Het is nu bijna drie jaar geleden dat ik naar Rovereto verhuisde en al heel geregeld heb ik gezegd dat het hoog tijd werd om lid te worden van een vereniging. Met als doel aan de ene kant mijn welbevinden (ik wilde toch wel een sportvereniging zoeken) en aan de andere kant nieuwe contacten opdoen. Hoe vaak heb ik op internet al wel gekeken en gedacht dat er wel leuke dingen bij zaten, maar uiteindelijk toch niks ondernomen... Maar in de afgelopen twee weken zijn de mogelijkheden me in de schoot geworpen en ik vind het geweldig!
Drie weken geleden ging ik lunchen bij een vriendin en heb ik ook haar man ontmoet. Hij zit helemaal in de voetbalwereld en ik noemde langs mijn neus weg dat ik toen ik in Rome woonde wel veel gevoetbald heb met vrienden en dat ik daar keepte. Hij nodigde me direct uit om met hem en zijn vrienden mee te komen spelen, omdat ze vaak een keeper missen. Nee, direct gaan spelen ben ik niet, omdat ik eerst even met mijn cardioloog moest overleggen en ik tevens eerst die mannen wilde leren kennen. Ik ben dus gaan kijken, heb die lui ontmoet en vervolgens werd ik direct uitgenodigd voor een BBQ een paar dagen later.
De man van die vriendin kent ook iemand van het damesvoetbalelftal van Rovereto en zodoende heb ik een paar dagen terug een van de trainers ontmoet. Zoals het nu lijkt, ga ik er dus echt voor om vanaf augustus in een elftal te gaan spelen! Dat heb ik nog nooit gedaan, maar het lijkt me super! En zoals ik al zei, hierdoor heb ik ontzettend veel mensen leren kennen en dat geeft me energie! Ik ben een mensen-mens. Bovendien heeft de Here God me niet voor niets hier in Rovereto geplaatst natuurlijk. Ik ben ervan overtuigd dat hij harten zal gaan aanraken!
En dan is er natuurlijk die vraag: "Waarom heb ik dit zolang uitgesteld?" Kennen jullie dat? Uitstelgedrag? Onzekerheid, niet weten hoe het aan te pakken, niet weten welke stappen te ondernemen, etc... Maar de Here God vond het nu duidelijk tijd geworden en ik prijs Hem daarvoor! :-)
donderdag 7 juni 2012
donderdag 31 mei 2012
Aardbeving
De afgelopen dagen zijn de aardbevingen van zondag 20 mei en dinsdag 29 mei logischerwijze gesprek van de dag geweest. Tientallen doden, vele gewonden, duizenden daklozen. Veel mensen hebben gevraagd hoeveel ik er hier van gemerkt heb.
Op het kaartje is het episch centrum met een sterretje aangegeven. Rovereto, waar ik woon, staat bovenaan in het midden op de kaart en is zo'n 150km vanaf het episch centrum. Dat is natuurlijk relatief dichtbij.
Omdat de aardbeving van 20 mei 's nachts was, heb ik daar relatief weinig van gemerkt. Ik ben er uiteraard wakker van geworden, maar voordat ik echt door had wat er gaande was, was het al ongeveer over. Ik ben toen wel opgestaan, omdat ik me er bewust van was dat het een tamelijk krachtige aardbeving was geweest en ik ben op internet gaan zoeken naar wat er precies gebeurd was. Al gauw kwam de berichtgeving op gang dat er een aantal historische gebouwen ingestort was in de buurt van het episch centrum en dat daarbij een aantal mensen omgekomen was. Bij veel mensen kwam direct ook de herinnering naar boven van de aardbeving in Aquila in 2009 en daardoor heerste er angst. Omdat er hier in de provincie eigenlijk geen schade was e.d. ging het leven hier gewoon door.
Af en toe voelden we nog een naschok, maar die waren over het algemeen niet zo krachtig. Anders was dat dus afgelopen dinsdagochtend. Ik zat net Stille Tijd te houden toen ik de aardbeving voelde. Meteen was ik me er van bewust dat hij te krachtig was voor een naschok en dat het dus een nieuwe aardbeving was. Ik zag mijn boekenkasten en staande lampen heen en weer gaan en ik hoorde de rolluiken klapperen. Dit was toch wel heel angstaanjagend, vooral omdat het tamelijk lang duurde. Je wilt wel iets doen, je wilt ontsnappen aan datgene wat gebeurt, maar je kunt nergens heen. Dat besef is denk ik wel het ergste. Nog een hele tijd na de beving zat ik nog te beven op mijn stoel; deels door naschokken, deels doordat het evenwichtsgevoel toch een beetje verstoord was op een of andere manier.
Via de moderne media kwamen al heel gauw de berichten dat de situatie ernstiger was dan de week ervoor. Vooral doordat een aantal gebouwen al heel erg verzwakt was door de beving van eerder. In Trentino was er wederom eigenlijk geen schade, maar bij het episch centrum dus des te meer.
Bij de beving van dinsdag ben ik wel even bang geweest, maar na afloop verdween die angst ook weer. Toch zijn er heel veel mensen die nu voortdurend in angst leven. Veel mensen hebben me de vraag gesteld "Waarom laat God dit gebeuren?" Dit is vervolgens een mooie gelegenheid om van Hem te getuigen. Laten we bidden dat door deze situatie heen, velen de Levende Heer mogen leren kennen!
Omdat de aardbeving van 20 mei 's nachts was, heb ik daar relatief weinig van gemerkt. Ik ben er uiteraard wakker van geworden, maar voordat ik echt door had wat er gaande was, was het al ongeveer over. Ik ben toen wel opgestaan, omdat ik me er bewust van was dat het een tamelijk krachtige aardbeving was geweest en ik ben op internet gaan zoeken naar wat er precies gebeurd was. Al gauw kwam de berichtgeving op gang dat er een aantal historische gebouwen ingestort was in de buurt van het episch centrum en dat daarbij een aantal mensen omgekomen was. Bij veel mensen kwam direct ook de herinnering naar boven van de aardbeving in Aquila in 2009 en daardoor heerste er angst. Omdat er hier in de provincie eigenlijk geen schade was e.d. ging het leven hier gewoon door.
Af en toe voelden we nog een naschok, maar die waren over het algemeen niet zo krachtig. Anders was dat dus afgelopen dinsdagochtend. Ik zat net Stille Tijd te houden toen ik de aardbeving voelde. Meteen was ik me er van bewust dat hij te krachtig was voor een naschok en dat het dus een nieuwe aardbeving was. Ik zag mijn boekenkasten en staande lampen heen en weer gaan en ik hoorde de rolluiken klapperen. Dit was toch wel heel angstaanjagend, vooral omdat het tamelijk lang duurde. Je wilt wel iets doen, je wilt ontsnappen aan datgene wat gebeurt, maar je kunt nergens heen. Dat besef is denk ik wel het ergste. Nog een hele tijd na de beving zat ik nog te beven op mijn stoel; deels door naschokken, deels doordat het evenwichtsgevoel toch een beetje verstoord was op een of andere manier.
Via de moderne media kwamen al heel gauw de berichten dat de situatie ernstiger was dan de week ervoor. Vooral doordat een aantal gebouwen al heel erg verzwakt was door de beving van eerder. In Trentino was er wederom eigenlijk geen schade, maar bij het episch centrum dus des te meer.
Bij de beving van dinsdag ben ik wel even bang geweest, maar na afloop verdween die angst ook weer. Toch zijn er heel veel mensen die nu voortdurend in angst leven. Veel mensen hebben me de vraag gesteld "Waarom laat God dit gebeuren?" Dit is vervolgens een mooie gelegenheid om van Hem te getuigen. Laten we bidden dat door deze situatie heen, velen de Levende Heer mogen leren kennen!
vrijdag 30 maart 2012
Het verhaal van het Italiaanse abonnement en de Nederlandse credit card
Het begon vanochtend toen ik bij de post een rekening van mijn Italiaanse mobiele-telefoon-abonnement vond. Beetje vreemd, want in de 18 maanden dat ik dat abonnement heb, werd alles direct via mijn credit card van mijn Nederlandse rekening afgeschreven. Oh ja, deze maand had ik een nieuwe kaart gekregen en twee weken terug ook al gebeld om dat nieuwe nummer door te geven. Nog maar weer eens even met die gezellige organisatie bellen dan.
"Wilt u ... kies 1, wilt u ... kies 2," etc. Na een aantal minuten proberen het goede antwoord te kiezen op alle keuzen die ze maar bieden, kreeg ik dan toch eindelijk iemand aan de lijn. Het probleem uitgelegd. "Ik ga het even voor nu nakijken." Terwijl hij aan het kijken is, krijg ik een geweldig stukje muziek te horen (NOT). En daar is de aardige man weer terug en ik ben ook nog steeds heel aardig, want de oplossing ligt binnen handbereik. "Er staat dat u de rekening via een acceptgiro wilt betalen." "Pardon? Ik heb juist twee weken terug gebeld om het nieuwe nummer door te geven, omdat ik dat juist NIET wil." (als ik via internet betaal of naar de bank of het postkantoor ga, komen er altijd een paar euro transactiekosten bij!) "Sorry mevrouw, dan voer ik het nieuwe nummer even in. Kunt u me de eerste zes cijfers even geven?" Braaf als ik ben, doe ik dat, want er is immers nog steeds hoop op een goede afloop. Even blijft het stil aan de andere kant. "Sorry mevrouw, deze kaart wordt niet geaccepteerd." Nu ben ik even stil. "Niet geaccepteerd? Waarom niet? Het is nog dezelfde kaart als voorheen alleen het nummer is veranderd." "Nee mevrouw, dat kan niet, ook de vorige kaart konden we niet accepteren." Nu begin ik toch wel een beetje kriegel te worden. Hoezo dat kan niet? 18 maanden lang heb ik de rekening zo betaald en er geen omkijken naar gehad en dan gaat zo'n typ daar me een beetje zitten vertellen dat dat niet kan. "Nee mevrouw, er is geen overeenkomst tussen uw bank en onze organisatie. Heeft u ook een andere kaart?" "Nee meneer, hoeveel credit cards denkt u dat ik heb?" (nou ja, ik heb er nog wel een, maar die moet opgeladen worden en dan moet ik daar vervolgens weer transactiekosten voor betalen. Bovendien vind ik het irritant om overal geld op te hebben staan, en deze kaart wordt ALTIJD geaccepteerd!) Toch iets minder lief aan de telefoon, hebben we dit gesprek afgesloten.
Een beetje gepikeerd hang ik op. Dan maar even de bank in Nederland bellen om te vragen hoe dat nou kan. Zonder weer een quiz te hoeven doen, krijg ik direct een medewerker te spreken (is maar goed ook, want voor dit telefoontje moest ik wél betalen, gelukkig is er skype, dat scheelt weer :-) Geen idee hoe dat nou kan en in Italië zouden ze in principe de kaart moeten accepteren. Er zijn inderdaad andere Italiaanse organisaties die gewoon mijn nummer hebben ingevoerd en de automatische incasso gaat daar zonder problemen verder. Alleen deze belclub die waarschijnlijk een van de grootste is in Italië kan er dan plotseling niks mee... Mij wordt meegedeeld dat het verhaal van "de overeenkomst" geen hout snijdt, maar dat zij verder niet weet waar dit probleem door veroorzaakt wordt (en ze bedankt me heel vriendelijk voor het bellen).
Nog maar een keer de mobiele-foon-club gebeld (dat nummer is toch gratis ;-) Gelukkig wist ik de antwoorden van de meerkeuzevragen nog en kreeg ik tamelijk vlot iemand aan de lijn. Iemand anders en dat gaf me weer een beetje moed. Nieuwe persoon, nieuwe inzichten. Weer het probleem uitgelegd. Zij ging ook weer proberen om het nummer in te voeren, maar wederom dus hetzelfde verhaal. FRUSTRATIE! De grootste frustratie kwam nog wel voort uit het feit dat "zij" daar aan de telefoon niet zelf na ging denken, maar direct vroeg aan "hij" die ik eerder al aan de telefoon had gehad. Nee, zo kom je ook niet op nieuwe oplossingen...
Er rest mij dus niks anders op dit moment dan toch maar naar het postkantoor te lopen om de rekening te gaan betalen en de extra kosten die daar dan bij komen... Maar lieve mensen van de belclub, jullie moeten echt niet denken dat ik mijn contract bij jullie ga verlengen als jullie mijn credit card niet accepteren... En al helemaal niet als jullie zeggen dat jullie eerder dergelijke kaarten ook niet accepteerden! Kijk jullie administratie nog maar eens een keer na en licht jullie systemen door!
En zo ging er weer bijna een uur voorbij om uiteindelijk niks verder te zijn gekomen dan aan het begin van de belcyclus. Dag allemaal, ik ben naar het postkantoor...
"Wilt u ... kies 1, wilt u ... kies 2," etc. Na een aantal minuten proberen het goede antwoord te kiezen op alle keuzen die ze maar bieden, kreeg ik dan toch eindelijk iemand aan de lijn. Het probleem uitgelegd. "Ik ga het even voor nu nakijken." Terwijl hij aan het kijken is, krijg ik een geweldig stukje muziek te horen (NOT). En daar is de aardige man weer terug en ik ben ook nog steeds heel aardig, want de oplossing ligt binnen handbereik. "Er staat dat u de rekening via een acceptgiro wilt betalen." "Pardon? Ik heb juist twee weken terug gebeld om het nieuwe nummer door te geven, omdat ik dat juist NIET wil." (als ik via internet betaal of naar de bank of het postkantoor ga, komen er altijd een paar euro transactiekosten bij!) "Sorry mevrouw, dan voer ik het nieuwe nummer even in. Kunt u me de eerste zes cijfers even geven?" Braaf als ik ben, doe ik dat, want er is immers nog steeds hoop op een goede afloop. Even blijft het stil aan de andere kant. "Sorry mevrouw, deze kaart wordt niet geaccepteerd." Nu ben ik even stil. "Niet geaccepteerd? Waarom niet? Het is nog dezelfde kaart als voorheen alleen het nummer is veranderd." "Nee mevrouw, dat kan niet, ook de vorige kaart konden we niet accepteren." Nu begin ik toch wel een beetje kriegel te worden. Hoezo dat kan niet? 18 maanden lang heb ik de rekening zo betaald en er geen omkijken naar gehad en dan gaat zo'n typ daar me een beetje zitten vertellen dat dat niet kan. "Nee mevrouw, er is geen overeenkomst tussen uw bank en onze organisatie. Heeft u ook een andere kaart?" "Nee meneer, hoeveel credit cards denkt u dat ik heb?" (nou ja, ik heb er nog wel een, maar die moet opgeladen worden en dan moet ik daar vervolgens weer transactiekosten voor betalen. Bovendien vind ik het irritant om overal geld op te hebben staan, en deze kaart wordt ALTIJD geaccepteerd!) Toch iets minder lief aan de telefoon, hebben we dit gesprek afgesloten.
Een beetje gepikeerd hang ik op. Dan maar even de bank in Nederland bellen om te vragen hoe dat nou kan. Zonder weer een quiz te hoeven doen, krijg ik direct een medewerker te spreken (is maar goed ook, want voor dit telefoontje moest ik wél betalen, gelukkig is er skype, dat scheelt weer :-) Geen idee hoe dat nou kan en in Italië zouden ze in principe de kaart moeten accepteren. Er zijn inderdaad andere Italiaanse organisaties die gewoon mijn nummer hebben ingevoerd en de automatische incasso gaat daar zonder problemen verder. Alleen deze belclub die waarschijnlijk een van de grootste is in Italië kan er dan plotseling niks mee... Mij wordt meegedeeld dat het verhaal van "de overeenkomst" geen hout snijdt, maar dat zij verder niet weet waar dit probleem door veroorzaakt wordt (en ze bedankt me heel vriendelijk voor het bellen).
Nog maar een keer de mobiele-foon-club gebeld (dat nummer is toch gratis ;-) Gelukkig wist ik de antwoorden van de meerkeuzevragen nog en kreeg ik tamelijk vlot iemand aan de lijn. Iemand anders en dat gaf me weer een beetje moed. Nieuwe persoon, nieuwe inzichten. Weer het probleem uitgelegd. Zij ging ook weer proberen om het nummer in te voeren, maar wederom dus hetzelfde verhaal. FRUSTRATIE! De grootste frustratie kwam nog wel voort uit het feit dat "zij" daar aan de telefoon niet zelf na ging denken, maar direct vroeg aan "hij" die ik eerder al aan de telefoon had gehad. Nee, zo kom je ook niet op nieuwe oplossingen...
Er rest mij dus niks anders op dit moment dan toch maar naar het postkantoor te lopen om de rekening te gaan betalen en de extra kosten die daar dan bij komen... Maar lieve mensen van de belclub, jullie moeten echt niet denken dat ik mijn contract bij jullie ga verlengen als jullie mijn credit card niet accepteren... En al helemaal niet als jullie zeggen dat jullie eerder dergelijke kaarten ook niet accepteerden! Kijk jullie administratie nog maar eens een keer na en licht jullie systemen door!
En zo ging er weer bijna een uur voorbij om uiteindelijk niks verder te zijn gekomen dan aan het begin van de belcyclus. Dag allemaal, ik ben naar het postkantoor...
zaterdag 10 maart 2012
Weer een bijzondere ontmoeting
Al vaker heb ik geschreven over op zichzelf niet direct aangename situaties maar waaraan dan plotseling toch weer een bijzondere draai wordt gegeven. Afgelopen week gebeurde dat weer.
Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)
Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!
De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.
Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)
Donderdag ben ik naar het ziekenhuis van Trento gegaan voor een ingreep aan de littekens die ik heb overgehouden van vorige ziekenhuisopnames en waar ik nog steeds last van had. Daar lig ik op de operatietafel ... De chirurg was bezig met wat hij moest doen en met z'n drieën raken we zo aan de praat: ik, de chirurg en een verpleegkundige. Voor hen was het een manier om mij af te leiden van hetgeen de chirurg aan het doen was; ze stelden de vraag: "Wat is nou die Chiesa Evangelica van jullie?" Voor mij was het een deur die openging om te kunnen getuigen :-)
Zo werd het uiteindelijk een heel leuk gesprek en werd het toch nog (relatief ;-) gezellig. Het mooiste was uiteindelijk dat de verpleegkundige zei dat ze tegenover de zaal van onze kerk woont en graag een keer langs wil komen!
De kamer waar ik kwam te liggen was wel een stukje verwijderd van de operatiezaal, maar 's middags kwam ze na haar dienst nog even bij me langs om te groeten. Voor mij een teken dat ze het gesprek echt leuk heeft gevonden en dat ze echt geïnteresseerd is.
Vrijdag mocht ik gelukkig weer naar huis, maar helaas heb ik haar niet meer gezien. Wat een heerlijkheid om te weten dat de Here God niet loslaat het werk dat Zijn hand begon! Ik ben ervan overtuigd dat Hij, ook in het ziekenhuis van Trento, aan het werk is! :-)
vrijdag 24 februari 2012
Rondje Nederland
En daar vertrok ik met de auto op vrijdag 3 februari vanuit Rovereto om vervolgens op zaterdag 4 februari in Limburg aan te komen. Ik kan zeggen dat het echt topsport is om in een korte tijd zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken. Op zondag 5 februari begon de Giro di Olanda en zo kwam ik uiteindelijk van Brunssum/Treebeek tot Leeuwarden en van Utrecht tot Deventer en een heleboel plaatsen daar tussenin. Het was vermoeiend, maar ook ontzettend leuk. Ik geniet er steeds weer van om te vertellen van wat de Here God in Rovereto doet!
Op donderdag 23 februari had ik de laatste presentatie van deze rit en dat was een "thuiswedstrijd" in Heerenveen. Ondanks dat het geven van een presentatie altijd wel een beetje spanning met zich meebrengt, was het toch weer heel leuk :-) We kwamen even wat moeizaam op gang, omdat het bij laptop 1 niet lukte om het beeld op de beamer te krijgen. Dan laptop 2 maar proberen, maar het bleek dat daar geen Powerpoint op zat. De laatste hoop was laptop 3 en dat ging gelukkig helemaal goed. Een presentatie houden zonder dat je foto's kunt laten zien is uiteraard ook wel mogelijk, maar dat maakt het ook veel minder interessant natuurlijk. Ik was dus wel heel blij dat ik de Powerpointpresentatie uiteindelijk toch kon gebruiken, al begonnen we wel een half uur later dan gepland (maar dat is natuurlijk wel heeeeeeeeel Italiaans ;-)
Op donderdag 23 februari had ik de laatste presentatie van deze rit en dat was een "thuiswedstrijd" in Heerenveen. Ondanks dat het geven van een presentatie altijd wel een beetje spanning met zich meebrengt, was het toch weer heel leuk :-) We kwamen even wat moeizaam op gang, omdat het bij laptop 1 niet lukte om het beeld op de beamer te krijgen. Dan laptop 2 maar proberen, maar het bleek dat daar geen Powerpoint op zat. De laatste hoop was laptop 3 en dat ging gelukkig helemaal goed. Een presentatie houden zonder dat je foto's kunt laten zien is uiteraard ook wel mogelijk, maar dat maakt het ook veel minder interessant natuurlijk. Ik was dus wel heel blij dat ik de Powerpointpresentatie uiteindelijk toch kon gebruiken, al begonnen we wel een half uur later dan gepland (maar dat is natuurlijk wel heeeeeeeeel Italiaans ;-)
 |
| 22 gasten en een computer die werkt, dus daar gaan we! |
 |
| Het is wel duidelijk dat ik lol heb :-) |
woensdag 1 februari 2012
Klaagcultuur
Er wordt wel eens gezegd dat Nederlanders altijd wat te klagen moeten hebben. Als de zon schijnt is het te warm en te droog en moet er nodig regen komen en als het dan regent dan is het toch wat dat de zon maar nooit schijnt.
Ik moet zeggen, Italianen kunnen er ook wat van...! Twee weken terug moest ik mijn rijbewijs verlengen. Omdat ik een "speciaal geval" :-) ben, moet daarvoor naar een speciale medische commissie waar ook ouderen heen moeten voor hun medische keuring. Een wachtkamer vol met oude mensen die nauwelijks de ene voet voor de andere kunnen krijgen, maar dan wel verwachten dat ze goedgekeurd zullen worden voor heb rijbewijs, en een paar jongere mensen zoals ik.
En dan begint het wachten en daarmee ook het geklaag. Over de regering, over het weer, over het systeem, over de belastingen, over de jeugd van tegenwoordig, over het ouder worden, over de kleinkinderen, over alle onderwerpen die je maar kunt verzinnen.
Twee klachten vond ik zelf eigenlijk best wel grappig. Een man van 83 zei: "En ze willen me mijn rijbewijs niet meer geven, omdat ze zeggen dat ik niet meer goed zie. Maar ik heb mijn hele leven lang gereden!" Dat vind ik dan wel grappige logica :-)
Of vier mensen die samen zaten te klagen over de lange wachttijd. Het was 9:30 en ze zaten er ook al even, dus op zich hadden ze wel gelijk. Tot er een aan de anderen vroeg: "Wanneer hebben jullie een afspraak dan?" Antwoord: "Om 11:00". Daar moet ik dan wel weer om lachen hoor. Het lijkt wel of ze gewoon de gelegenheden opzoeken maar te kunnen klagen.
Uiteindelijk ben ik met wachten en bureaucratie een half uur daar in dat kantoor geweest, dus de wachttijden vielen best wel mee (als je op de tijd van je afspraak komt :-)
Bij het uitreiken van de documenten voor de verlenging stond ik naast een stokoude man die bijna omviel en het frappante is dan, dat zijn rijbewijs voor 24 maanden is verlengd, en het mijne maar voor 12. Ik vind dat ik dus wel een reden heb om te klagen. Maar ja, waarom zou ik, de wet is de wet en als zij zegt dat mijn rijbewijs over 12 maanden weer verlengd moet worden, dan kunnen die keuringsartsen daar niks aan doen en de dames achter loket ook niet. Dan is het toch gewoon gezelliger om het geheel maar te accepteren zoals het komt en blij te zijn, dat ik mijn rijbewijs weer heb kunnen verlengen! :-)
Ik moet zeggen, Italianen kunnen er ook wat van...! Twee weken terug moest ik mijn rijbewijs verlengen. Omdat ik een "speciaal geval" :-) ben, moet daarvoor naar een speciale medische commissie waar ook ouderen heen moeten voor hun medische keuring. Een wachtkamer vol met oude mensen die nauwelijks de ene voet voor de andere kunnen krijgen, maar dan wel verwachten dat ze goedgekeurd zullen worden voor heb rijbewijs, en een paar jongere mensen zoals ik.
En dan begint het wachten en daarmee ook het geklaag. Over de regering, over het weer, over het systeem, over de belastingen, over de jeugd van tegenwoordig, over het ouder worden, over de kleinkinderen, over alle onderwerpen die je maar kunt verzinnen.
Twee klachten vond ik zelf eigenlijk best wel grappig. Een man van 83 zei: "En ze willen me mijn rijbewijs niet meer geven, omdat ze zeggen dat ik niet meer goed zie. Maar ik heb mijn hele leven lang gereden!" Dat vind ik dan wel grappige logica :-)
Of vier mensen die samen zaten te klagen over de lange wachttijd. Het was 9:30 en ze zaten er ook al even, dus op zich hadden ze wel gelijk. Tot er een aan de anderen vroeg: "Wanneer hebben jullie een afspraak dan?" Antwoord: "Om 11:00". Daar moet ik dan wel weer om lachen hoor. Het lijkt wel of ze gewoon de gelegenheden opzoeken maar te kunnen klagen.
Uiteindelijk ben ik met wachten en bureaucratie een half uur daar in dat kantoor geweest, dus de wachttijden vielen best wel mee (als je op de tijd van je afspraak komt :-)
Bij het uitreiken van de documenten voor de verlenging stond ik naast een stokoude man die bijna omviel en het frappante is dan, dat zijn rijbewijs voor 24 maanden is verlengd, en het mijne maar voor 12. Ik vind dat ik dus wel een reden heb om te klagen. Maar ja, waarom zou ik, de wet is de wet en als zij zegt dat mijn rijbewijs over 12 maanden weer verlengd moet worden, dan kunnen die keuringsartsen daar niks aan doen en de dames achter loket ook niet. Dan is het toch gewoon gezelliger om het geheel maar te accepteren zoals het komt en blij te zijn, dat ik mijn rijbewijs weer heb kunnen verlengen! :-)
woensdag 25 januari 2012
De aarde beeft!
De afgelopen maanden is het op vele fronten onrustig geweest in Italië. Uiteraard op politiek vlak. Italië in crisis, in of uit de eurozone, vergaande bezuinigingen wat vervolgens weer stakingen veroorzaakt (momenteel vrachtwagenblokkades tegen de hoge brandstof- en tolkosten) en veel ontevredenheid onder de Italianen. En vervolgens was Italië in het nieuws om de ramp met het cruiseschip. Een ongeluk? Een fout? Dood door schuld?
De aarde beeft! (figuurlijk)
En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.
Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...
De aarde beeft! (letterlijk)
En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)
De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken." (Spr 14:26-27 NBG)
De aarde beeft! (figuurlijk)
En dan vannacht rond 1 uur dat ik "wakker gewiegd" werd in mijn bed. Ik heb even gekeken hoe laat het was, zodat ik 's morgens even kon controleren of het een aardbeving was geweest of dat ik gedroomd had en zo sliep ik weer verder.
Toen vanochtend rond 9 uur. Rinkelend servies, de sleutels trillend op het sleutelbord, spontane "golfjes" in een pannetje met water en een brommend geluid. Ondertussen voelde ik de vloer zachtjes trillen. Even maar, een seconde of 10. Een rare ervaring...
De aarde beeft! (letterlijk)
En dan denkend aan de toekomst... Zoals in Opwekkingslied 681: "Ik zie de grote Koning, met glorie en met vuur omringd, de aarde beeft, de aarde beeft! Hosanna!" De aarde zal beven, "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan." (Mat 24:35 NBG)
De aarde beeft figuurlijk, de aarde beeft letterlijk, laten we bidden dat vele harten "geschud zullen mogen worden" en "mogen beven" in de vreze des Heren, want "In de vreze des HEREN ligt sterke gerustheid, zelfs voor zijn zonen is er een schuilplaats. De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken." (Spr 14:26-27 NBG)
Abonneren op:
Posts (Atom)