Ik blijf me verbazen... Maar toch houd ik van dit land :-)

Tijdens de laatste controle in het ziekenhuis afgelopen december, heb ik direct een afspraak gemaakt voor de volgende controle die werd vastgelegd voor 11 februari. De secretaresse zei er wel bij dat ze niet zeker weet of mijn "eigen" cardioloog er dan is of een van zijn collega's, maar daar moest ik dan nog maar even over bellen tegen die tijd. Ik vond 24 januari wel "tegen die tijd", dus belde ik de secretaresse op. "Nee," zei ze, "ik heb de roosters voor februari nog niet." Arme doktoren die op 24 januari nog niet weten wanneer ze in februari moeten werken... Maar goed, ze zei dat ik 31 januari nog maar eens terug moest bellen. Dus... Vandaag heb ik weer gebeld. Wie schetst mijn verbazing dat ze nog steeds niet de roosters voor de maand februari hebben! Alleen het rooster voor deze week is bekend... De mededeling was dus dat ik komende vrijdag nog maar weer eens terug moet bellen. Zullen ze het dan wel weten? Zal ze weer zeggen dat ik een paar dagen later terug moet bellen? Of kom ik daar 11 februari en is er geen dokter, omdat niemand weet wie wer moet werken? :-)
Ik blijf me verbazen over hoe zaken hier georganiseerd zijn... En toch is mijn conclusie steeds weer dat ik ontzettend veel van dit land houd!

Boekentafel

En koud dat het was vanochtend...! Maar daar stonden we dan weer met de boekentafel in het centrum van Rovereto. De laatste keer was ruim 2 maanden geleden, want verschillende keren hebben we geen boekentafel kunnen houden in verband met het slechte weer. Vandaag was een stralende dag: mooie blauwe lucht en een heerlijke zon, maar met temperaturen rond het vriespunt en een koude wind. En ja, de zon was er dus wel, maar het plein waar wij stonden lag (natuurlijk) in de schaduw.

Door de kou waren er niet zo heel veel mensen op straat. In de 1 1/2 jaar dat ik nu hier in Rovereto ben, heb ik wel gemerkt dat het voor de Trentini erg moeilijk is om met onbekenden in gesprek te gaan. Daarentegen als ze je kennen, sluiten ze je in hun hart. Afgelopen maanden heb ik erg veel mensen mogen leren kennen en ik hoopte dan ook dat ik verschillende van hen zou mogen zien. De tijd ging voorbij. Af en toe kwam er iemand nieuwsgierig bij de tafel kijken en hadden we even gelegenheid om te praten, maar geen bekende gezien. Wederom heb ik  de Heer gedankt voor alle mensen die ik afgelopen maanden heb leren kennen en gebeden of ik misschien een van hen daar op dat moment zou mogen ontmoeten. De Here God beantwoordt gebeden, want niet veel later, zag ik een jongen aan komen die ik dus ken. Wat een bemoediging! We raakten aan de praat en het was goed! Prijs de Heer!

Aan het einde van de morgen waren we verkleumd van de kou, maar het was de moeite waard! We zien wel uit naar de lentemaanden :-)

Daar ben ik weer!

Is het alweer ruim 2 maanden geleden dat ik geschreven heb...! Mensen die mij kennen weten wat er allemaal gebeurd is en daar zal ik dan verder ook niet over uitwijden. Ik wil alleen maar zeggen dat ik weer steeds meer mijn taken en verantwoordelijkheden aan het oppakken ben en dus ook weer wekelijks mijn blog zal gaan bijhouden.

De boekentafel

Soms begin je aan een activiteit en zie je het echt niet zitten... Dat had ik vorige week zaterdag met de boekentafel. Om 8:00 begonnen we vol goede moed de partytent in elkaar te zetten om de boel leuk aan te kleden voor de maandelijkse boekentafel. Dat ging allemaal goed tot we ons realiseerde dat we het doek van de partytent niet hadden... Oeps... Dat feest ging dus even niet door en zodoende stonden we daar met echt alleen maar een tafel met boeken. Zonder aankleding, zonder gezellige decoraties... Ik heb echt wel even gedacht: "Maar Here God, wat DOE ik hier..." Ik schaamde me bijna voor de voorbijgangers dat we daar zo stonden met een "blote" tafel. 

Die dag heeft de Heer me echter weer laten zien, dat het niet in eerste instantie om de aankleding gaat, maar van of we ons helemaal afhankelijk willen stellen van Hem. Doordat het die ochtend allemaal leek "te mislukken", hebben we veel meer tijd genomen om te bidden en ons afhankelijk van Hem op te stellen. Ik kan zeggen dat het de mooiste boekentafeldag is geweest die ik tot nu toe heb meegemaakt! Prijs de Heer!

We hebben de gelegenheid gehad om met diverse personen te praten en ze uit te nodigen voor onze activiteiten. Een mevrouw heeft me een paar dagen later opgebeld om te vragen of ze naar de Bijbelstudie zou mogen komen. Ik heb de jongeman teruggezien die me 1 1/2 jaar geleden aan mijn appartement heeft geholpen en heb de gelegenheid gehad om hem van de Heer te vertellen. Een Roemeense vrouw heeft een Bijbel meegenomen en was daar echt heel erg blij mee! En zo waren er nog verschillende andere situaties.

Het was een goede les voor mij; het eerste wat wij moeten doen is naar de Heer gaan. Daar komt onze hulp vandaan!

Herfst in Trentino

En toen  brak de herfst weer aan... In oktober hebben we tamelijk wat kille dagen gehad met veel, heel veel regen. Rovereto ligt op zo'n 200 meter boven zeeniveau, dus hier regende het gewoon, maar 1000 meter hoger viel er al een flinke bak sneeuw. Na de regendagen kwamen schitterende zonnige dagen en wat een heerlijkheid is het dan om de bergen in te gaan en van het schitterende uitzicht te genieten. Wat een schoonheid ligt er in de schepping!

Inmiddels heb ik de winterbanden op de auto zitten. Hier beneden zal de sneeuw nog wel even op zich laten wachten, maar spoedig zal er ook hier wel wat vallen. Ik zie er naar uit. Lekker op de lange latten! 

Het ziekenhuis in Rovereto

Nog maar weer eens een verhaaltje over de gezondheidszorg hier :-) Afgelopen donderdag ben ik hier in Rovereto naar het ziekenhuis geweest op controle. Het ziekenhuis bestaat uit een oud en een nieuw gedeelte. Ik kwam in het oude gedeelte binnen en moest naar het nieuwe deel om het kantoor te bereiken om het het bezoek aan de cardioloog te betalen. Daarvoor kwam ik door een hele lange gang en die gang was 1,90m hoog! Met mijn 1,85m kon ik er nog net wel rechtop door, maar het was toch niet zo'n prettige ervaring. Je zou er spontaan claustrofobie van krijgen...! :-) Ik zou nog een foto maken, maar dat ben ik even vergeten. Volgende keer moet ik dat echt even doen! Gewoon echt Italiaanse hoogte ;-)

Doordat ik dus geen Italiaans gezondheidszorgpasje heb, moet ik betalen voor elk bezoek. Mijn verzekering betaalt later wel weer terug, dus dat is wel mooi en een voordeel is, dat de artsen veel vriendelijker zijn en meer tijd nemen. Ik had om 16:30 een afspraak, maar ik was er al om 15:50. Ik mocht direct naar binnen en ik ging om 17:10 weer weg! Hij nam gewoon alle tijd. Ze verdienen meer aan patiënten zoals ik die dus voor alles moeten betalen en die willen ze dus graag te vriend houden :-)

                       Het ziekenhuis van Rovereto.

De Italiaanse gezondheidszorg

Vorige week wilde ik een afspraak maken met een cardioloog voor controle hier in Rovereto. Ik verwachtte hierbij geen problemen, want ik heb tenslotte de ontslagbrief van het ziekenhuis van Rome. Er is een speciaal telefoonnummer, een afsprakenlijn als het ware. Daarmee ben ik begonnen, maar ik snapte niet helemaal hoe dat allemaal werkte, dus ik besloot om maar gewoon naar het kantoor toe te gaan: Centro Unico di Prenotazione (CUP). En daar gingen we dan. In datzelfde gebouw zit de instantie waar je pasjes voor de gezondheidszorg aan kunt vragen. Zonder zo'n pasje kun je ook geen huisarts krijgen. Omdat er bij het CUP een lange rij stond, ben ik gaan proberen om zo'n pasje te bemachtigen. Maar helaas, ik heb geen werkcontract dus kunnen ze dat niet geven... Zoals gezegd is de vervelende consequentie dan dat ik dus ook geen huisarts heb en voor ieder probleempje of voor recepten voor medicijnen naar de Eerste Hulp van het ziekenhuis zou moeten...

Duidelijk. Toen maar in de rij bij de CUP, want die afspraak was toch wel belangrijk. Eindelijk was ik aan de beurt. De eerste vraag die ze stelden was of ik een briefje van de huisarts had, want de ontslagbrief was eigenlijk niet genoeg... Ik zei dat ik geen huisarts heb en dat vonden ze wel heel raar, omdat ik toch al 4 1/2 jaar in Italië woon. Toen ik zei dat ik geen zorgpasje heb, zeiden ze dat ik daar dan toch echt achteraan moest en toen ik zei dat ik dat niet krijg, trokken ze een moeilijk gezicht en zeiden dat ik dan ook geen afspraak met de cardioloog kon maken. Wat? Waar slaat dat nou weer op...! Net alsof ik voor de lol die afspraak wil maken... Vervolgens werd ik rondgesleept door dat gebouw heen om met verschillende mensen te spreken en het was allemaal moeilijk moeilijk. Uiteindelijk was de conclusie dat ik wel een afspraak kan maken, maar dat ik contant moet betalen van tevoren. Met het bonnetje (zoals dat ook in bars gewoonte is hier ;-) kan ik dan naar die arts. Nou ja, prima, de verzekering betaalt het achteraf wel terug.

De laatste stap was vervolgens dat ze me een lijst liet zien met de namen van de specialisten met hun tarieven. Dat vind ik ook weer zoiets raars... Nou ja, in Rome hadden ze me al een naam gegeven van de specialist hier, dus ik wist wie ik moest kiezen, maar anders had ik me toch wel afgevraagd of de artsen met een hoger tarief beter zijn :-) De arts naar wie ik toega, was zeker niet de duurste, dus zou dat betekenen dat het dan ook niet zo'n goede is? Vast niet :-) Maar goed, uiteindelijk heb ik dus een afspraak en nu weet ik ook een beetje meer over hoe de Italiaanse gezondheidszorg werkt.