twee landen...

Voor die ene keer dan toch maar de Italiaanse vlag :-)

Na zes jaar in Italië voel ik me toch Italiaans genoeg om de vlag te dragen!

Een paar weken terug vroeg iemand me of ik de Italiaanse nationaliteit aan zou nemen en mijn "nee" kwam er zo vlot uit dat er verbaasd werd opgekeken. Ik voel me heel Italiaans met de Italianen, maar mijn hart klopt toch nog steeds Nederlands! Bovendien, wat zou de meerwaarde zijn van het Italiaanse staatsburgerschap? Zou ik daar plotseling Italiaanser van worden in het dagelijks leven?

Klaagcultuur

Er wordt wel eens gezegd dat Nederlanders altijd wat te klagen moeten hebben. Als de zon schijnt is het te warm en te droog en moet er nodig regen komen en als het dan regent dan is het toch wat dat de zon maar nooit schijnt.

Ik moet zeggen, Italianen kunnen er ook wat van...! Twee weken terug moest ik mijn rijbewijs verlengen. Omdat ik een "speciaal geval" :-) ben, moet daarvoor naar een speciale medische commissie waar ook ouderen heen moeten voor hun medische keuring. Een wachtkamer vol met oude mensen die nauwelijks de ene voet voor de andere kunnen krijgen, maar dan wel verwachten dat ze goedgekeurd zullen worden voor heb rijbewijs, en een paar jongere mensen zoals ik.

En dan begint het wachten en daarmee ook het geklaag. Over de regering, over het weer, over het systeem, over de belastingen, over de jeugd van tegenwoordig, over het ouder worden, over de kleinkinderen, over alle onderwerpen die je maar kunt verzinnen.

Twee klachten vond ik zelf eigenlijk best wel grappig. Een man van 83 zei: "En ze willen me mijn rijbewijs niet meer geven, omdat ze zeggen dat ik niet meer goed zie. Maar ik heb mijn hele leven lang gereden!" Dat vind ik dan wel grappige logica :-)

Of vier mensen die samen zaten te klagen over de lange wachttijd. Het was 9:30 en ze zaten er ook al even, dus op zich hadden ze wel gelijk. Tot er een aan de anderen vroeg: "Wanneer hebben jullie een afspraak dan?" Antwoord: "Om 11:00". Daar moet ik dan wel weer om lachen hoor. Het lijkt wel of ze gewoon de gelegenheden opzoeken maar te kunnen klagen.

Uiteindelijk ben ik met wachten en bureaucratie een half uur daar in dat kantoor geweest, dus de wachttijden vielen best wel mee (als je op de tijd van je afspraak komt :-)

Bij het uitreiken van de documenten voor de verlenging stond ik naast een stokoude man die bijna omviel en het frappante is dan, dat zijn rijbewijs voor 24 maanden is verlengd, en het mijne maar voor 12. Ik vind dat ik dus wel een reden heb om te klagen. Maar ja, waarom zou ik, de wet is de wet en als zij zegt dat mijn rijbewijs over 12 maanden weer verlengd moet worden, dan kunnen die keuringsartsen daar niks aan doen en de dames achter loket ook niet. Dan is het toch gewoon gezelliger om het geheel maar te accepteren zoals het komt en blij te zijn, dat ik mijn rijbewijs weer heb kunnen verlengen! :-)

Boekentafel

En daar stonden we weer met onze boekentafel. Denk je dat het lente wordt... Is ook wel zo, maar dan moet je niet op het tochtigste hoekje van Rovereto staan waar tussen 8:00 en 13:00 een kwartiertje zon langskomt... Toch wel bikkelen... In februari had ik nog heet water voor thee meegenomen, maar nu niet, want het was tenslotte lekker in het zonnetje... Kouououououououd!

Met Massimo bij de boekentafel. Normaal ligt er een tafelkleed op de tafels, maar helaas waren we die deze keer vergeten...

De Trentinese (Trentinose, Trentiniaanse???) cultuur is afwachtend. Als men je niet kent, zullen ze niet zo gauw een praatje maken. Door geregeld met de boekentafel onze gezichten te laten zien, worden we herkend en lijken de mensen iets toeschietelijker te zijn. Men begint zelfs al te groeten :-) Klinkt misschien als een banaliteit, maar de reactie van een oudere dame geeft wel aan hoe vreemd dat is: Ik groette haar vriendelijk toen ze langs liep. Ze kijkt me aan, komt naar me toe en vraagt: "Maar kennen wij elkaar?" Het was zo ongewoon voor haar dat iemand die ze niet kent, haar groet!

We hadden op de boekentafel wat "Paasartikelen" liggen die iemand uit de kerk gemaakt had en die artikelen trokken mensen aan. Er was een mevrouw die helemaal weg was van een van de hebbedingetjes. Toen ze zich vervolgens realiseerde dat de boekentafel van een "niet-Katholieke kerk" uitgaat, wist ze niet hoe snel ze weg moest komen. We merken vaak dat er zulke reacties ontstaan als men hoort dat we een Evangelische kerk zijn. Er heerst een zekere vorm van angst voor het onbekende. Daarom proberen we er zoveel mogelijk gewoon "te zijn" en te laten zien dat wij gewone mensen zijn die van de Here Jezus houden.

Zo blijft het in Trentino steeds zoeken naar de juiste manier om mensen te benaderen. Het is moeilijk om de mensen duidelijk te maken, dat ook de Evangelische kerken Christelijke kerken zijn. Het gaat om Christus alleen, Hij is Heer! Als we Hem oprecht zoeken, dan maakt dat niet uit binnen welke kerkmuren we dat doen! Hij zal ons leiden!

Veritaliaanst of verontnederlandst?

Zouden deze woorden bestaan in het Nederlands? Als ze er niet zijn, zouden ze er wel moeten komen, want zo voel ik me af en toe wel...! Ik ben drie maanden in Nederland geweest en af en toe merkte ik toch dat ik al een aantal jaren niet meer daar woon en de taal minder vaak spreek. Zo krijg ik geregeld te horen dat ik Nederlands praat met "de italiaanse zangerigheid", moet ik geregeld naar een woord zoeken (dat ging na een tijdje wel weer beter, moet ik zeggen) en weet je wat "impegnatief" betekent? Is volgens mij toch echt een Nederlands woord, maar het blijkt niet te bestaan... (komt van het woord "impegnativo", arbeidsintensief). Verder hoorde ik laatst een christelijke cabaretier. Was echt heel leuk en we hebben erg gelachen, maar hij maakt een grapje wat bij mij een beetje in het verkeerd keelgat schoot. Iedereen lachen en ik vond het dus even niet zo leuk. Later hoorde ik, dat er een heel verhaal achter die grap schuilging over een rel binnen Christelijk Nederland. Met die achtergrond informatie erbij, was het inderdaad wel grappig :-)