Het begon vanochtend toen ik bij de post een rekening van mijn Italiaanse mobiele-telefoon-abonnement vond. Beetje vreemd, want in de 18 maanden dat ik dat abonnement heb, werd alles direct via mijn credit card van mijn Nederlandse rekening afgeschreven. Oh ja, deze maand had ik een nieuwe kaart gekregen en twee weken terug ook al gebeld om dat nieuwe nummer door te geven. Nog maar weer eens even met die gezellige organisatie bellen dan.
"Wilt u ... kies 1, wilt u ... kies 2," etc. Na een aantal minuten proberen het goede antwoord te kiezen op alle keuzen die ze maar bieden, kreeg ik dan toch eindelijk iemand aan de lijn. Het probleem uitgelegd. "Ik ga het even voor nu nakijken." Terwijl hij aan het kijken is, krijg ik een geweldig stukje muziek te horen (NOT). En daar is de aardige man weer terug en ik ben ook nog steeds heel aardig, want de oplossing ligt binnen handbereik. "Er staat dat u de rekening via een acceptgiro wilt betalen." "Pardon? Ik heb juist twee weken terug gebeld om het nieuwe nummer door te geven, omdat ik dat juist NIET wil." (als ik via internet betaal of naar de bank of het postkantoor ga, komen er altijd een paar euro transactiekosten bij!) "Sorry mevrouw, dan voer ik het nieuwe nummer even in. Kunt u me de eerste zes cijfers even geven?" Braaf als ik ben, doe ik dat, want er is immers nog steeds hoop op een goede afloop. Even blijft het stil aan de andere kant. "Sorry mevrouw, deze kaart wordt niet geaccepteerd." Nu ben ik even stil. "Niet geaccepteerd? Waarom niet? Het is nog dezelfde kaart als voorheen alleen het nummer is veranderd." "Nee mevrouw, dat kan niet, ook de vorige kaart konden we niet accepteren." Nu begin ik toch wel een beetje kriegel te worden. Hoezo dat kan niet? 18 maanden lang heb ik de rekening zo betaald en er geen omkijken naar gehad en dan gaat zo'n typ daar me een beetje zitten vertellen dat dat niet kan. "Nee mevrouw, er is geen overeenkomst tussen uw bank en onze organisatie. Heeft u ook een andere kaart?" "Nee meneer, hoeveel credit cards denkt u dat ik heb?" (nou ja, ik heb er nog wel een, maar die moet opgeladen worden en dan moet ik daar vervolgens weer transactiekosten voor betalen. Bovendien vind ik het irritant om overal geld op te hebben staan, en deze kaart wordt ALTIJD geaccepteerd!) Toch iets minder lief aan de telefoon, hebben we dit gesprek afgesloten.
Een beetje gepikeerd hang ik op. Dan maar even de bank in Nederland bellen om te vragen hoe dat nou kan. Zonder weer een quiz te hoeven doen, krijg ik direct een medewerker te spreken (is maar goed ook, want voor dit telefoontje moest ik wél betalen, gelukkig is er skype, dat scheelt weer :-) Geen idee hoe dat nou kan en in Italië zouden ze in principe de kaart moeten accepteren. Er zijn inderdaad andere Italiaanse organisaties die gewoon mijn nummer hebben ingevoerd en de automatische incasso gaat daar zonder problemen verder. Alleen deze belclub die waarschijnlijk een van de grootste is in Italië kan er dan plotseling niks mee... Mij wordt meegedeeld dat het verhaal van "de overeenkomst" geen hout snijdt, maar dat zij verder niet weet waar dit probleem door veroorzaakt wordt (en ze bedankt me heel vriendelijk voor het bellen).
Nog maar een keer de mobiele-foon-club gebeld (dat nummer is toch gratis ;-) Gelukkig wist ik de antwoorden van de meerkeuzevragen nog en kreeg ik tamelijk vlot iemand aan de lijn. Iemand anders en dat gaf me weer een beetje moed. Nieuwe persoon, nieuwe inzichten. Weer het probleem uitgelegd. Zij ging ook weer proberen om het nummer in te voeren, maar wederom dus hetzelfde verhaal. FRUSTRATIE! De grootste frustratie kwam nog wel voort uit het feit dat "zij" daar aan de telefoon niet zelf na ging denken, maar direct vroeg aan "hij" die ik eerder al aan de telefoon had gehad. Nee, zo kom je ook niet op nieuwe oplossingen...
Er rest mij dus niks anders op dit moment dan toch maar naar het postkantoor te lopen om de rekening te gaan betalen en de extra kosten die daar dan bij komen... Maar lieve mensen van de belclub, jullie moeten echt niet denken dat ik mijn contract bij jullie ga verlengen als jullie mijn credit card niet accepteren... En al helemaal niet als jullie zeggen dat jullie eerder dergelijke kaarten ook niet accepteerden! Kijk jullie administratie nog maar eens een keer na en licht jullie systemen door!
En zo ging er weer bijna een uur voorbij om uiteindelijk niks verder te zijn gekomen dan aan het begin van de belcyclus. Dag allemaal, ik ben naar het postkantoor...
vrijdag 30 maart 2012
zaterdag 10 maart 2012
Weer een bijzondere ontmoeting
Al vaker heb ik geschreven over op zichzelf niet direct aangename situaties maar waaraan dan plotseling toch weer een bijzondere draai wordt gegeven. Afgelopen week gebeurde dat weer.
Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)
Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!
De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.
Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)
Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)
Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!
De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.
Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)
vrijdag 24 februari 2012
Rondje Nederland
En daar vertrok ik met de auto op vrijdag 3 februari vanuit Rovereto om vervolgens op zaterdag 4 februari in Limburg aan te komen. Ik kan zeggen dat het echt topsport is om in een korte tijd zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken. Op zondag 5 februari begon de Giro di Olanda en zo kwam ik uiteindelijk van Brunssum/Treebeek tot Leeuwarden en van Utrecht tot Deventer en een heleboel plaatsen daar tussenin. Het was vermoeiend, maar ook ontzettend leuk. Ik geniet er steeds weer van om te vertellen van wat de Here God in Rovereto doet!
Op donderdag 23 februari had ik de laatste presentatie van deze rit en dat was een "thuiswedstrijd" in Heerenveen. Ondanks dat het geven van een presentatie altijd wel een beetje spanning met zich meebrengt, was het toch weer heel leuk :-) We kwamen even wat moeizaam op gang, omdat het bij laptop 1 niet lukte om het beeld op de beamer te krijgen. Dan laptop 2 maar proberen, maar het bleek dat daar geen Powerpoint op zat. De laatste hoop was laptop 3 en dat ging gelukkig helemaal goed. Een presentatie houden zonder dat je foto's kunt laten zien is uiteraard ook wel mogelijk, maar dat maakt het ook veel minder interessant natuurlijk. Ik was dus wel heel blij dat ik de Powerpointpresentatie uiteindelijk toch kon gebruiken, al begonnen we wel een half uur later dan gepland (maar dat is natuurlijk wel heeeeeeeeel Italiaans ;-)
Op donderdag 23 februari had ik de laatste presentatie van deze rit en dat was een "thuiswedstrijd" in Heerenveen. Ondanks dat het geven van een presentatie altijd wel een beetje spanning met zich meebrengt, was het toch weer heel leuk :-) We kwamen even wat moeizaam op gang, omdat het bij laptop 1 niet lukte om het beeld op de beamer te krijgen. Dan laptop 2 maar proberen, maar het bleek dat daar geen Powerpoint op zat. De laatste hoop was laptop 3 en dat ging gelukkig helemaal goed. Een presentatie houden zonder dat je foto's kunt laten zien is uiteraard ook wel mogelijk, maar dat maakt het ook veel minder interessant natuurlijk. Ik was dus wel heel blij dat ik de Powerpointpresentatie uiteindelijk toch kon gebruiken, al begonnen we wel een half uur later dan gepland (maar dat is natuurlijk wel heeeeeeeeel Italiaans ;-)
 |
| 22 gasten en een computer die werkt, dus daar gaan we! |
 |
| Het is wel duidelijk dat ik lol heb :-) |
woensdag 1 februari 2012
Klaagcultuur
Er wordt wel eens gezegd dat Nederlanders altijd wat te klagen moeten hebben. Als de zon schijnt is het te warm en te droog en moet er nodig regen komen en als het dan regent dan is het toch wat dat de zon maar nooit schijnt.
Ik moet zeggen, Italianen kunnen er ook wat van...! Twee weken terug moest ik mijn rijbewijs verlengen. Omdat ik een "speciaal geval" :-) ben, moet daarvoor naar een speciale medische commissie waar ook ouderen heen moeten voor hun medische keuring. Een wachtkamer vol met oude mensen die nauwelijks de ene voet voor de andere kunnen krijgen, maar dan wel verwachten dat ze goedgekeurd zullen worden voor heb rijbewijs, en een paar jongere mensen zoals ik.
En dan begint het wachten en daarmee ook het geklaag. Over de regering, over het weer, over het systeem, over de belastingen, over de jeugd van tegenwoordig, over het ouder worden, over de kleinkinderen, over alle onderwerpen die je maar kunt verzinnen.
Twee klachten vond ik zelf eigenlijk best wel grappig. Een man van 83 zei: "En ze willen me mijn rijbewijs niet meer geven, omdat ze zeggen dat ik niet meer goed zie. Maar ik heb mijn hele leven lang gereden!" Dat vind ik dan wel grappige logica :-)
Of vier mensen die samen zaten te klagen over de lange wachttijd. Het was 9:30 en ze zaten er ook al even, dus op zich hadden ze wel gelijk. Tot er een aan de anderen vroeg: "Wanneer hebben jullie een afspraak dan?" Antwoord: "Om 11:00". Daar moet ik dan wel weer om lachen hoor. Het lijkt wel of ze gewoon de gelegenheden opzoeken maar te kunnen klagen.
Uiteindelijk ben ik met wachten en bureaucratie een half uur daar in dat kantoor geweest, dus de wachttijden vielen best wel mee (als je op de tijd van je afspraak komt :-)
Bij het uitreiken van de documenten voor de verlenging stond ik naast een stokoude man die bijna omviel en het frappante is dan, dat zijn rijbewijs voor 24 maanden is verlengd, en het mijne maar voor 12. Ik vind dat ik dus wel een reden heb om te klagen. Maar ja, waarom zou ik, de wet is de wet en als zij zegt dat mijn rijbewijs over 12 maanden weer verlengd moet worden, dan kunnen die keuringsartsen daar niks aan doen en de dames achter loket ook niet. Dan is het toch gewoon gezelliger om het geheel maar te accepteren zoals het komt en blij te zijn, dat ik mijn rijbewijs weer heb kunnen verlengen! :-)
Ik moet zeggen, Italianen kunnen er ook wat van...! Twee weken terug moest ik mijn rijbewijs verlengen. Omdat ik een "speciaal geval" :-) ben, moet daarvoor naar een speciale medische commissie waar ook ouderen heen moeten voor hun medische keuring. Een wachtkamer vol met oude mensen die nauwelijks de ene voet voor de andere kunnen krijgen, maar dan wel verwachten dat ze goedgekeurd zullen worden voor heb rijbewijs, en een paar jongere mensen zoals ik.
En dan begint het wachten en daarmee ook het geklaag. Over de regering, over het weer, over het systeem, over de belastingen, over de jeugd van tegenwoordig, over het ouder worden, over de kleinkinderen, over alle onderwerpen die je maar kunt verzinnen.
Twee klachten vond ik zelf eigenlijk best wel grappig. Een man van 83 zei: "En ze willen me mijn rijbewijs niet meer geven, omdat ze zeggen dat ik niet meer goed zie. Maar ik heb mijn hele leven lang gereden!" Dat vind ik dan wel grappige logica :-)
Of vier mensen die samen zaten te klagen over de lange wachttijd. Het was 9:30 en ze zaten er ook al even, dus op zich hadden ze wel gelijk. Tot er een aan de anderen vroeg: "Wanneer hebben jullie een afspraak dan?" Antwoord: "Om 11:00". Daar moet ik dan wel weer om lachen hoor. Het lijkt wel of ze gewoon de gelegenheden opzoeken maar te kunnen klagen.
Uiteindelijk ben ik met wachten en bureaucratie een half uur daar in dat kantoor geweest, dus de wachttijden vielen best wel mee (als je op de tijd van je afspraak komt :-)
Bij het uitreiken van de documenten voor de verlenging stond ik naast een stokoude man die bijna omviel en het frappante is dan, dat zijn rijbewijs voor 24 maanden is verlengd, en het mijne maar voor 12. Ik vind dat ik dus wel een reden heb om te klagen. Maar ja, waarom zou ik, de wet is de wet en als zij zegt dat mijn rijbewijs over 12 maanden weer verlengd moet worden, dan kunnen die keuringsartsen daar niks aan doen en de dames achter loket ook niet. Dan is het toch gewoon gezelliger om het geheel maar te accepteren zoals het komt en blij te zijn, dat ik mijn rijbewijs weer heb kunnen verlengen! :-)
woensdag 25 januari 2012
De aarde beeft!
De afgelopen maanden is het op vele fronten onrustig geweest in Italië. Uiteraard op politiek vlak. Italië in crisis, in of uit de eurozone, vergaande bezuinigingen wat vervolgens weer stakingen veroorzaakt (momenteel vrachtwagenblokkades tegen de hoge brandstof- en tolkosten) en veel ontevredenheid onder de Italianen. En vervolgens was Italië in het nieuws om de ramp met het cruiseschip. Een ongeluk? Een fout? Dood door schuld?
De aarde beeft! (figuurlijk)
En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.
Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...
De aarde beeft! (letterlijk)
En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)
De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken." (Spr 14:26-27 NBG)
De aarde beeft! (figuurlijk)
En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.
Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...
De aarde beeft! (letterlijk)
En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)
De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken." (Spr 14:26-27 NBG)
vrijdag 20 januari 2012
Frustratiemomenten worden zegenmomenten!
Soms ben je druk bezig met het organiseren van activiteiten en komt in een moment van ontmoediging en frustratie zomaar de vraag in je op: "Waar doen we het eigenlijk voor?" Vervolgens gebeurt er dan iets waardoor je je direct weer helemaal realiseert "waarvoor", maar vooral "voor Wie" we het allemaal doen!
Zo ook vorige week. Van 8-15 januari was er de Wereld Gebedsweek. Ook in onze kerk hebben we van maandag tot zaterdag bidstonden georganiseerd in het kader van deze week. En dan is er de eerste avond. Geen idee hoeveel mensen te verwachten, niet hele grote groepen misschien, maar dan toch een man/vrouw of tien? Zou dat een reële verwachting zijn? We waren met z'n drieën... Een beetje teleurstellend, maar het was een goede avond.
Avond twee dan? Of avond drie of vier? Het aantal bleef op drie à vier personen hangen. Beetje frustrerend toch als in de kerk vaak het geluid wordt gehoord dat er te weinig gebeden wordt en dat we meer bidstonden zouden moeten organiseren... Hele goede tijden samen hoor, maar is het het waard om een persoon 50 km te laten reizen en een andere 60 km om hier op een bidstond te komen waar we vervolgens met z'n drieën of vieren zijn en waar de mensen die dichterbij wonen, niet komen...?!
Het antwoord is: JA! De vijfde avond waren we met zeven mensen! Niet dat het aantal van onze eigen gemeente explosief gegroeid was, nee, wij waren wederom met z'n drieën. Er waren echter ook drie broeders en zusters uit andere gemeenten en het was heel gaaf om zo samen te mogen bidden, maar de grootste zegen van de avond was denk ik wel, dat er zomaar een man binnen kwam lopen die naast de kerk woont. Hij had het licht zien branden, zag het bordje "open" staan en kwam dus maar binnen! Hij is de hele avond gebleven. Hij heeft de gebeden gehoord en de liederen geprobeerd mee te zingen. Hij ging vervolgens bemoedigd naar huis, en wij ook!
De Here God werkt, ook als ons de moed in de schoenen zakt, omdat we even misschien geen vrucht van ons werk zien...!
Dan denk je dat je daar wat van geleerd hebt en dat je het de volgende keer anders gaat doen... Maar ook afgelopen woensdag kwam er weer zo'n "frustratiemomentje". Zondag in de kerk had op een na de hele celgroep gezegd dat ze op de Bijbelstudieavond zouden komen op woensdag (dan zouden we met 8 zijn). Is een mooi aantal. Dus, ik bereidde me voor, ik organiseerde de avond en zo kwam ik mooi op tijd op woensdagavond in de kerkzaal aan. Die middag had één iemand me een smsje gestuurd dat ze onverwacht niet kon komen. Nou, dan zijn we met zeven. Officieel beginnen we om 19:00 en op dat moment waren we met z'n drieën... Een half uur later was duidelijk dat we de anderen niet meer hoefden te verwachten. Even diep ademhalen... Een van de drie had 50 km gereisd om er te kunnen zijn, nummer twee had ruzie gehad met haar man omdat hij (niet-Christen) niet wilde dat ze zou gaan en ik had me dus voorbereid op de studie. Kun je je dan voorstellen dat er een beetje een sfeer van frustratie heerste?
Ook de tijd die we met z'n drieën hadden, was overigens heel goed hoor! En rond 20:00 hoorden we de deur. Het was wederom onze buurman die licht zag branden en toch wel weer nieuwsgierig was naar wat er binnen gebeurde. Met hem hebben we een stukje uit de Bijbel gelezen en met z'n vieren hebben we gebeden. Uiteindelijk werd het een heel bijzondere avond! :-) Prijs de Heer!
Zo ook vorige week. Van 8-15 januari was er de Wereld Gebedsweek. Ook in onze kerk hebben we van maandag tot zaterdag bidstonden georganiseerd in het kader van deze week. En dan is er de eerste avond. Geen idee hoeveel mensen te verwachten, niet hele grote groepen misschien, maar dan toch een man/vrouw of tien? Zou dat een reële verwachting zijn? We waren met z'n drieën... Een beetje teleurstellend, maar het was een goede avond.
Avond twee dan? Of avond drie of vier? Het aantal bleef op drie à vier personen hangen. Beetje frustrerend toch als in de kerk vaak het geluid wordt gehoord dat er te weinig gebeden wordt en dat we meer bidstonden zouden moeten organiseren... Hele goede tijden samen hoor, maar is het het waard om een persoon 50 km te laten reizen en een andere 60 km om hier op een bidstond te komen waar we vervolgens met z'n drieën of vieren zijn en waar de mensen die dichterbij wonen, niet komen...?!
Het antwoord is: JA! De vijfde avond waren we met zeven mensen! Niet dat het aantal van onze eigen gemeente explosief gegroeid was, nee, wij waren wederom met z'n drieën. Er waren echter ook drie broeders en zusters uit andere gemeenten en het was heel gaaf om zo samen te mogen bidden, maar de grootste zegen van de avond was denk ik wel, dat er zomaar een man binnen kwam lopen die naast de kerk woont. Hij had het licht zien branden, zag het bordje "open" staan en kwam dus maar binnen! Hij is de hele avond gebleven. Hij heeft de gebeden gehoord en de liederen geprobeerd mee te zingen. Hij ging vervolgens bemoedigd naar huis, en wij ook!
De Here God werkt, ook als ons de moed in de schoenen zakt, omdat we even misschien geen vrucht van ons werk zien...!
Dan denk je dat je daar wat van geleerd hebt en dat je het de volgende keer anders gaat doen... Maar ook afgelopen woensdag kwam er weer zo'n "frustratiemomentje". Zondag in de kerk had op een na de hele celgroep gezegd dat ze op de Bijbelstudieavond zouden komen op woensdag (dan zouden we met 8 zijn). Is een mooi aantal. Dus, ik bereidde me voor, ik organiseerde de avond en zo kwam ik mooi op tijd op woensdagavond in de kerkzaal aan. Die middag had één iemand me een smsje gestuurd dat ze onverwacht niet kon komen. Nou, dan zijn we met zeven. Officieel beginnen we om 19:00 en op dat moment waren we met z'n drieën... Een half uur later was duidelijk dat we de anderen niet meer hoefden te verwachten. Even diep ademhalen... Een van de drie had 50 km gereisd om er te kunnen zijn, nummer twee had ruzie gehad met haar man omdat hij (niet-Christen) niet wilde dat ze zou gaan en ik had me dus voorbereid op de studie. Kun je je dan voorstellen dat er een beetje een sfeer van frustratie heerste?
Ook de tijd die we met z'n drieën hadden, was overigens heel goed hoor! En rond 20:00 hoorden we de deur. Het was wederom onze buurman die licht zag branden en toch wel weer nieuwsgierig was naar wat er binnen gebeurde. Met hem hebben we een stukje uit de Bijbel gelezen en met z'n vieren hebben we gebeden. Uiteindelijk werd het een heel bijzondere avond! :-) Prijs de Heer!
donderdag 24 november 2011
Telefoonterreur wordt telefoonvreugde
Met het woord "telefoonterreur" refereer ik aan de blog dat ik zo'n twee weken geleden geschreven heb. Een bedrijf dat maar blijft bellen om me te vertellen van een of andere actie die toch zeker heel nuttig voor mij is. Een tijdje ben ik verschoond gebleven van deze telefoontjes en ik begon bijna te denken dat ze eindelijk begrepen hadden dat ik GEEN interesse heb in hun aanbieding waardoor ik minder zou gaan betalen, maar uiteindelijk meer betaal voor dingen die ik helemaal niet gebruik.
Maar, vandaag ging de telefoon. Ja, met "Jan" van bedrijf A. We willen u graag het volgende aanbod doen... Ik weerstond op dat moment om direct op te leggen en luisterde naar wat hij te vertellen had (ik dacht dat ze wel eens iets nieuws aan zouden gaan bieden, maar het ging weer over precies hetzelfde). Ik maakte hem dus duidelijk dat ik geen interesse had en, hoe het zo gekomen is, weet ik niet meer, maar we kwamen te praten over de Bijbel. Daardoor ontstond er een leuk gesprek. Op een gegeven moment zei hij dat hij dit soort gesprekken eigenlijk niet onder werktijd kon voeren, maar wederom stelde hij een vraag. Ik heb zo aan de telefoon mijn getuigenis kunnen geven en hij was zeer geïnteresseerd. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij me nog een keer privé zal bellen om dit gesprek voort te zetten.
Ik geloof zeker dat de Here God het zo geleid heeft. Het is toch bijzonder hoe Hij hele gewone situaties kan ombuigen naar situaties waarin wij, als Zijn kinderen, mogen getuigen! Prijs de Heer!
Maar, vandaag ging de telefoon. Ja, met "Jan" van bedrijf A. We willen u graag het volgende aanbod doen... Ik weerstond op dat moment om direct op te leggen en luisterde naar wat hij te vertellen had (ik dacht dat ze wel eens iets nieuws aan zouden gaan bieden, maar het ging weer over precies hetzelfde). Ik maakte hem dus duidelijk dat ik geen interesse had en, hoe het zo gekomen is, weet ik niet meer, maar we kwamen te praten over de Bijbel. Daardoor ontstond er een leuk gesprek. Op een gegeven moment zei hij dat hij dit soort gesprekken eigenlijk niet onder werktijd kon voeren, maar wederom stelde hij een vraag. Ik heb zo aan de telefoon mijn getuigenis kunnen geven en hij was zeer geïnteresseerd. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij me nog een keer privé zal bellen om dit gesprek voort te zetten.
Ik geloof zeker dat de Here God het zo geleid heeft. Het is toch bijzonder hoe Hij hele gewone situaties kan ombuigen naar situaties waarin wij, als Zijn kinderen, mogen getuigen! Prijs de Heer!
Abonneren op:
Posts (Atom)