Eerste dagen in Ottawa

Wat een avontuur! Ik ben nog maar een paar dagen hier, maar heb al zoveel meegemaakt! Mooie dingen gezien over wat de Here God hier aan het doen is en gave ontmoetingen gehad met broeders en zusters die geinteresseerd waren om meer te horen over zending in Europa en in Italie!

Vanochtend heb ik de eerste kerk bezocht: de Greenbelt Baptist Church in Ottawa. Tijdens de dienst ben ik voorgesteld en is er voor me gebeden. Tevens was er een uitnodiging voor na de dienst om samen te lunchen en naar mijn presentatie te luisteren. Omdat het de eerste zondag van het nieuwe seizoen was, waren er ook andere meetings na de dienst, maar met een opkomst van zo'n 15 personen, was ik heel tevreden :-) Ik was wel een beetje gespannen, maar het was echt super! De mensen waren geboeid, stelde goede vragen en willen graag op de hoogte blijven van wat er in Rovereto gebeurt.

Na afloop nog een goed gesprek gehad met de voorganger. Wat een geweldige bemoediging is deze dag geweest. Prijs de Heer!

Ik zie uit naar wat de Heer nog meer zal gaan doen in de komende weken!

Blogs in English

For my international brothers and sisters interested in what I'm doing in Italy and where ever I go, I decided to start writing blogs in English as well. I have to figure out how this works, so for the moment Dutch and English blogs will be on the same page. Please give me some time (after my Canada trip) to work on that :-)

Canada, ik kom eraan!!!

Nog een paar dagen te gaan tot ik voor een aantal weken naar Canada

vertrek! Ik kan het me nog nauwelijks voorstellen, maar ik zie er naar uit. Ik zie uit naar wat de Here God mij wil laten zien daarginds en wat Hij door mij heen aan de mensen wil doorgeven. Zonder meer wordt het een geweldig avontuur!!! Ik hoop dat jullie me willen omringen met jullie gebeden.

De komende weken zal ik geregeld een berichtje posten hier over wat ik allemaal meemaak.

Verboden te parkeren...

Heb je dat nou ook wel eens dat je heel graag wil dat een persoon onze Here Jezus leert kennen, maar dat het gewoon niet tot hem of haar doordringt? Mensen die zeggen: "Maar ik wil mijn leven nu leiden zoals ik dat wil en dat ik dan in de hel terecht zou komen, neem ik op de koop toe." Waarom begrijpen deze mensen niet dat het leven met Jezus VRIJ MAAKT en dat het juist een rijker leven is dan zonder Hem...

Onlangs kwam ik in Rovereto in straat met de naam "Via al Cristo" (weg tot Christus), verboden te parkeren.

Even dacht ik: "Wat zou het makkelijk zijn als we mensen gewoon daar naar toe zouden kunnen sturen en dat ze dan de Weg zouden vinden." Al direct realiseerde ik me dat, ook al zou dat zo zijn, iedereen nog steeds zelf in beweging moet komen. Een persoon zou zelf naar die weg toe moeten gaan. Uiteindelijk maakt het dus niet uit of het een straat is in Rovereto of een sprirituele weg, als mensen niet zelf in beweging willen komen, kunnen wij niks doen. Nou ja, niks... We hebben een zeer machtig wapen dat gebed heet. Laten we dan ook bidden voor al die mensen die "geparkeerd". Laten we bidden dat ze zich zullen realiseren dat een geparkeerde auto echt niet vooruit komt. Verboden te parkeren...

Heer, raak hun hart aan!

BBQen en getuigen

Als het in de stad tegen de 40 graden loopt, is een van de betere ideeen om de bergen in te gaan :-) Zo ook afgelopen zaterdag. Met 15 kerkleden en daarbij rond de 15 buitenkerkelijke twintiger, zijn we gaan BBQen in een dorp boven Rovereto. Het doel was tweeledig: 1. natuurlijk lekker samenzijn (en eten), 2. maar vooral contact leggen met deze jongeren om op die manier te kunnen getuigen.

Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)

Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!

Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!

Twee auto's en een scooter...

In de afgelopen jaren heb ik de verschillende gezondheidszorginstanties in Rovereto leren kennen en dus werd het hoog tijd voor een nieuwe categorie. Vandaag heb ik het politiebureau leren kennen! Nee, nee, nee, ik ben niet opgepakt en ik heb niks fout gedaan, maar mijn autootje is, ondanks dat hij geparkeerd stond, deel geworden van een ongeluk.

Rond de klok van 15:30 ging de deurbel. Wie zal dat zijn? Bezoek? Gezellig! In de wereld van vandaag kun je niet de deur zomaar openen, dus via de intercom (of hoe heet zoiets) gevraagd wie er voor de deur stond. Het antwoord: "Carabinieri." Moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door me heen ging. Ik wist niet zo goed wat ik moest denken en dus schoot er van alles door me heen. Ik ken verschillende jongens van het politiekorps en er kwam zelfs even in me op dat het een grap zou zijn ofzo (wel een nare dan), maar aangezien ik op de eerste verdieping woon, duurde het niet zo lang voor de carabiniere voor me stond. "Ach," zei hij, "ik vreesde al dat jij het was." Ik had deze jongeman een paar weken terug ontmoet op het voetbalveld. Hij deelde me mee dat mijn autootje betrokken was bij een ongeluk. Opnieuw ging er van alles door me heen, want ik had uiteraard geen idee hoe erg mijn auto er aan toe was (ja erg hè, ik dacht niet aan eventuele gewonden, maar alleen aan mijn auto...). Uiteraard kon ik de autopapieren van de stress prompt niet vinden en toen was ik de sleutels ook nog kwijt (alles lag op de normale plek, maar de adrenaline gierde door m'n lijf).

En daar liep ik met een carabiniere over straat op weg naar de 'plaats des onheils'. Daar stonden ze te wachten op mijn autosleutel om hem een stukje te kunnen verzetten en te kijken hoe groot mijn schade was. Een andere auto hing tegen de mijne aan, half op de stoep en met een scooter tussen de voorwielen. De bestuurder van de scooter is naar het ziekenhuis gebracht, maar naar het leek was hij niet gewond verder. Na het verplaatsen van mijn auto zeiden de carabinieri dat ze meer schade hadden verwacht en inderdaad valt het best wel mee. Het lijkt dat het alleen gaat om deuken en krassen. Ik heb hem gewoon naar een andere parkeerplaats kunnen rijden. De andere auto zat geen beweging meer in en is afgevoerd door een takelwagen, evenals de scooter.

De scooter schijnt de auto rechts in te hebben gehaald, terwijl de auto de richtingaanwijzer naar rechts uit had om te parkeren NAAST mijn auto. Het resultaat was duidelijk. Scooter onder de auto en auto vervolgens geparkeerd TEGEN de mijne en op de stoeprand.

Het meisje wat de auto had bestuurd stond te trillen op haar benen en zei tegen me: "Ik heb het niet met opzet gedaan hoor." Arme ziel, uiteraard geloof ik dat direct! Vervolgens mee naar het bureau om verbaal op te maken enzo en ze moesten kopieën  hebben van al mijn documenten. Nu is het aan de verzekering van de scooter en van de auto om uit te gaan maken wie er schuld heeft en wie er dus voor mijn schade gaat betalen.

Nu weet ik dus ook hoe het politiebureau eruit ziet en hoe het daar werkt, maar eerlijk gezegd, vind ik het leuker om die jongens op het voetbalveld tegen te komen! :-)

Geduld is een schone zaak...

Wachten, wachten, wachten... De meeste mensen zijn daar niet erg goed in. Is ook niet de meest aangename bezigheid en we proberen wachttijden zo kort mogelijk te houden om geen minuut van onze kostbare tijd te verspillen. Geduld is vaak ver te zoeken... Vanochtend was er voor mij een 'wachtsituatie', maar uiteindelijk bleek het geduld de reden voor een mooi nieuw contact!

Wat er gebeurd is? Mijn rijbewijs moet worden verlengd en dus moet ik een verklaring hebben van mijn cardioloog dat ik mag rijden. Hij had mij er voor vanochtend even tussendoor gepland. Om 8:55 was ik in het ziekenhuis. Er werd mij verteld dat de dokter er nog niet was. Nou ja, dan dus maar even wachten. Ondertussen heb ik goed in de gaten gehouden of hij inmiddels arriveerde, want ik wilde natuurlijk niet langer wachten dan nodig was. Om 9:20 baalde ik toch wel een beetje dat hij er kennelijk nog steeds niet was en hield mezelf maar steeds voor dat het een gunst was van zijn kant om mij even tussendoor te laten komen en dat ik dus niet moest zeuren (maar dat hij me kennelijk vergeten was...). Om 9:30 ben ik toch maar even gaan vragen of hij nog wel kwam, want als het nog heel lang zou gaan duren, dan zou ik toch naar huis gaan, want er is nog genoeg te doen... Hij bleek al eerder aangekomen zijn, maar hij wist niet dat ik er was en ik wist niet dat hij er was. Het komt er dus op neer dat ik een half uur voor niets heb zitten wachten...

Alles was dus een half uur later dan gepland en dan het plaats had kunnen vinden. Controle e.d. gedaan en vervolgens in zijn kamer even de brief voor de rijbewijscommissie schrijven. Ondertussen begon hij te vertellen dat hij nu weer in Openbaringen aan het lezen was en ook wel wat in Job en dat hij het toch wel erg interessant vindt. Natuurlijk kwam ook de vraag van de pizza weer aan de orde, want inmiddels zijn we al twee jaar bezig om een moment te vinden om samen pizza te gaan eten om wat meer tijd te hebben om over theologische zaken te praten.

Tijdens dit gesprek wordt er geklopt. Blijkt een andere patiënt (en tevens arts) te zijn en mijn cardioloog verwelkomt hem met open armen, want ook deze man is zeer geïnteresseerd in theologie en beide heren vinden het leuk dat het juist zo treft dat ik daar nog ben :-) Er is een interessant gesprek ontstaan over kerken, pausen, Bijbel, etc. en het resultaat van het geheel was, dat ook hij mee gaat om pizza te eten! Ook is de man zeer geïnteresseerd om eens te komen kijken bij een dienst van de Evangelische Gemeente van Rovereto.

In het half uur dat ik op de cardioloog gewacht heb, leek me de wachttijd zeer nutteloos. Als ik die tijd echter niet had gewacht, was ik op het moment dat die andere man was gekomen, allang weer weg geweest... Geduld is een schone zaak, dat is mij wel weer gebleken. In het half uur wachten heb ik de tijd gehad om nog weer extra voor mijn ontmoeting met de cardioloog te bidden en de Here God heeft de ontmoeting rijkelijk gezegend! Het idee is nu om begin januari in ieder geval met zijn drieën  maar misschien ook wel met meer (vrouw en kinderen van de cardioloog) pizza te gaan eten. Wat een happening zal dat worden :-)