Een grote bemoediging!

Heb je dat nou ook wel eens dat je een bepaalde taak uitvoert, omdat jij daar nou eenmaal verantwoordelijk voor bent, maar dat je je soms afvraagt waar het voor nodig is? Dat heb ik met de website van de kerk hier in Rovereto. Heel veel organisaties hebben niet eens een website, want op een of andere manier vinden ze het persoonlijke contact hier prettiger dan het digitale, en dus vind je overal altijd alleen telefoonnummers.

Maar goed, die website dus, houd ik wekelijks bij, omdat dat nou eenmaal mijn taak is. Afgelopen zondag hadden we hier in Rovereto de maandelijkse kerkdienst. Allemaal prima verlopen, mooie dienst gehad en terwijl we na de dienst staan na te praten, komt er een man binnen van achter in de 40 schat ik zo. Hij had op DE WEBSITE gezien dat er een dienst zou zijn, maar was wat aan de late kant. Even staan praten daar en afgelopen dinsdag is hij ook op de Bijbelstudie geweest! Wat een enorme bemoediging!

Zo blijkt maar weer, dat we ook trouw moeten zijn in de kleine dingen (zoals bijvoorbeeld het bijhouden van die website), ook als we het nu zelf misschien niet altijd inzien. Als God ons vraagt bepaalde dingen te doen, zal het op een of andere manier ook vrucht op gaan brengen!

Rijbewijs (wederom)

Gisteren ben ik opnieuw naar dat bureau voor rijbewijzen gegaan. Hard hopend dat het nieuwe tijdelijke document waar ze het vrijdag over hadden gehad, gearriveerd zou zijn, want zondag heb ik de auto dus niet kunnen gebruiken... In alle jaren dat ik mijn rijbewijs heb, heeft nooit iemand ernaar gevraagd, maar dan zou je zien dat juist de dag dat ik gaan rijbewijs zou kunnen overleggen, ik aangehouden zou worden :-)

Maar goed, aangekomen in dat bureau, sloeg ik stijl achterover, want het rijbewijs zelf was zowaar aangekomen! Het enige probleempje is nu nog even dat ze mijn Nederlandse sofinummer erop hebben gedrukt, omdat ze dachten dat dat het rijbewijsnummer was, maar voor de rest is het helemaal in orde en ik mag in ieder geval weer rondcrossen. Als ze willen kunnen ze wel snel ;-)

Het rijbewijs

Eind maart schreef ik al over de rompslomp van het omwisselen van mijn Nederlandse rijbewijs in een Italiaans. Ook zei ik al dat het een zaak zou zijn van lange adem en dat bleek vandaag maar weer... In de eerste week van april ben ik weer naar dat bureau gegaan voor "een medische keuring". Ik zet dit maar tussen aanhalingstekens, want die titel is eigenlijk teveel eer. Ik kwam daar dat kamertje binnen, die arts zat daar met z'n winterjas aan. Hij keek even naar mijn bril, vervolgens vroeg hij me drie lettertjes te lezen van een bord aan de muur en vervolgens mocht ik 50 euro betalen... Men had mij gezegd dat het 35 euro zou zijn, dus even ontstond er verwarring. Bij een normaal B-rijbewijs is het 35 en bij een BE-rijbewijs is het 50, want dat is een "superieur rijbewijs". Die 15 extra euro's heeft hij dus snel verdiend, want hij heeft echt niet meer tijd aan mij besteed dan aan de B-ers.

Maar goed, weer terug naar het loket waar ik verschillende documenten moest tekenen en ik moest de volgende dag terugkomen voor een document dat 30 dagen geldig zou zijn en in die tijd zou dus dan het Italiaanse rijbewijs moeten arriveren. Prima, daar wachten we dan op.

Afgelopen maandag (dag 25) maar eens teruggegaan om te vragen waarom ik nog niks gehoord had. Bleek dat ze vergeten waren om me een bepaald document te laten tekenen... "Oh," zei hij, "ik dacht dat mijn collega je daarover gebeld had..." NIET DUS! Maar goed, hij zou er verder achteraan gaan en dan zou ik later in de week wel weer wat horen.

Vanmorgen (dag 29) weer gegaan en dat "er verder achteraan gaan" was dus heel relatief, want dat ging hij doen toen ik binnenkwam... Slot van het liedje: maandagmiddag krijg ik wederom een tijdelijk document in afwachting van het Italiaanse rijbewijs. Morgen loopt het document af wat ik nu heb en zondag mag ik dus niet rijden! Lekker handig... Nou ja, ik heb hoop dat het op den duur toch goed gaat komen :-)

Biennial ECM

Al eerder schreef ik over de terugreis van de ECM-conferentie uit Spanje en nu wil ik ook wat schrijven over de conferentie zelf. Iedere twee jaar hebben we een conferentie waar we als zendelingen, kantoorteams, geinteresseerden e.d. samenkomen voor onderwijs, bemoediging, ontmoeting, etc. Dit jaar was dit van 10-17 april in Gandìa in Spanje.

Waar ik vooral van genoten heb was de ontmoeting. Zoveel mensen die ik maar een keer in de twee jaar zie, maar met wie ik me op een of andere manier toch verbonden voel. Het is goed om te horen wat de Heer in Europa aan het doen is!

Wat mij erg bemoedigd heeft ook, was het feit dat er een basis van begrip is, omdat we (bijna) allemaal in een andere cultuur leven dan onze eigen, omdat we (bijna) allemaal een andere taal spreken dan onze moedertaal en iedereen weet dus wat het betekent om op zo'n manier je bediening te beginnen. Het was goed om te horen waar anderen mee bezig zijn en ook hoe ze daarmee bezig zijn. Dit geeft weer nieuwe ideeen en stimulansen!

Maar het belangrijkste voor mij is toch wel weer geweest, om te voelen en te zien, dat ik het niet alleen hoef te doen. Het thema van de conferentie was "Our God reigns" (Onze God regeert) en dat is echt waar! Hij is Heer! We mogen alle uitdagingen, ons hele leven, samen met Hem aangaan en dan zijn hoge bergen plotseling niet hoger dan deurdrempels...! Het is Gods plan dat we volbrengen in Europa! Hij is de Projectleider!

"Ingeast..."

En ja, daar zaten wij van het Italieteam ook... Vrijdagavond laat een smsje dat onze Ryanairvlucht was gecancelled wegens de as vanuit IJsland. Vervolgens hoorden we dat Ryanair gewoon alle vluchten gecancelled heeft, dus hebben we snel een andere vlucht van Valencia naar Milaan geboekt met een andere maatschappij. Toen we zaterdag op het vliegveld kwamen om 8:30 leek er niks aan de hand. Ja, alle vluchten richting noorden waren geannuleerd, maar naar Italie niet. Boften wij even! Ingecheckt, ticket in de hand, nu kan er toch niks meer mis gaan? 11:30 door de controle. Geen problemen. 11:55 tijd om te boarden. Hm, er gebeurt nog niks... 12:05 VLUCHT GEANNULEERD... Ja, daar sta je dan... Urenlang in rijen gestaan, lang gewacht... Het werd duidelijk dat we met een vliegtuig niet thuis zouden komen... Inmiddels had zich een groep Italianen gevormd die naar Milaan moest en uiteindelijk hebben we met 30 mensen een bus kunnen huren... Uiteindelijk vertrokken we om 17:30. Na een lange lange nacht kwamen we om 15:00 in Milaan aan. Toen moest ik nog 1 1/2 uur met de auto. Rond 17:00 was ik eindelijk thuis. Wat een reis. Maar gelukkig was ik thuis. Andere teams hebben nog dagen in Spanje gezeten, omdat het gewoon onmogelijk was om thuis te geraken. De laatste teams zijn donderdagavond thuisgekomen! Maar we zijn allemaal weer thuis. Prijs de Heer!

Bijbelstudie in het Engels!

Gebeurt jou dat nou ook wel eens, dat je net hebt besloten om een bepaalde activiteit te laten rusten, omdat de middelen die er waren er niet meer zijn, dat deuren gesloten worden, en dat zich dan "nieuwe deuren" aandienen? :-)

Zo is het mij vergaan bij de organisatie van de Bijbelstudie in het Engels voor internationale studenten in Trento. Ik kende verschillende Christelijke studenten en zij waren wel heel enthousiast over het idee een Engelse Bijbelstudie te hebben aangezien ze geen Italiaans spreken, maar deze studenten zijn inmiddels vertrokken over vertrekken heel binnenkort... Het idee was om in september te gaan flyeren e.d., omdat we nu vlak voor de vakantie zitten (eind mei/begin juni). Het leek voor nu een gesloten deur, maar... Afgelopen zondag was er een Amerikaanse studente in  onze kerk hier die heeft aangegeven het wel heel fijn te vinden om Bijbelstudie in het Engels te gaan doen! Later deze maand hoop ik met haar (en wie weet met wie nog meer :-) dus de Internationale groep te beginnen. Ik vind het echt super!

Boekentafel

En daar stonden we weer met onze boekentafel. Denk je dat het lente wordt... Is ook wel zo, maar dan moet je niet op het tochtigste hoekje van Rovereto staan waar tussen 8:00 en 13:00 een kwartiertje zon langskomt... Toch wel bikkelen... In februari had ik nog heet water voor thee meegenomen, maar nu niet, want het was tenslotte lekker in het zonnetje... Kouououououououd!

Met Massimo bij de boekentafel. Normaal ligt er een tafelkleed op de tafels, maar helaas waren we die deze keer vergeten...

De Trentinese (Trentinose, Trentiniaanse???) cultuur is afwachtend. Als men je niet kent, zullen ze niet zo gauw een praatje maken. Door geregeld met de boekentafel onze gezichten te laten zien, worden we herkend en lijken de mensen iets toeschietelijker te zijn. Men begint zelfs al te groeten :-) Klinkt misschien als een banaliteit, maar de reactie van een oudere dame geeft wel aan hoe vreemd dat is: Ik groette haar vriendelijk toen ze langs liep. Ze kijkt me aan, komt naar me toe en vraagt: "Maar kennen wij elkaar?" Het was zo ongewoon voor haar dat iemand die ze niet kent, haar groet!

We hadden op de boekentafel wat "Paasartikelen" liggen die iemand uit de kerk gemaakt had en die artikelen trokken mensen aan. Er was een mevrouw die helemaal weg was van een van de hebbedingetjes. Toen ze zich vervolgens realiseerde dat de boekentafel van een "niet-Katholieke kerk" uitgaat, wist ze niet hoe snel ze weg moest komen. We merken vaak dat er zulke reacties ontstaan als men hoort dat we een Evangelische kerk zijn. Er heerst een zekere vorm van angst voor het onbekende. Daarom proberen we er zoveel mogelijk gewoon "te zijn" en te laten zien dat wij gewone mensen zijn die van de Here Jezus houden.

Zo blijft het in Trentino steeds zoeken naar de juiste manier om mensen te benaderen. Het is moeilijk om de mensen duidelijk te maken, dat ook de Evangelische kerken Christelijke kerken zijn. Het gaat om Christus alleen, Hij is Heer! Als we Hem oprecht zoeken, dan maakt dat niet uit binnen welke kerkmuren we dat doen! Hij zal ons leiden!