Reden tot dankbaarheid!

Het is deze maand precies een jaar geleden dat de Here God de Evangelische Kerk van Rovereto gezegend heeft met een eigen zaaltje. Dat is toch wel reden tot grote dankbaarheid! Om dit samen te vieren en God te danken hebben we afgelopen zaterdag een dankavond georganiseerd. Naast de leden van Rovereto, was ook de kerk van Trento uitgenodigd en enkele vrienden.

De avond werd gevuld met zang, een toneelstuk, een korte meditatie en een fotopresentatie van de activiteiten die we afgelopen jaar hebben mogen organiseren. Heel mooi om alles even terug te zien en samen stil te staan bij de zegeningen die we van de Heer hebben mogen ontvangen! Er zijn verschillende kinderen geboren, we hebben mogen zien dat mensen geïnteresseerd zijn geraakt in het Evangelie en verschillenden geregeld in de dienst komen, en zo is er nog veeeeel meer. Wat een zegen!

Een lied dat we die avond gezongen hebben, was "Io Ti offro", dat betekent: "Ik geef U". Hierbij een vertaling van dat lied:

Al wat ik ben, al wat ik heb,
ik leg het voor Uw voeten neer.
Al mijn fouten leg ik bij U neer,
mijn vreugde en mijn pijn
geef ik aan U.

Ik geef mijzelf aan U, God van mijn leven,
verander mijn hart.
Ik geef al de dagen van mijn leven aan U,
heilige Heer, ik breng U eer.

Al wat ik was, wat ik ooit zal worden,
al mijn dromen en plannen,
leg ik in Uw handen
en met U ontdek ik een nieuwe weg.


Ik geef mijzelf aan U, God van mijn leven,
transformeer mijn hart.
Ik geef al de dagen van mijn leven aan U,
heilige Heer, ik breng U eer.

Wat kunnen wij U geven, dat niet door U aan ons gegeven is.
En wat hebben wij, dat niet al aan U toebehoort.
Al wat leeft zal zingen van Uw goedheid, Heer!

Dit lied drukt het verlangen uit wat we als kerk ook hebben: alles voor Hem neerleggen. Wij zijn ons ervan bewust dat we in Zijn project werken, het is niet onze kerk, maar het is Zijn kerk. Wat een vreugde om dat al een jaar lang te mogen doen in de kerkzaal die Hij aan ons gegeven heeft en ik zie uit naar de grote dingen die de Here God zal doen ook in het komend kerkelijk seizoen!

Veel culturen, veel verschillen, maar toch SAMEN

Als je in een ander land gaat wonen, loop je onvermijdelijk tegen cultuurverschillen aan. Toen ik naar Italië vertrok, lag het dus in de lijn van verwachting dat ik tegen deze verschillen zou gaan aanlopen en op een of andere manier moet je dan een manier vinden om daarmee om te gaan. Dat vraagt om flexibiliteit en het steeds maar weer nagaan in welke dingen je als buitenlander moet aanpassen en waarin je mag en kan blijven zoals je bent.

Ik dus met mijn Nederlandse cultuur in de Italiaanse cultuur. Twee culturen valt niet altijd mee en is een uitdaging. Maar de uitdaging wordt steeds groter, want het blijft niet bij deze twee culturen. Toen we vorig jaar officieel Evangelische Kerk van Rovereto werden, waren we met vier verschillende nationaliteiten. Dat betekent dus meer verschillen ook. Alle vier deze nationaliteiten kwamen uit Europa. Ja, de verschillen zijn er en ook vaak duidelijk zichtbaar, maar op zich viel het nog mee.

Want de kerk groeit (prijs de Heer!). Op een gemiddelde zondag zijn we niet met vier verschillende nationaliteiten, maar met ELF! En dat niet alleen uit Europa, maar uit drie verschillende continenten! (Europa, Zuid-Amerika en Afrika). Wat een verschillen tussen ons allemaal! Niet alleen wat cultuur betreft, maar ook wat taal, huidskleur, manier van kleden, manier van gedragen, etc. Wat een verscheidenheid!

En wat nou het mooie is? In deze verscheidenheid zijn we gewoon één familie, want we zijn kinderen van één Vader! En dan maakt het niet meer uit waar je vandaan komt. Samen maken wij deel uit van het volk van de Heer. Samen... Allemaal heel verschillend, maar toch SAMEN! Wat heeft de Heer ons wonderbaarlijk geschapen!

Nederlandse of Italiaanse?

Een paar weken terug was ik op vakantie in Litouwen. Vakantie in de zin van "even wat anders", maar verder heel intensief, want ik deed mee aan orienteringsloopwedstrijden daar. Voor de wedstrijden is er een presentatie van alle deelnemende landen. Alle teams met hun vlag in een rij. Heel erg chauvinistisch :-) Wij als Nederlanders waren met z'n drieën (mijn ouders en ik) en van Italië was er één deelnemer. Deze deelnemer is echter een Zuidtiroler en naast dat hij een Italiaanse identiteitskaart heeft, is er verder niks Italiaans aan hem. Hij had al gezegd: "Ik ga de Italiaanse vlag NIET dragen." Aiaiaiai, hoe moet dat dan... Wij dachten dat hij het uiteindelijk toch wel zou doen, maar hij hield voet bij stuk. Op de foto's is het resultaat te zien :-)

Heen en weer getrokken door twee landen...

Voor die ene keer dan toch maar de Italiaanse vlag :-)

Na zes jaar in Italië voel ik me toch Italiaans genoeg om de vlag te dragen!

Een paar weken terug vroeg iemand me of ik de Italiaanse nationaliteit aan zou nemen en mijn "nee" kwam er zo vlot uit dat er verbaasd werd opgekeken. Ik voel me heel Italiaans met de Italianen, maar mijn hart klopt toch nog steeds Nederlands! Bovendien, wat zou de meerwaarde zijn van het Italiaanse staatsburgerschap? Zou ik daar plotseling Italiaanser van worden in het dagelijks leven?

Spanning en sensatie

Geregeld wordt er hier in Rovereto geklaagd dat de stad zo rustig is en er nooit iets te doen is. Met dat tweede ben ik het sowieso niet eens, want Rovereto is juist een heel actieve stad. Vaak worden er activiteiten georganiseerd van sport tot cultuur en van samen eten tot vespa-parades. Volgens mij is er voor ieder wat wils. Maar ja, Rovereto is over het algemeen wel een heel rustige stad (en ik vind dat heerlijk :-)

Vanavond is het iets minder rustig, althans bij mij in de straat. Tegen middernacht ging het alarm van de juwelier bij mij schuin tegenover voor de eerste keer af. Oorverdovend mag ik wel zeggen. Op het balkon gekeken of er iets aan de hand was, maar zag verder niets en het alarm ging weer uit. Paar minuten later begon het weer, hield weer een tijdje aan en ging vervolgens weer uit. Zo ging dat zes keer. Ik begon me wel af te vragen waar de carabinieri bleven. Een keer kwamen ze langs gereden, maar toen was het alarm net uit.

Lastig slapen zo, dus toch maar afwachten op wat er zou gaan gebeuren... En daar kwamen dan uiteindelijk de carabinieri en een paar brandweerlui. Ik stond op mijn balkonnetje te kijken hoe de carabinieri met hun kogelvrije vesten en hun grote geweren door de straat schuifelden (net een politiefilm :-). Op dat moment was het alarm uit en ze hadden geen idee van welke winkel het alarm afkomstig was geweest. En daar was ik de redder in nood! Ik ken een van de carabinieri en kon hen vertellen van welke winkel het alarm afkomstig was (zo, dat was mijn goede daad voor vandaag en het is nog maar net na middernacht, goed begin van donderdag 19 juli! ;-)

Vervolgens ging het alarm nog twee keer af en de mannen stonden erbij en keken ernaar. Ze hebben geen idee wat de oorzaak is. Gek genoeg ben ik van de buurt kennelijk de enige die nieuwsgierig is en op het balkon gaat kijken, want voor de rest zag ik niemand. Iedereen slaapt er kennelijk doorheen. Jammer voor ze, want dan is er eindelijk wat actie in Via Fontana en dan gaat alles langs ze heen :-)

Toch wel een teleurstelling...

In mijn laatste blog schreef ik enthousiast over de mogelijkheid om te gaan voetballen in het dameselftal van Rovereto. Ik zag het helemaal zitten en op die manier was ik ook erg gemotiveerd om een paar keer per week te gaan hardlopen. Bij de eerste training wilde ik immers geen slechte indruk maken, dus hop, werken aan de conditie!

Helaas loopt het verhaal anders... Ik wist wel dat je in Italië om wedstrijden te mogen spelen een medische verklaring nodig hebt. Daar maakte ik me echter helemaal geen zorgen over, want mijn cardioloog gaf zijn toestemming en lichamelijk ben ik verder toch zo gezond als een vis?! Toch een kinkje in de kabel en dat is: de Italiaanse wet. Deze zegt dat mensen met een ICD per definitie geen wedstrijden mogen spelen van sporten die het hart zwaar belasten. In die categorie vallen eigenlijk alle sporten die ik leuk vind... (voetbal, volleybal, basketbal, tennis, orienteringslopen, langlauf, etc.). Nergens in Europa schijnen ze deze wet te hebben, maar in Italië dus juist wel...

Toch wel balen. Vooral ook omdat ik meer beschermd ben dan "normale" spelers. Een sportarts vertelde me, dat als hij mij een medische verklaring zou geven en er tijdens een wedstrijd iets met me zou gebeuren, ook iets dat helemaal niets met mijn hart te maken heeft, hij aangeklaagd zou kunnen worden voor het feit dat hij een medische verklaring heeft afgegeven. Beetje krom, toch?

Vorig jaar heb ik nog twee inspanningstests gedaan bij cardiologie en de cardiologen waren verbaasd over het resultaat (in positieve zin:-) Mij lijkt het logischer dat een cardioloog aangeeft of iemand met een ICD wel of niet zware lichamelijk inspanningen mag verrichten en niet de wet!

Nou ja, overal waar dus geen medische verklaring wordt gevraagd, mag ik dus gewoon voetballen. Bij een club zal het dus niet worden, maar met vrienden mag ik zoveel spelen als ik wil. Gelukkig heb ik in de afgelopen weken heel veel mensen leren kennen die graag voetballen. Toch maar proberen om de positieve dingen te blijven zien en op die manier hoop ik mogelijkheden te vinden om toch hier en daar te spelen. Niet zoals ik had gehoopt, maar ik zal me best vermaken :-)

Damesvoetbal in Rovereto

Het is nu bijna drie jaar geleden dat ik naar Rovereto verhuisde en al heel geregeld heb ik gezegd dat het hoog tijd werd om lid te worden van een vereniging. Met als doel aan de ene kant mijn welbevinden (ik wilde toch wel een sportvereniging zoeken) en aan de andere kant nieuwe contacten opdoen. Hoe vaak heb ik op internet al wel gekeken en gedacht dat er wel leuke dingen bij zaten, maar uiteindelijk toch niks ondernomen... Maar in de afgelopen twee weken zijn de mogelijkheden me in de schoot geworpen en ik vind het geweldig!

Drie weken geleden ging ik lunchen bij een vriendin en heb ik ook haar man ontmoet. Hij zit helemaal in de voetbalwereld en ik noemde langs mijn neus weg dat ik toen ik in Rome woonde wel veel gevoetbald heb met vrienden en dat ik daar keepte. Hij nodigde me direct uit om met hem en zijn vrienden mee te komen spelen, omdat ze vaak een keeper missen. Nee, direct gaan spelen ben ik niet, omdat ik eerst even met mijn cardioloog moest overleggen en ik tevens eerst die mannen wilde leren kennen. Ik ben dus gaan kijken, heb die lui ontmoet en vervolgens werd ik direct uitgenodigd voor een BBQ een paar dagen later.

De man van die vriendin kent ook iemand van het damesvoetbalelftal van Rovereto en zodoende heb ik een paar dagen terug een van de trainers ontmoet. Zoals het nu lijkt, ga ik er dus echt voor om vanaf augustus in een elftal te gaan spelen! Dat heb ik nog nooit gedaan, maar het lijkt me super! En zoals ik al zei, hierdoor heb ik ontzettend veel mensen leren kennen en dat geeft me energie! Ik ben een mensen-mens. Bovendien heeft de Here God me niet voor niets hier in Rovereto geplaatst natuurlijk. Ik ben ervan overtuigd dat hij harten zal gaan aanraken!

En dan is er natuurlijk die vraag: "Waarom heb ik dit zolang uitgesteld?" Kennen jullie dat? Uitstelgedrag? Onzekerheid, niet weten hoe het aan te pakken, niet weten welke stappen te ondernemen, etc... Maar de Here God vond het nu duidelijk tijd geworden en ik prijs Hem daarvoor! :-)

Aardbeving

De afgelopen dagen zijn de aardbevingen van zondag 20 mei en dinsdag 29 mei logischerwijze gesprek van de dag geweest. Tientallen doden, vele gewonden, duizenden daklozen. Veel mensen hebben gevraagd hoeveel ik er hier van gemerkt heb.

Op het kaartje is het episch centrum met een sterretje aangegeven. Rovereto, waar ik woon, staat bovenaan in het midden op de kaart en is zo'n 150km vanaf het episch centrum. Dat is natuurlijk relatief dichtbij.

Omdat de aardbeving van 20 mei 's nachts was, heb ik daar relatief weinig van gemerkt. Ik ben er uiteraard wakker van geworden, maar voordat ik echt door had wat er gaande was, was het al ongeveer over. Ik ben toen wel opgestaan, omdat ik me er bewust van was dat het een tamelijk krachtige aardbeving was geweest en ik ben op internet gaan zoeken naar wat er precies gebeurd was. Al gauw kwam de berichtgeving op gang dat er een aantal historische gebouwen ingestort was in de buurt van het episch centrum en dat daarbij een aantal mensen omgekomen was. Bij veel mensen kwam direct ook de herinnering naar boven van de aardbeving in Aquila in 2009 en daardoor heerste er angst. Omdat er hier in de provincie eigenlijk geen schade was e.d. ging het leven hier gewoon door.

Af en toe voelden we nog een naschok, maar die waren over het algemeen niet zo krachtig. Anders was dat dus afgelopen dinsdagochtend. Ik zat net Stille Tijd te houden toen ik de aardbeving voelde. Meteen was ik me er van bewust dat hij te krachtig was voor een naschok en dat het dus een nieuwe aardbeving was. Ik zag mijn boekenkasten en staande lampen heen en weer gaan en ik hoorde de rolluiken klapperen. Dit was toch wel heel angstaanjagend, vooral omdat het tamelijk lang duurde. Je wilt wel iets doen, je wilt ontsnappen aan datgene wat gebeurt, maar je kunt nergens heen. Dat besef is denk ik wel het ergste. Nog een hele tijd na de beving zat ik nog te beven op mijn stoel; deels door naschokken, deels doordat het evenwichtsgevoel toch een beetje verstoord was op een of andere manier.

Via de moderne media kwamen al heel gauw de berichten dat de situatie ernstiger was dan de week ervoor. Vooral doordat een aantal gebouwen al heel erg verzwakt was door de beving van eerder. In Trentino was er wederom eigenlijk geen schade, maar bij het episch centrum dus des te meer.

Bij de beving van dinsdag ben ik wel even bang geweest, maar na afloop verdween die angst ook weer. Toch zijn er heel veel mensen die nu voortdurend in angst leven. Veel mensen hebben me de vraag gesteld "Waarom laat God dit gebeuren?" Dit is vervolgens een mooie gelegenheid om van Hem te getuigen. Laten we bidden dat door deze situatie heen, velen de Levende Heer mogen leren kennen!