De aarde beeft!

De afgelopen maanden is het op vele fronten onrustig geweest in Italië. Uiteraard op politiek vlak. Italië in crisis, in of uit de eurozone, vergaande bezuinigingen wat vervolgens weer stakingen veroorzaakt (momenteel vrachtwagenblokkades tegen de hoge brandstof- en tolkosten) en veel ontevredenheid onder de Italianen. En vervolgens was Italië in het nieuws om de ramp met het cruiseschip. Een ongeluk? Een fout? Dood door schuld?

De aarde beeft! (figuurlijk)

En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.

Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...

De aarde beeft! (letterlijk)

En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)


De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken."  (Spr 14:26-27 NBG) 

Frustratiemomenten worden zegenmomenten!

Soms ben je druk bezig met het organiseren van activiteiten en komt in een moment van ontmoediging en frustratie zomaar de vraag in je op: "Waar doen we het eigenlijk voor?" Vervolgens gebeurt er dan iets waardoor je je direct weer helemaal realiseert "waarvoor", maar vooral "voor Wie" we het allemaal doen!

Zo ook vorige week. Van 8-15 januari was er de Wereld Gebedsweek. Ook in onze kerk hebben we van maandag tot zaterdag bidstonden georganiseerd in het kader van deze week. En dan is er de eerste avond. Geen idee hoeveel mensen te verwachten, niet hele grote groepen misschien, maar dan toch een man/vrouw of tien? Zou dat een reële verwachting zijn? We waren met z'n drieën... Een beetje teleurstellend, maar het was een goede avond.

Avond twee dan? Of avond drie of vier? Het aantal bleef op drie à vier personen hangen. Beetje frustrerend toch als in de kerk vaak het geluid wordt gehoord dat er te weinig gebeden wordt en dat we meer bidstonden zouden moeten organiseren... Hele goede tijden samen hoor, maar is het het waard om een persoon 50 km te laten reizen en een andere 60 km om hier op een bidstond te komen waar we vervolgens met z'n drieën of vieren zijn en waar de mensen die dichterbij wonen, niet komen...?!

Het antwoord is: JA! De vijfde avond waren we met zeven mensen! Niet dat het aantal van onze eigen gemeente explosief gegroeid was, nee, wij waren wederom met z'n drieën. Er waren echter ook drie broeders en zusters uit andere gemeenten en het was heel gaaf om zo samen te mogen bidden, maar de grootste zegen van de avond was denk ik wel, dat er zomaar een man binnen kwam lopen die naast de kerk woont. Hij had het licht zien branden, zag het bordje "open" staan en kwam dus maar binnen! Hij is de hele avond gebleven. Hij heeft de gebeden gehoord en de liederen geprobeerd mee te zingen. Hij ging vervolgens bemoedigd naar huis, en wij ook!

De Here God werkt, ook als ons de moed in de schoenen zakt, omdat we even misschien geen vrucht van ons werk zien...!

Dan denk je dat je daar wat van geleerd hebt en dat je het de volgende keer anders gaat doen... Maar ook afgelopen woensdag kwam er weer zo'n "frustratiemomentje". Zondag in de kerk had op een na de hele celgroep gezegd dat ze op de Bijbelstudieavond zouden komen op woensdag (dan zouden we met 8 zijn). Is een mooi aantal. Dus, ik bereidde me voor, ik organiseerde de avond en zo kwam ik mooi op tijd op woensdagavond in de kerkzaal aan. Die middag had één iemand me een smsje gestuurd dat ze onverwacht niet kon komen. Nou, dan zijn we met zeven. Officieel beginnen we om 19:00 en op dat moment waren we met z'n drieën... Een half uur later was duidelijk dat we de anderen niet meer hoefden te verwachten. Even diep ademhalen... Een van de drie had 50 km gereisd om er te kunnen zijn, nummer twee had ruzie gehad met haar man omdat hij (niet-Christen) niet wilde dat ze zou gaan en ik had me dus voorbereid op de studie. Kun je je dan voorstellen dat er een beetje een sfeer van frustratie heerste?

Ook de tijd die we met z'n drieën hadden, was overigens heel goed hoor! En rond 20:00 hoorden we de deur. Het was wederom onze buurman die licht zag branden en toch wel weer nieuwsgierig was naar wat er binnen gebeurde. Met hem hebben we een stukje uit de Bijbel gelezen en met z'n vieren hebben we gebeden. Uiteindelijk werd het een heel bijzondere avond! :-) Prijs de Heer!

Telefoonterreur wordt telefoonvreugde

Met het woord "telefoonterreur" refereer ik aan de blog dat ik zo'n twee weken geleden geschreven heb. Een bedrijf dat maar blijft bellen om me te vertellen van een of andere actie die toch zeker heel nuttig voor mij is. Een tijdje ben ik verschoond gebleven van deze telefoontjes en ik begon bijna te denken dat ze eindelijk begrepen hadden dat ik GEEN interesse heb in hun aanbieding waardoor ik minder zou gaan betalen, maar uiteindelijk meer betaal voor dingen die ik helemaal niet gebruik.

Maar, vandaag ging de telefoon. Ja, met "Jan" van bedrijf A. We willen u graag het volgende aanbod doen... Ik weerstond op dat moment om direct op te leggen en luisterde naar wat hij te vertellen had (ik dacht dat ze wel eens iets nieuws aan zouden gaan bieden, maar het ging weer over precies hetzelfde). Ik maakte hem dus duidelijk dat ik geen interesse had en, hoe het zo gekomen is, weet ik niet meer, maar we kwamen te praten over de Bijbel. Daardoor ontstond er een leuk gesprek. Op een gegeven moment zei hij dat hij dit soort gesprekken eigenlijk niet onder werktijd kon voeren, maar wederom stelde hij een vraag. Ik heb zo aan de telefoon mijn getuigenis kunnen geven en hij was zeer geïnteresseerd. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij me nog een keer privé zal bellen om dit gesprek voort te zetten.

Ik geloof zeker dat de Here God het zo geleid heeft. Het is toch bijzonder hoe Hij hele gewone situaties kan ombuigen naar situaties waarin wij, als Zijn kinderen, mogen getuigen! Prijs de Heer!

Telefoonterreur

Tring, tring, tring... Oh, de telefoon! Toen ik nog bij mijn ouders woonde, vond ik het erg leuk om de telefoon op te nemen. Ik was namelijk altijd nieuwsgierig wie er belde :-) Dat is hier in Rovereto momenteel wel anders... Negen van de tien keer gaat het zo:

Ik: "Pronto."
Zij: "Spreek ik met mevrouw Bikker?"
Ik: "Ja" (zìj hebben mìj gebeld, dus dan is dit toch een beetje onnodige vraag)
Zij: "Met Emanuela." "Met Giulia" "Met Angela" (en weet ik veel wie er nog meer gebeld heeft). " Van bedrijf A. Voor u als trouwe klant..."
Ik denk: "Ik? Trouwe klant?"
Zij: "We hebben nu een geweldige aanbieding voor u" Blablablabla.

De eerste keer dat ze belden, heb ik het verhaal aangehoord (ze zijn er overigens op getraind om zo snel mogelijk hun verhaal af te draaien, want ze weten dat er vroeg of laat een afwijzing komt) en heel beleefd gezegd dat ik geen interesse had.

Paar uur later weer telefoon. Weer hetzelfde bedrijf. Ik geef aan dat ik dus net al gebeld was en niet zoveel zin heb om er weer op in te gaan. "Maar mevrouw, waaròm heeft u dan geweigerd. U bent een dief van uw eigen portemonnee." "Stuur me dan de offerte maar op, dan lees ik hem rustig door en dàn geef ik antwoord." "Nee mevrouw, dat kunnen we niet doen." "Laat dan maar zitten."

Zo werd ik iedere dag wel een keer gebeld en ik vind dat ik toch steeds nog wel heel beleefd bleef. Vervolgens hadden ze het kennelijk begrepen en werd ik even niet meer gebeld.

Een paar dagen geleden begon het weer. Zucht. STRESS! "Mevrouw, u als trouwe klant van ons bedrijf..." Weer het verhaal aangehoord (was overigens weer een ander verhaal) en weer vriendelijk gezegd dat ik geen belangstelling heb.

Paar uur later weer telefoon. Weer hetzelfde bedrijf. Nog steeds heel vriendelijk heb ik aangegeven geen belangstelling te hebben en dat ik dat een paar uur eerder ook al aan haar collega had gemeld. "Sorry mevrouw, sorry, sorry..., maar waaròm heeft u dan geen belangstelling?" Uiteindelijk vond ze me kennelijk niet meer lief, want ze gooide de hoorn op de haak.

Wie schetst mijn verbazing dat ik een aantal uur later wéér, voor de derde keer die dag, gebeld werd door hetzelfde bedrijf, over dezelfde kwestie. Toen werd ik toch wel even heel erg geïrriteerd. Het meisje heeft weer duizenden excuses gemaakt en nogmaals gevraagd waarom ik er niet op in wilde gaan. Is dat echt zo moeilijk om te begrijpen?

Zij willen dat ik hen telefoonnummers van vrienden geef, zodat ze die ook kunnen gaan bellen en dan krijg ik vervolgens een paar euro korting op mijn volgende rekening. Ik ga echt mijn vrienden niet blootstellen aan dit telefoonterreur!

Lief bedrijf A, jullie geven aan dat ik een trouwe klant ben, maar als jullie doorgaan met deze agressieve en irritante manier van marketing, dan raken jullie deze trouwe klant toch spoedig kwijt. Is dat het doel van jullie actie?

BEDANKT ALLEMAAL!

Op 22 oktober gingen vele helden op stap voor de ECM-StepRace! Mijn helden waren (en zijn nog steeds ;-) Rob, Harreld, Jonathan en Jiska. Zij hebben tot "spierpijns toe" gestept en dat heeft uiteindelijk een heel mooi eindbedrag opgeleverd! Hierdoor is een stukje van het begrotingsgat gevuld en daar ben ik natuurlijk heel blij om!

Dus... Nogmaals dank aan de steppers, helpers, sponsoren en iedereen die maar betrokken was om voor vele zendingswerkers in Europa wat extra geld bij elkaar te brengen!

(De foto's van deze presentatie heb ik uiteraard niet zelf gemaakt, maar komen van Rose! Dank!)

Het verhaal van de verwarming...

Toch wel fijn om centrale verwarming te hebben, denk je dan... Als het dan na een heerlijk, warme zomer kouder gaat worden, dan doen we gewoon de verwarming aan. In theorie klinkt dit heel leuk, maar in praktijk gaat het niet helemaal op...

Wat is het probleem: De verwarming is gecentraliseerd voor heel het appartementencomplex waar ik woon en ik kan dus niet zelf beslissen wanneer de verwarming aan te doen en wanneer niet. Het zijn bepaalde uren van de dag dat de verwarming aan is in de winter. Nou ja, dat moet dan maar, veel keus heb ik niet.

Vorig jaar heb ik dus gewoon gewacht tot de verwarming aan werd gedaan een keertje ergens rond half oktober. Ondertussen zat ik al dagenlang met een dekentje achter de computer en als ik het té koud kreeg, dan nam ik een douche om weer op te warmen. Beetje belachelijk als je thuis bent natuurlijk, maar ja het was 17 graden binnen overdag. Toen ik dit vervolgens tegen de beheerder zei, vroeg hij waarom ik niet eerder aangegeven had dat het zo koud was binnen, dan had hij eerder de cv aangedaan.

Met dat idee in mijn hoofd begon ook dit jaar de maand oktober. Het was nog heerlijk weer, dus niemand die verwarming nodig had. Echter, sinds vorige week zijn de meer herfstachtige temperaturen gearriveerd. Overdag in de zon kan het misschien dan nog wel lekker zijn, maar de zon is niet meer sterk genoeg om mijn appartement op te warmen. Gevolg: 16 graden binnen. Als je dan achter je computer zit, wordt het op een gegeven moment toch wel heel erg koud hoor. Ik wilde niet ongeduldig zijn, dus ik heb een paar dagen gewacht met de verwachting dat de verwarming wel gauw aangedaan zou worden. Tot op heden nog niks, dus dan maar de beheerder bellen. Ik heb hem het hele verhaal voorgelegd. Zijn reactie was: "Maar we willen graag energie besparen, dus ik moet even aan de andere bewoners vragen of zij de verwarming ook al aan zouden willen." Pardon? Ik snap dat we energie willen besparen (en om de kosten zou ik graag de verwarming uit willen laten), maar ik werk veel thuis en dan is 16 graden te WEINIG. Komende dagen wordt het buiten kouder, dus binnen oooooooook.

Dus, dan maar met een dekentje op achter de computer, ieder half uur een hete kop thee en hopen op betere tijden... :-)

En wat kunnen wìj doen?

In de titel van deze blog wordt een vraag gesteld die ik mezelf vele malen gesteld heb in de afgelopen maanden: "Wat kunnen wìj doen?" Ongetwijfeld heb je op het nieuws gezien hoe duizenden mensen uit Tunesië en Libië naar Italië kwamen op zoek naar een veilige plek om te wonen. Op de vlucht voor onlusten en bedreigingen... Wat zou ik doen als ik in hun situatie zat? Waarschijnlijk ook in uiterste wanhoop een bootje nemen en maar hopen dat je in het land waar je aankomt binnengelaten wordt...

De vluchtelingen kwamen in het zuiden van Italië aan, maar zijn in de afgelopen maanden naar verschillende plekken in Italië gebracht. Ook hier iets ten zuiden van Rovereto hebben we een groep. En die mensen zitten daar maar te zitten. Ze spreken de taal niet, hebben geen werk, etc. Ik zie ze op straat lopen en vaak spreken ze me aan. Ze willen werk, ze willen geld, ze willen hun leven weer opbouwen... Maar het zijn er zoveel... Hoe vaak gebeurt het dat we, niet wetend waar te beginnen, maar niks doen...

En dan komt er in de kerk een jonge man binnen, genaamd P. Ook hij heeft samen met zijn vrouw moeten vluchten uit Libië. Een paar maanden geleden is hun huis gebombardeerd waarbij hun 5-jarige zoontje is omgekomen. Zijn vrouw is nu zes maanden zwanger. Als hij zijn verhaal vertelt, krijg ik echt kippenvel. Plotseling krijgt die hele grote, naamloze groep vluchtelingen een gezicht. Het komt dichterbij.

En weer stel ik mij de vraag: Wat kunnen wìj doen? Nee, we kunnen niet voor al die mensen zorgen, maar we zullen doen wat we kunnen en dat is op dit moment heel praktisch door P. en zijn vrouw bij te staan. Hoe lang ze hier zullen blijven? Dat weten we niet en dat weten ze zelf ook niet, maar we willen ons best doen om hen bij te staan waar we kunnen. Dàt kunnen wij doen! Prijs de Heer!