BBQen en getuigen

Als het in de stad tegen de 40 graden loopt, is een van de betere ideeen om de bergen in te gaan :-) Zo ook afgelopen zaterdag. Met 15 kerkleden en daarbij rond de 15 buitenkerkelijke twintiger, zijn we gaan BBQen in een dorp boven Rovereto. Het doel was tweeledig: 1. natuurlijk lekker samenzijn (en eten), 2. maar vooral contact leggen met deze jongeren om op die manier te kunnen getuigen.

Tijdens zo'n BBQ is het makkelijk om op een ongedwongen manier contact te leggen, want door samen te frisbeeen of voetballen heb je zomaar contact :-)

Met een van de jongeren die ik al eens een paar keer eerder gesproken had, heb ik een spontaan gesprek gehad over 'God heeft een plan met je leven'. Dit kwam voort uit de vraag waarom ik ("op mijn leeftijd". Als dat zo benadrukt wordt, voel ik me wel oud ;-) nog niet getrouwd ben. In eerdere gesprekken had ik al wel gemerkt, dat hij helemaal niet gelooft, maar hij staat wel open voor overtuigingen van anderen. Het mooiste van het gesprek was wat hij ter afsluiting zei en waarvan ik hoop dat dat hem ook bij zal blijven: "Ik kan zien dat het je veel vreugde geeft, dat is mooi!" Prijs de Heer en ik bid dat deze jongen deze Vreugde ook zal mogen ontdekken!

Een zeer geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar!

Twee auto's en een scooter...

In de afgelopen jaren heb ik de verschillende gezondheidszorginstanties in Rovereto leren kennen en dus werd het hoog tijd voor een nieuwe categorie. Vandaag heb ik het politiebureau leren kennen! Nee, nee, nee, ik ben niet opgepakt en ik heb niks fout gedaan, maar mijn autootje is, ondanks dat hij geparkeerd stond, deel geworden van een ongeluk.

Rond de klok van 15:30 ging de deurbel. Wie zal dat zijn? Bezoek? Gezellig! In de wereld van vandaag kun je niet de deur zomaar openen, dus via de intercom (of hoe heet zoiets) gevraagd wie er voor de deur stond. Het antwoord: "Carabinieri." Moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door me heen ging. Ik wist niet zo goed wat ik moest denken en dus schoot er van alles door me heen. Ik ken verschillende jongens van het politiekorps en er kwam zelfs even in me op dat het een grap zou zijn ofzo (wel een nare dan), maar aangezien ik op de eerste verdieping woon, duurde het niet zo lang voor de carabiniere voor me stond. "Ach," zei hij, "ik vreesde al dat jij het was." Ik had deze jongeman een paar weken terug ontmoet op het voetbalveld. Hij deelde me mee dat mijn autootje betrokken was bij een ongeluk. Opnieuw ging er van alles door me heen, want ik had uiteraard geen idee hoe erg mijn auto er aan toe was (ja erg hè, ik dacht niet aan eventuele gewonden, maar alleen aan mijn auto...). Uiteraard kon ik de autopapieren van de stress prompt niet vinden en toen was ik de sleutels ook nog kwijt (alles lag op de normale plek, maar de adrenaline gierde door m'n lijf).

En daar liep ik met een carabiniere over straat op weg naar de 'plaats des onheils'. Daar stonden ze te wachten op mijn autosleutel om hem een stukje te kunnen verzetten en te kijken hoe groot mijn schade was. Een andere auto hing tegen de mijne aan, half op de stoep en met een scooter tussen de voorwielen. De bestuurder van de scooter is naar het ziekenhuis gebracht, maar naar het leek was hij niet gewond verder. Na het verplaatsen van mijn auto zeiden de carabinieri dat ze meer schade hadden verwacht en inderdaad valt het best wel mee. Het lijkt dat het alleen gaat om deuken en krassen. Ik heb hem gewoon naar een andere parkeerplaats kunnen rijden. De andere auto zat geen beweging meer in en is afgevoerd door een takelwagen, evenals de scooter.

De scooter schijnt de auto rechts in te hebben gehaald, terwijl de auto de richtingaanwijzer naar rechts uit had om te parkeren NAAST mijn auto. Het resultaat was duidelijk. Scooter onder de auto en auto vervolgens geparkeerd TEGEN de mijne en op de stoeprand.

Het meisje wat de auto had bestuurd stond te trillen op haar benen en zei tegen me: "Ik heb het niet met opzet gedaan hoor." Arme ziel, uiteraard geloof ik dat direct! Vervolgens mee naar het bureau om verbaal op te maken enzo en ze moesten kopieën  hebben van al mijn documenten. Nu is het aan de verzekering van de scooter en van de auto om uit te gaan maken wie er schuld heeft en wie er dus voor mijn schade gaat betalen.

Nu weet ik dus ook hoe het politiebureau eruit ziet en hoe het daar werkt, maar eerlijk gezegd, vind ik het leuker om die jongens op het voetbalveld tegen te komen! :-)

Geduld is een schone zaak...

Wachten, wachten, wachten... De meeste mensen zijn daar niet erg goed in. Is ook niet de meest aangename bezigheid en we proberen wachttijden zo kort mogelijk te houden om geen minuut van onze kostbare tijd te verspillen. Geduld is vaak ver te zoeken... Vanochtend was er voor mij een 'wachtsituatie', maar uiteindelijk bleek het geduld de reden voor een mooi nieuw contact!

Wat er gebeurd is? Mijn rijbewijs moet worden verlengd en dus moet ik een verklaring hebben van mijn cardioloog dat ik mag rijden. Hij had mij er voor vanochtend even tussendoor gepland. Om 8:55 was ik in het ziekenhuis. Er werd mij verteld dat de dokter er nog niet was. Nou ja, dan dus maar even wachten. Ondertussen heb ik goed in de gaten gehouden of hij inmiddels arriveerde, want ik wilde natuurlijk niet langer wachten dan nodig was. Om 9:20 baalde ik toch wel een beetje dat hij er kennelijk nog steeds niet was en hield mezelf maar steeds voor dat het een gunst was van zijn kant om mij even tussendoor te laten komen en dat ik dus niet moest zeuren (maar dat hij me kennelijk vergeten was...). Om 9:30 ben ik toch maar even gaan vragen of hij nog wel kwam, want als het nog heel lang zou gaan duren, dan zou ik toch naar huis gaan, want er is nog genoeg te doen... Hij bleek al eerder aangekomen zijn, maar hij wist niet dat ik er was en ik wist niet dat hij er was. Het komt er dus op neer dat ik een half uur voor niets heb zitten wachten...

Alles was dus een half uur later dan gepland en dan het plaats had kunnen vinden. Controle e.d. gedaan en vervolgens in zijn kamer even de brief voor de rijbewijscommissie schrijven. Ondertussen begon hij te vertellen dat hij nu weer in Openbaringen aan het lezen was en ook wel wat in Job en dat hij het toch wel erg interessant vindt. Natuurlijk kwam ook de vraag van de pizza weer aan de orde, want inmiddels zijn we al twee jaar bezig om een moment te vinden om samen pizza te gaan eten om wat meer tijd te hebben om over theologische zaken te praten.

Tijdens dit gesprek wordt er geklopt. Blijkt een andere patiënt (en tevens arts) te zijn en mijn cardioloog verwelkomt hem met open armen, want ook deze man is zeer geïnteresseerd in theologie en beide heren vinden het leuk dat het juist zo treft dat ik daar nog ben :-) Er is een interessant gesprek ontstaan over kerken, pausen, Bijbel, etc. en het resultaat van het geheel was, dat ook hij mee gaat om pizza te eten! Ook is de man zeer geïnteresseerd om eens te komen kijken bij een dienst van de Evangelische Gemeente van Rovereto.

In het half uur dat ik op de cardioloog gewacht heb, leek me de wachttijd zeer nutteloos. Als ik die tijd echter niet had gewacht, was ik op het moment dat die andere man was gekomen, allang weer weg geweest... Geduld is een schone zaak, dat is mij wel weer gebleken. In het half uur wachten heb ik de tijd gehad om nog weer extra voor mijn ontmoeting met de cardioloog te bidden en de Here God heeft de ontmoeting rijkelijk gezegend! Het idee is nu om begin januari in ieder geval met zijn drieën  maar misschien ook wel met meer (vrouw en kinderen van de cardioloog) pizza te gaan eten. Wat een happening zal dat worden :-)

Het zijn de kleine dingen...

"We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan..." Herinner je je dit lied van Herman van Veen? We zijn allemaal zo druk. We hebben nergens meer tijd voor. Er is zoveel te doen en de maatschappij vraagt zoveel van ons, dat we uitgeput op de bank neervallen als we eindelijk klaar zijn. Zo, even een momentje voor onszelf. Geen zin om problemen van anderen aan te horen of gewoon maar aan anderen te denken...

Zo gaat het velen van ons toch tegenwoordig? Vaak gaat het mij zo in ieder geval. Gaan, gaan, gaan. Doen, doen, doen. En ondertussen rennen we voorbij aan de noden van de mensen om ons heen. Gewoon omdat we simpelweg de rust niet nemen om écht naar onze naasten kijken. "Hoe gaat het?" "Goed hoor." "Oké, mooi zo!" En we rennen verder en staan er niet bij stil, dat deze persoon alleen maar "goed hoor" heeft gezegd, omdat we er nauwelijks meer aan gewend zijn dat er iemand echt geïnteresseerd is in wat ons bezighoudt...

Ben ik te negatief? Misschien wel. Sommige mensen zijn er echt heel goed in om écht naar anderen te luisteren en écht tijd voor hen te nemen. Ik probeer dat ook, al ren ik door drukte nog wel eens aan de noden van anderen voorbij en neem ik niet de tijd om écht te luisteren. Maar vaak kan het al in de kleine dingen zitten. Een mailtje, een knipoog, een smsje, etc. Het hoeven niet eens beslist urenlange gesprekken te zijn...

Hiervan werd ik me vorige week weer bewust. Er is een jong stel dat bij ons in de gemeente komt. Hij moest een kleine operatie ondergaan. Uiteraard gebeden in de dienst en na de dienst nog even extra de hand gedrukt. Ik bedacht dat ik de ochtend na de operatie maar even een smsje moest sturen. Nou bedenk ik dat soort dingen wel vaker, maar, inderdaad door drukte, schiet dat er dan nog wel weer eens bij in. Deze keer niet. Dus de ochtend na de operatie heb ik een smsje aan haar gestuurd met de vraag hoe het gegaan was en dat ik voor hen aan het bidden was.

De zondag erna toen we elkaar weer zagen. Heeft ze me hevig geëmotioneerd begroet. De operatie was goed gegaan, dat was niet de oorzaak van de emotie. De oorzaak van haar emotie was wél dat kleine smsberichtje dat ik haar gestuurd had...

Betrokkenheid kan zitten in de kleine dingen. Wat een vreugde en een troost een klein berichtje al kan zijn. En hoeveel tijd heeft het gekost? De vreugde die ik in hun zag om dit kleine gebaar... Is dan toch zeker de moeite waard?!

Ik heb me voorgenomen om meer tijd te nemen voor dit soort dingen.

De boekentafel die niet was, maar toch tot zegen werd...

Zaterdagochtend. Wekker gaat om 7:15. Neeee, ik heb geen zin om op te staan. Het is nog donker buiten en het idee om de hele ochtend buiten te staan voor de boekentafel, is ook niet echt een stimulans om me uit bed te krijgen... Nog maar heel even blijven liggen, maar om 7:30 schalt de wekker onverbiddelijk. Ik sleep mezelf uit bed en na een espressootje ziet de wereld er alweer heel anders uit.

Om 8:20 ga ik de deur uit. Bewegend valt de frisheid ook nog wel mee en ik vind het eigenlijk maar overdreven die mensen met mutsen op en handschoenen aan! Meestal als ik in de buurt van het plein kom waar de boekentafel is, hoor ik al het gerommel met buizen e.d. van de partytent die we gebruiken, maar dit keer niet. De broeder zal wat vertraagd zijn en zal zo wel komen.

Terwijl ik sta te wachten komt D. langs. Hij werkt in de winkel schuin onder mijn appartement. We raken aan de praat. Eerst over allerlei dagelijkse dingen, maar langzamerhand verandert het onderwerp en praten we over de Waarheid. Wat is de Waarheid? Hoe weet je wat de Waarheid is? Hij zegt dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en dat hij wel denkt dat er 'iets meer is', maar hoe je dat dan noemt, maakt niet uit. Die keus wil hij in het midden laten. Ik vertel hem, dat God mijn Vader is en Hij heel graag Vader genoemd wil worden ook, dat ik deel uitmaak van Zijn gezin. Verder vertel ik D. dat niet kiezen ook een keus is, waarop hij reageert met: "Dat kiezen komt nog wel een keer."

Door die opmerking komen we op een ander punt, namelijk de terugkomst van Jezus. "Als Jezus vandaag terug zou komen, weet ik zeker, dat ik naar de hemel ga," zeg ik, "niet door mijn verdienste, maar door geloof, door Zijn genade." D. zegt dat de Here God hem vast ook wel binnen zal laten, want hij is van goede wil en dan zal Hij toch wel wat door de vingers zien. Dit is de open deur om het Evangelie van Jezus uit te leggen. Hij vergeeft onze zonden als we in Hem geloven. Hij is de weg tot God. D. luistert en reageert met: "Maar in de kerk zeggen ze iets heel anders." (dat is: in de katholieke kerk) Ik zeg dat het niet gaat om wat mensen zeggen, maar om wat God zegt en dat kunnen we lezen in Zijn Woord!

Dan moet D. weg, want de winkel gaat bijna open. Hij zegt dat we binnenkort nog wel eens door zullen praten hierover!

Vervolgens bel ik de broeder van de boekentafel en hij zegt me dat hij ziek is en niet komt, maar me vanochtend vroeg een smsje heeft gestuurd. Dat smsje is nooit aangekomen en eigenlijk heb ik dus 40 minuten voor niks staan wachten. Voor niks? Nee, dat is niet waar. Het was een goed gesprek met D. en ik geloof zeker dat de Here God doorwerkt in zijn leven (en heeft gezorgd dat het smsje niet aan is gekomen :-). Laten we voor hem bidden!

Zo werd de niet gehouden boekentafel tot zegen!

Een onverwacht positief woord

Bij de maandelijkse boekentafel in het centrum van Rovereto krijgen we nog wel eens wat vreemde reacties. Vorig jaar zomer kwam er een lange man langs die bijna agressief werd, toen hij begreep wie wij waren, want de enige ware kerk is immers de katholieke kerk. Jammer dat hij zo fel reageerde, want daardoor was het niet mogelijk om met hem in gesprek te komen.

Bij bezoekjes in Nederland heb ik vaak over deze situatie verteld, omdat het me erg geraakt had en veel mensen hebben voor deze man gebeden. Iedere keer als ik de man op straat tegenkwam, had ik een beetje de neiging om hem te ontlopen, ondanks dat ik wist dat de Here God ook van deze man houdt!

Waarom nu dit verhaal? Vorige week was ik aan het hardlopen. Ik sloeg een hoek om en zag dat hij eraan kwam. Ik kon moeilijk rechtsomkeert maken, dus dat deed ik dan ook niet, maar mijn hartslag ging toch wel een beetje omhoog. Toen we vlakbij elkaar waren, zei hij: "Brava, fai bene!" (Goed zo, dat gaat goed!) Ik was een beetje verbaasd van deze positieve woorden. Nee, tot een gesprek is het nog niet gekomen, maar het eerste positieve contact is toch wel gelegd! Zouden jullie willen (doorgaan met) bidden voor deze man!

In de schoot geworpen

Steeds weer zijn we op zoek naar nieuwe manieren om in contact te komen met de bevolking van Rovereto. De beste manier is dan natuurlijk om uit te vinden wat de belevingswereld van de mensen is en vervolgens te proberen om via een vereniging of activiteit deel uit te gaan maken van die wereld.

Veel kerken in Italië gebruiken 'cursussen Engels ' als middel om met de mensen in contact te komen, omdat velen toch wel graag Engels willen leren. Ook in de kerk van Rovereto heb ik dat al wel eens voorgesteld, maar omdat de provincie gratis cursussen Engels geeft, is dat idee er toen 'niet doorgekomen'.

Afgelopen voorjaar echter kwam via via (van een niet-Christen aan een zuster van de kerk) de vraag bij mij terecht of we ook cursussen Engels geven, want er zouden in ieder geval vijf mensen (van buiten de kerk) geïnteresseerd zijn. Daar hoefde ik natuurlijk geen moment over na te denken. Ja hoor, we organiseren ook cursussen Engels. Deze mogelijkheid die ons in de schoot geworpen werd, wilden we niet aan ons voorbij laten gaan.

In mei zouden we beginnen, maar om verschillende redenen ging dat niet door. In juni dan, maar wederom waren er problemen. Maar in september zijn we dan eindelijk van start gegaan. De deelname gaat onze verwachtingen te boven, want in totaal hebben we nu een groep van TWAALF mensen die wekelijks in de kerkzaal samenkomen om Engels te leren. Van die twaalf zijn er elf niet-kerkelijken en een zuster van de kerk van Rovereto. De lessen staan onder leiding van een Engelse uit de kerk van Trento en ik fiets er een beetje tussendoor met extra hulp en de technische zaken.

We zijn nu vier keer bij elkaar gekomen en we zien echt grote zegen. De groep kan het goed samen vinden en er komen vanuit de groep voorstellen om samen dingen te gaan ondernemen. Ik had al wel wat activiteiten in gedachten, maar ik dacht dat het nog te vroeg zou zijn om ze voor te stellen. Afgelopen maandag kwam de groep dus al met die ideeën :-)

Wat een geweldige manier om vriendschappen op te bouwen en ik ben ervan overtuigd dat de Here God deze vriendschappen gaat gebruiken! Zouden jullie voor deze mensen willen bidden?